Jaroz' blog

Update HK Eateriesss

2009-09-29T21:55:00.018+07:00

ห่างหายไปจาก Blog มานาน ขอกลับมาอัพเดทของกินใน HK หน่อยนะครับ สำหรับพิกัดร้านโดยละเอียดเมล์มาถามละกัน จริงๆเก็บไว้ใน Google Map เรียบร้อยและ :P

1. ร้านเด็ด - โจ๊ก
ยังยกให้ร้าน โจ๊กปู ที่ มาเก๊า เหมือนเคย เพราะกินขาดด้วยกลิ่นหอมจากปูตัวเล็กๆ กลมกล่อมสุดๆ!! (แต่คราวนี้ไม่ได้แวะไปมาเก๊า.. เศร้าเลย)

2. ร้านเด็ด - อาหารจีน (Contemporary)

ติ่มซำสมัยใหม่ ปนกลิ่นไอฟิวชั่นนิดส์ๆ กับร้าน Cuisine Cuisine บนตึก ifc ที่หลังจากบังเอิญพลัดหลงเข้าไปกินปีที่แล้ว ก็ได้ Michelin Star (1 star) ซะงั้น (เห็นมั้ยว่า sense ดี) มาปีนี้ด้วยความที่ฮอตฮิตขึ้นมามาก เลยเต็มตลอด (เศร้าไป) คราวหน้าคงต้องโทรจองซะแล้ว เฮ้อออ

3. ร้านเด็ด - อาหารจีน

นิวเอนทรี่คราวนี้ เป็นร้านที่ตั้งใจจะไปกินคราวที่แล้ว ...แต่อดกินเพราะยาวเกิน หวยเลยไปออกที่ Cuisine Cuisine... คราวนี้กลับกัน ตั้งใจจะไปกิน Cuisine Cuisine แต่ดันเต็ม เลยได้มากินที่ Lei Garden แทน (ฮา)

จริงๆแล้ว Lei Garden มีอยู่หลายสาขา แต่ที่พลัดหลงเข้าไปชิมอยู่ที่ตึก ifc (อีกแล้ว) ตอนสั่งก็แอบมั่วๆแต่ปรากฏว่าอร่อยทุกอย่างจริงๆ โดยเฉพาะซุปตุ๋นยาจีนที่หอมมมมสุดๆ (แต่ราคาก็แรงงง พอๆกัน) ห่านย่างที่นี่ก็เนื้อแน่น หอมกลิ่นย่างกำลังดี ส่วนติ่มซำก็ไร้ที่ติเช่นเดียวกัน

4. ร้านเด็ด - อาหารจีน (แบบง่ายๆ)

ร้าน Macau Restaurant แถว TST เป็นร้านเดียวในทริปนี้ที่กินซ้ำกับทริปที่แล้ว ซึ่งคราวนี้ก็ยังคงความประทับใจกับความอร่อยไว้เหมือนเดิม

5. ร้านเด็ด - ซีฟู้ด

ร้านนี้ได้รับความอนุเคราะห์มาจากพี่บอล บอกข้อมูลมาเยอะมากกกก "ไปกินให้ได้นะ ร้านก๋ำซั่น แถวๆโรงแรม Evergreen"

... แล้วตกลงมันร้านไหนครับเพ่ -*-

สุดท้ายก็ได้อากู๋ Google ช่วยชีวิต นี่ถ้าไม่ได้พิกัดว่าแถวๆโรงแรม Evergreen คง Search ไม่เจอแน่ ชื่อจริงๆของร้านนี้คือ Kam Shan Seafood Restaurant อยู่แถว Temple Street

วันแรกที่ไปร้านนี้เป็นคืนวันศุกร์ ปรากฏว่า.. ทั้งๆที่แถบนั้นมีร้านอาหารซีฟู้ดเยอะมาก แต่ร้านนี้เป็นร้านเดียวที่คนต่อคิวล้นออกมานอกร้าน... เลยอดกินไปตามระเบียบ วันเสาร์เลยแก้ตัวไปใหม่ พร้อมความหวังริบหรี่ว่าคงไม่ได้กินแน่ๆ แล้วก็ปรากฏว่าก็ยังมีคิวหนาแน่นเช่นเดิม แต่ยังโชคดีที่คิวไม่ยาวนัก (ประมาณครึ่งชั่วโมง) เลยมีโอกาสได้ไปพิสูจน์ความอร่อยกัน

ร้านนี้เป็นอีกร้านที่ความรู้ภาษาอังกฤษไร้ประโยชน์อีกร้านหนึ่ง ดีที่คุณน้าพอสื่อสารเป็นคำๆได้ แล้วก็ไปจิ้มๆหน้าตูซีฟู้ดหน้าร้าน ส่วนจะทำออกมายังไงนั้นก็ลุ้นเอาว่าลุงรับออเดอร์แกจะสั่งอะไรให้

ผลออกมาว่า... อร่อยยยยยยยยยยย (แน่น้อนนน ไม่งั้นไม่ได้มาอยุ๋ในบล็อกนี้หรอก 55) ที่เด็ดๆวันนั้นก็ ไก่แช่เหล้า เนื้อแน่น กึ๋นกรอบอร่อย แล้วก็ หอยตลับผัดพริกเผา+เต้าซี่ กับหอยหลอดที่ทำออกมาแบบเดียวกัน (หอยหลอดที่นั่นตัวใหญ่จริงๆ สะจายย) ปลานึ่งซีอิ้วก็สด แน่น ประทับใจเช่นเดียวกัน ส่วนกุ้ง กั้ง ปู ไมไ่ด้สั่ง เนื่องจากขี้เกียจแกะ ประกอบกับกับเอียนกุ้งจากติ่มซำเมื่อวันแรก (ซึ่งจะแนะนำเป็นร้านต่อไป)

ขอเสริมนิดนึงว่าถึงจะเป็นร้านห้องแถวแบบบ้านๆ แต่คุณลุงแกบริการได้ใจมาก ถึงไม่ได้เรียบร้อยอะไรแบบโรงแรมห้าดาว แต่แกก็ช่วยโน่นนี่เต็มที่ พลิกปลา ตัดหั่น ฯลฯ ตลอด เจ๋งมากลุง!

6. ร้านเด็ด - ติ่มซำไฮโซ และ ทาร์ตไข่

ร้าน Dim Sum 譽滿坊 นี้ได้รับคำแนะนำมาจากคนรู้จักของอ้อนครับ ซึ่งก็มีการรีวิวกันไปแล้ว วันนี้จะมาขอคอนเฟิร์มอีกคนว่า อร่อยจริงๆ ขนมจีบ ฮะเก๋าที่นี่ไซส์ XL มากๆ (กุ้งสามตัว) แถมมีทอปปิ้งแฟนซีร้อยแปดอย่าง ไอ้เราก็บ้าเห่อสั่งมาซะเยอะ ทั้งแบบทอป Scallop ทอปหูฉลามและทองคำเปลว ฯลฯ ปรากฎว่าเอียนกุ้งกันไปเลย เพราะข้างล่างมันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ :P

เมนูอื่นๆที่สั่งในวันนั้นก็อร่อยสุดๆไม่แพ้กัน ตั้งแต่ คะน้าพันเบค่อนราดน้ำมันหอย ข้าวอบหน้าหมูคลุกปลาเค็มในกระบอกไม้ไผ่ ซุปลอปสเตอร์หูฉลามอบแป้งพัฟ ฯลฯ ขอย้ำว่าร้านนี้อบแป้งพัฟอร่อยมากๆๆๆๆๆ ซาจุยโซว (เรียกงี้ป่าวหว่า ที่เป็นแป้งพัฟไส้หมูแดง) อร่อยเทพจริงๆ แป้งหอม บาง กรอบ + ไส้เข้มข้นได้ใจ ที่สำคัญคือพอออกมาเป็น 'ทาร์ตไข่' ซึ่งคราวที่แล้วก็ไปกินหลายร้าน และคราวนี้ก็แทบจะกินทุกร้าน ขอเรียงลำดับไว้ที่หนึ่งไปเลย ด้วยความที่แป้ง หอม บาง กรอบกำลังดี ส่วนตัวคัสตาร์ดก็เนียนนุ่มสุดๆ กัดแล้วยังเด้งดึ๋งๆอยู่เลย >_<

ส่วนพุดดิ้งมะม่วงที่นี่ก็นุ่ม เนียน หอมได้ใจมากๆเหมือนกัน ไม่เหมือนบ้านเราที่แข็งๆ ไม่ก็กลิ่นครีมนำ (แถมภาพพุดดิ้งเผือกให้ด้วย :P)

สำหรับราคาถือว่าสมเหตุสมผล ถึงจะดูแพงนิดๆแต่ก็ยังคุ้มน่าาาา ก็ย่านนั้นดูท่าทางจะเป็นย่านคนรวย เดินผ่านถนนมีแต่คนจูงหมาเดินเต็มไปหมด ส่วนรถนี่ก็สุดๆ ในช่วง 30 วินาทีเห็น Maserati, Benz, BMW, Ferrari, Porche ผ่านตาไปอย่างรวดเร็ว -*-

7. เก็บตก - ชูครีม!!

ขอปิดท้ายด้วยร้านเก็บตก กับชูครีม Coco Franc ซึ่งเป็น Beard Papa เวอร์ชั่นพรีเมียมนั่นเอง ขอบอกว่าชูครีมโยเกิร์ตสตรอเบอรี่สดอร่อยมากกกกกกกกก ร้านนี้อยู่ MTR Tsim Tsa Tsui ครับพ้ม

ขอจบการรายงานแต่เพียงเท่านี้ สนใจพิกัดร้านใดติดต่อหลังไมค์มาได้คร้าบ

SUEMITSU & THE SUEMITH

2009-05-22T23:47:00.009+07:00

วันก่อนว่างๆ เข้าไปบอร์ดเพลงไปโหลด Suemitsu & The Suemith มาครับ...พี่คนนี้เป็นนักเปียโน+นักร้องในตัว ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแนวเพลงเป็นไงจนกระทั่งเปิดฟังดู ....ฟังปุ๊บ คลิกโคตร! (ฮา).. ตอนแรกก็นึกว่าจะอารมณ์ประมาณ Jamie Cullum หรือไรงี้ ปรากฏว่าไม่แฮะ ของพี่เค้าแรงโคตร เป็นประเภทบ้าพาว ตีคอร์ดกระแทกๆ เบสวิ่งฉิว กีต้าร์ไฟฟ้าแหลมเปี๊ยวว เพอร์คัชชั่นรัวไม่ยั้ง... เล่นเอาเพลง All I want for christmas จากต้นตำหรับใสๆงิ้งๆ กลายเป็นอารมณ์ปาร์ตี้โวยวายไปซะงั้น (ถึงว่า tag ในเพลงที่โหลดมาตั้งเป็น category J-Rock ซะงั้น)

แต่ฟังเอาเข้าจริงกลับฟังเข้าได้ไม่นาน... เพราะเสียงดันออกมาอุดอู้สุดๆ ซึ่งส่วนหนึ่งก็คงต้องยอมรับว่าทั้งทรัมเป็ต เบส เปียโน และสารพันเครื่องดนตรีที่ประดังกันเข้ามานั้นอาจตีกันได้ และอาจจะเป็นเพราะไฟล์ไม่ดี แต่บิทเรทก็ 320 แล้ว น่าจะออกมาได้ดีกว่านี้หน่อย

แล้วก็มาถึงบางอ้อ... เพราะพอเปลี่ยนสายลำโพงจากเสียบเข้า macbook มาเป็น iPod 3G รุ่นเดอะเท่านั้นแหละ เสียงต่างกันฟ้ากับเหว... ถึงจะแอบรู้สึกว่ามันยังใสได้กว่านี้อีก (อาจจะต้องลองซื้อ CD) แต่ก็ดีขึ้นมากกก

สำหรับใครที่สงสัยว่า iPod Touch นั้นเสียงเป็นไง... ขอตอบว่ากระดูกคนละเบอร์กันแน่ ถึงจะดีกว่า macbook แต่กำลังขับน้อยกว่า 3G แน่ๆ และยังอุดอู้กว่าเยอะครับ

ก่อนไปฝากเพลงแจ้งเกิดของเฮียแกละกัน เป็นเพลงเปิด Nodame Cantabile (Anime) ถึงเท่าที่ฟังในอัลบั้มรวมฮิตมาจะไม่ใช่เพลงที่โดนสุด แต่ก็คงพอเข้าคอนเซปว่า พี่แกเค้าแรงจริงงง ไม่ได้โม้ (และไม่ง้องแง๊งแบบโต๋คุงแน่ๆ)

เวอร์ชั่น MV จริง เหนนิ้วแล้วปวดแทน... เล่นแบบนี้เหนื่อยนะเนี่ย ร้องทับเข้าไปอีกได้ไงก็ไม่รู้ -*- (หรือไม่ได้ร้องพร้อมกันวะ ไม่อยากเชื่อว่าจะทำสองอย่างพร้อมกันได้)

เห็นแล้วสงสารเปียโน

What should I do?

2009-05-17T21:39:00.004+07:00

Anyone got an idea for solving this mess?

Tokyo Wanderer

2009-05-05T18:48:00.010+07:00

กลับมาแล้ว!

ขอไม่พูดอะไรมากว่าทำอะไรหายไปตั้งนาน เอาเป็นว่า ไหนๆมีโอกาสได้หยุดอยู่บ้านยาวๆสักที ขอกลับมาเขียนระลึกความจำตัวเองก่อนละกัน กับโคตรทริปญี่ปุ่นที่เพิ่งไปเมื่อช่วงสงกรานต์มานี้

นับเป็นการเยี่ยมแดนอาทิตย์อุทัยเป็นครั้งที่ 4 แต่ขอโทษ... เพิ่งจะเป็นครั้งแรกที่ได้เหยียบโตเกียว... เพราะงั้น ขอสรุปความโดยคร่าวสำหรับผู้ที่คิดจะไปโตเกียวครั้งแรก

1. ไปไหนดี

เอาเป็นว่า ขอสรุปเป็นย่านๆดังนี้ (พยายามเรียงลำดับตามความชอบ)

Top 5 - Must Go

Shibuya - ต้องไปให้ได้ พลุกพล่าน ล้นหลาม ร้านค้ามากมาย ห้างเริ่มเปิดตั้งแต่ 10.00 ปิดประมาณ 21.00 (ส่วนมากที่อื่นเปิด 11.00-20.00) มีทุกอย่าง Shibuya 109 ตึกผู้หญิง Shibuya 109-2 ตึกผู้ชาย (แต่ตึกนี้ชุดแรงไปหน่อย ไม่กล้าใส่ว่ะ), Franc Franc ของแต่งบ้านสุดเท่ห์, Loft เจ้าเก่า, Tokyu Hands, Tower Records, HMV, ABC Mart, etc... (แต่ Uniqlo ที่นี่เล็กไปหน่อย ที่เห็นใหญ่ๆอีกที่รู้สึกจะอยุ่ Ginza) ที่พลาดไม่ได้คือ Ichiran Ramen ราเมงข้อสอบ อร่อยโคตรๆๆ ไม่ลองไม่รู้
Daikanyama - ย่านชอปสุดฮิป อารมณ์เหมือนเดินตามซอยในสุขุมวิทแล้วเจอร้านเด็ดๆมากมาย ตั้งแต่ร้านทั่วไปยัน Diesel, Onitsuka Tiger ไม่น่าเชื่อว่าห่าง Shibuya แค่สถานีเดียวจะให้ฟีลต่างกันขนาดนี้
Jiyugaoka - ย่านนี้ก็ต้องไปให้ได้ เป็นย่านชิลๆที่ผู้หญิงญี่ปุ่นอยากมาอยุ่ที่สุดหลังแต่งงาน (ไม่ต้องทำงาน) ถนนคนเดินร่มรื่นมีต้นไม้ตรงกลาง เต็มไปด้วย Cafe และร้านขนมมากมาย (อร่อยสุดๆ)
Aoyama/Omotesando เต็มไปด้วยร้าน Brand Name ออกไปทาง Luxury แต่บรรยากาศชิลๆ อารมณ์เดินอยู่ในซอย มองไปในที่จอดรถ แล้วเห็นแต่ Benz BMW Porche Jaguar จอดเรียงรายกันอยู่ (ประมาณว่าย่านนี้รวยจริงโดยไม่ต้องเบ่งกับใคร) สรุปว่าน่าเดิน ไม่ควรพลาด Miyagawa Tempura, A To Z Cafe สุดฮิปและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว, Prada Flagship Store (ดูข้างนอกก็พอ หรูโคตร, Paul Smith Space (ไม่มีโอกาสได้ไปเดิน แย่จัง... อังกฤษยังไม่มีเล้ยย) ที่พลาดไม่ได้อีกที่ก็คือ Cat Street ซึ่งเชื่อม Omotesando กับ Shibuya ที่นี่ก็อีกถนนสุดฮิปอารมณ์คล้ายๆ Daikanyama มีร้าน Nike ที่ดูไม่เหมือนร้าน Nike และให้ลูกค้าออกแบบรองเท้า Nike ของตัวเองได้เลย
Kichijoji (Must Go สำหรับคนชอบกินเนื้อ).. ไปลองประสบการณ์"ดื่ม"เนื้อ Matsusaka เกรด A5 แต่ราคาไม่ทำร้ายกระเป๋าได้ที่ Steak House Satou แล้วจะรู้ว่าเนื้อที่ Juicy สุดๆ กินแล้วละลายในปากแต่ไม่ละลายในมือเป็นอย่างไร!!! ที่นี่ยังมีสวน Inokashira Park ที่สวยมากเวลาหน้าซากุระ ซึ่งถนนคนเดินก่อนถึงสวนเต็มไปด้วยร้านเสื้อผ้าที่น่าชอปสุดๆ (จริงๆ) ถ้าใครเป็นแฟน Ghibli Studio ก็ไม่ควรพลาด Ghibli Museum ที่นี่เช่นเดียวกัน

Other Places ... ควรโฉบไป

Harajuku ถ้าไปวันธรรมดา จะหงอย ไม่มีอะไร ไม่ใช่ที่สำหรับเรา 555 (เหมาะสำหรับวัย Kamikaze) ยกเว้นร้าน H&M Flagship Harajuku และ Edwin Jeans (อีกแบรนด์ยีนส์ชื่อดังของญี่ปุ่น)
Roppongi ตระการตาสถาปัตยกรรม โดยเฉพาะ Tokyo Midtown ซึ่งแย่งความเด่นไปจาก Roppongi Hills เพราะอะไรต้องไปดูด้วยตัวเอง สวยมากกกกก
Tsukiji ตลาดปลาชื่อดัง แต่ควรไปลงที่สถานี Tsukijishijo (สาย Toei)

Other Places... ไม่ไปก็...ไม่เป็นไรมั้ง

Yurakucho/Ginza แนะนำให้ไป Muji Yurakucho สาขาใหญ่สุด ขายบ้านด้วย! ข้างๆมี Big Camera ที่มีหูฟัง Earphone ให้ลองเยอะมากกกก (ร้านแถว Akihabara กะ Shibuya ไม่ยักกะมีให้ลอง มีแต่แบบ Headphone ให้ลอง) ส่วน Ginza ไปโฉบๆตอนกลางคืน ดูแสงสีและความตระการตาของสถาปัตยกรรมร้าน Flagship ของบรรดา Luxury Brand
Shinjuku มีดีที่ Isetan (แนะนำให้ไปลงที่สถานี Shinjuku-Sanchome เชื่อมห้างเลย ไม่วุ่นวายหาทางออกไม่เจอแบบ Shinjuku) โดยเฉพาะชั้นใต้ดินแผนกอาหาร ตระการตาสุดๆ นอกนั้นก็เฉยๆ มีแต่ตึกออฟฟิศ
Odaiba ถ้ามีเวลาก็น่าข้ามฟากไปเกาะเมืองใหม่ ดูสถาปัตยกรรมแปลกๆเจ๋งๆ เทพีเสรีภาพ ลูกโลกLED ใน Miraikan (พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์)
Akihabara ไปให้รู้ว่าย่านนี่เป็นไง เพราะพวกกล้อง iPod ไม่ได้ถูกกว่าไทยเท่าไหร่เลย (ยกเว้นเครื่องเล่นเกม) แหล่งรวม AV ตู้เกมส์ และบรรดาเมดที่ออกมาเรียกลูกค้าไป Maid Cafe' (เสียดายพูดญี่ปุ่นไม่เป็นไม่งั้นคงไปลองและ)
Ueno พอดีวันที่ไปเป็นวันธรรมดา ซากุระร่วงหมดแล้ว เลยเฉยๆ ไม่เห็น street show ที่ล่ำลือกัน ที่นี่มี museum/gallery/concert hall เจ๋งๆอารมณ์แบบ big 3 ใน london ถ้าไม่ได้อยู่แถวนั้นก็คงไม่ต้องถ่อไปก็ได้
Asakusa ถ้าไม่ได้คิดจะซื้อของที่ระลึกอะไร กับไปวัดที่อื่นแล้ว ก็ข้ามไปเหอะ

จริงๆมีย่านที่อยากไปแต่ยังไมไ่ด้ไปเช่น Shimokitazawa ไว้วันหลังไปโฉบจะมาอัพเดทละกัน

2. ย่านที่พัก

เพราะได้รับความอนุเคราะห์จากโดมในการเจียดพื้นที่หอพักให้ เลยสามารถแนะนำที่พักดีๆถูกๆในโตเกียวได้ แต่อย่างน้อย... ก็พอแนะนำ(ตามความรู้สึก)ได้ว่า ... ถ้าเป็นไปได้ หาที่พักแถวย่าน "Shibuya" น่าจะเป็นทำเลที่ดีที่สุด (แม้ว่า Narita Express อาจไม่ได้จอดที่นี่ทุกเที่ยวก็ตาม)

เหตุก็เพราะ... Shibuya ใกล้ไปหมดทุกอย่าง ทั้ง Shinjuku, Omotesando, Harajuku, Roppongi รวมไปถึงย่านชานเมืองสุดฮิปที่ไม่ควรพลาด ทั้ง Daikanyama, Jiyugaoka, Nakameguro, Kichijoji ซึ่งเป็นย่านเที่ยวหลักของโตเกียว

แล้วย่านอื่นๆ ล่ะ

- Ueno/Asakusa ไกลชาวบ้านเค้า ย่านนั้นอยู่แถวทิศ NE ก็มีที่เที่ยวแค่ Ueno, Asakusa, Akihabara ซึ่งถ้าเทียบกับ Shibuya ที่อยู่ทิศ SW ถือว่าห่างชั้นกันเยอะ

- Tokyo/ Ginza แถวนี้เป็นสถานีใหญ่ (สำหรับ Shinkansen) ที่เที่ยวใกล้ๆก็มี Ginza, Tsukiji, Odaiba ก็.. โอแหละมั้ง แต่ที่เที่ยวหลักๆก็ไม่ใช่ย่านนี้อยู่ดี

- Shinjuku จริงๆก็ดูเป็นย่านสุดฮิตที่น่าไปพักดี แต่... ปัญหาใหญ่ที่สุดของ Shinjuku ก็คือ... สถานีรถไฟนั่นแหละ... ถ้าไปโตเกียวครั้งแรก อย่าคิดลองดีกับสถานีนี้เลยครับ... สถานีรถไฟที่ยุ่งยึบยับที่สุดในโลก ด้วยขนาดใหญ่สุดๆ มีกี่ชานชาลาก็มิทราบได้ จะเปลี่ยนชานชาลาบางครั้งต้องลงโน่นแล้วไปขึ้นบันไดนี้ เชื่อมห้างไม่รู้กี่ห้าง... สรุปคือ... รับประกันความหลง สุดท้ายจะไม่ได้ไปไหนเลย 55

3. การเดินทาง

ด้วยรถบบรถไฟที่ยุ่งเหยิง และมี Pass ต่างๆมากมาย ทำให้การวางแผนเที่ยวควรจะคำนึงถึงสายรถไฟที่วิ่งให้ดี ซึ่งหลักๆก็มี

- JR Yamatone วิ่งเป็นวงกลม ใครมี JR Pass สามารถใช้ได้ มักผ่านสถานีใหญ่ๆหลักๆ เช่น Harajuku, Shinjuku, Shibuya, Ueno, Tokyo

- Metro ซึ่งต้องดูดีๆ เพราะถึงจะเป็นใต้ดิน โลโก้เหมือนกัน แต่จริงๆมันมีสองบริษัททำกันอยู่ อันแรกคือ Tokyo Metro Line ซึ่งมีพาสขาย หลักๆก็คงได้เดินทางโดยสายนี้ อีกบริษัทคือ Toei Line วิ่งบางเส้น ที่สำคัญๆก็คือสถานี Tsukijishijo ซึ่งอยู่หน้าตลาดปลาเลย ใครจะซื้อ Tokyo Metro Pass ต้องระวังให้ดีเพราะไม่ครอบคลุมถึงสาย Toei!!!

- สายรอบเมือง ยังมีรถไฟเอกชนอีกหลายเจ้า ซึ่งพาสไหนๆก็ไม่คลุม เช่น Daikanyama, Jiyugaoka, Kichijoji อันนี้ต้องจ่ายเอง

ข้อแนะนำ

- ดูสถานีปลายทางให้ดีๆ รถบางขบวนอาจติ๊งต๊องเปลี่ยนสายกลางคัน (ประมาณว่าวิ่งสายสุขุมวิทแล้วอยู่ดีๆเปลี่ยนไปวิ่งสายสีลมซะงั้น)

- หากนั่งรถไฟชานเมือง กรุณาศึกษาให้ดีว่านั่ง Local หรือ Express (ข้ามบางสถานี) ไม่ใช่สถานีที่จะไปต้องนั่ง Local แต่ดันไปนั่ง Express

- อย่าพยายามเปลี่ยนรถไฟหลายสาย หากช่วยย่นระยะทางได้แค่ 2-3 สถานี เพราะบางสายแม้สถานีเดียวกันก็ห่างกันตั้ง 300 เมตร

เพิ่งรู้ตัวว่าเขียนยาวโคตร เอาแค่นี้ละกันครับ ขอบคุณ

iPhoto'09 FACES: พระเอกขี่ม้าขาวแต่ตายตอนจบ?

2009-02-01T21:24:00.011+07:00

"อยากให้ Facebook มีฟังก์ชั่นอย่างนี้บ้างจัง!!!"

นี่คือความรู้สึกแรกเมื่อได้ลองใช้ฟังก์ชั่น Faces ของ iPhoto'09

... ขาประจำ FB คงเข้าใจความรู้สึกกันดี ว่าการมานั่ง Tag หน้าคนในอัลบั้มที่โหลดขึ้นไปมันน่าเบื่อแค่ไหน... แต่ใน iPhoto'09 นั้น แอปเปิ้ลได้ใส่ฟังก์ชั่น face detection ขั้นเทพมาช่วย Tag รูปให้แล้ว!! (แต่การนำไปใช้กับ Facebook นั่นอีกเรื่องนึงครับ)

Function faces บน iPhoto' 09 เป็นฟังก์ชั่นที่ช่วย tag รูปคน โดยเมื่อเราเปิด iPhoto' 09 เป็นครั้งแรก จะมีการสแกนภาพทั้ง Library (ซึ่งกินเวลาเป็นชั่วโมง... ขึ้นอยู่กับว่ารูปเยอะขนาดไหน) เพื่อ Detect หน้าคนในรูปทั้งหมด! ซึ่งค่อนข้างโอเลยทีเดียว (ในการจับหน้าคน)

โดยที่เมื่อเราเปิดดูรูปใดๆก็ตาม เราสามารถเลือกฟังก์ชั่น Faces เพื่อคีย์ว่าในรูปนี้มีใครอยู่บ้าง

หลังจากนั้น ถ้าเราได้ Tag ชื่อใครไปแล้วก็ตาม ชื่อนั้นจะถูกเก็บอยู่ในระบบ ซึ่งเราจะสามารถเปิดดูรูปที่มีคนคนนั้นอยู่ได้ ซึ่งถ้าเปิดรูปของใครคนใดคนหนึ่งขึ้นมา iPhoto จะสแกนภาพหารูปอื่นๆของคนคนนั้นขึ้นมาให้เรา Confirm ว่าใช่หรือไม่ ซึ่งผลปรากฏว่าแม่นในระดับที่น่าพอใจมาก และแน่นอนว่ายิ่ง Confirm หรือปฏิเสธมากเท่าไหร่ การประมวลผลในครั้งต่อๆไปก็จะยิ่งแม่นมากขึ้น!

Suggestion รูปจ๊อก แม่นใช้ได้เลยทีเดียว!! (ยืมเป็นนายแบบก่อนนะ 55)

Faces แนะนำชื่อคนที่ปรากฏอยู่ในรูป (ลองขยายดูรูป แล้วสังเกตว่าการแนะนำชื่อได้ ok มากๆ)

น่าตื่นเต้นใช่มั้ย... แต่... แล้วไงต่อล่ะ...

... อืม...

ปัญหาของ Faces กลับกลายเป็นเรื่องการนำไปใช้ (นอกเหนือไปจากการ Organize) เพราะปัจจุบัน ยังไม่สามารถลิงค์เข้ากับ Address Book ของ Apple ได้ ส่วนการอัพภาพไปบน Facebook นั้น ใน iPhoto' 09 ก็มีฟังก์ชั่นเป็นเรื่องเป็นราวสำหรับการอัพโหลด แต่การ Tag ให้ตรงกับ Account เพื่อนบน Facebook นั้น ยังเข้าใจว่ายากอยู่เหมือนกัน (ยังไม่ได้ลอง) เท่าที่ได้อ่านจากเว็บอื่นๆ ประมาณว่า ต้องกำหนดรายละเอียดของชื่อคน (ชื่อจริง - แยกต่างหากจากชื่อเล่น) พร้อมกับ Email ของคนๆนั้นในฟังก์ชั่น Faces ให้ตรงกับใน Account ของคนๆนั้นบน Facebook ทุกประการ (ซึ่งยากเอาการอยู่ เพราะต้องมานั่งเดาว่า Email ที่ใช้สมัครใน Facebook คืออะไร)

ก็ได้แต่หวังว่า ในอนาคตคงมีการอัพเดทฟีเจอร์ ให้ซิงค์กับ Address Book ได้ (ซึ่งก็จะลิงค์ไปกับ iPod/iPhone หรือแอปอื่นๆ เช่น Mail) และถ้าจะให้ดีกว่านั้น น่าจะลิงค์กับ Account บน Facebook ได้ เหมือนกับ Facebook Plugin สำหรับอัพโหลดรูปจาก iPhoto' 08 เมื่อนั้น iPhoto ก็จะกลายเป็นโปรแกรม Organize รูปที่มีฟังก์ชั่นแพรวพราวขั้นเทพของจริง!

The Club Med Experience (Part II)

2009-01-28T22:27:00.012+07:00

G.O. and G.M. dancing by poolside

มาต่อกันอีกนี้ดส์

จิ๊กซอว์อย่างสุดท้ายที่เติมเต็มประสบการณ์ที่คลับเมดนี่ก็คือ "พนักงาน" นั่นเอง!

แต่เดี๋ยวก่อน... ที่นี่เค้าไม่เรียก พนักงาน กันครับ

เขาเรียกพนักงานว่า...
G.O. หรือ Gentle Organizer สำหรับพนักงานที่มีปฏิสัมพันธ์กับแขก และ... G.E. หรือ Gentle Employee สำหรับพนักงานเบื้องหลัง เช่น ทำความสะอาด เสิร์ฟอาหาร

จริงๆแล้วแขกที่พักในคลับเมดทุกคน จะถูกเรียกว่าเป็น G.M. หรือ Gentle Member ด้วย... ฉะนั้น ทุกคนในคลับเมดจึง.. Gentle กันถ้วนหน้า :)

แล้ว G.O. แตกต่างกับพนักงานโรงแรมอื่นๆยังไง?

ประการแรก... G.O. ในคลับเมดแต่ละที่ จะมาจากทั่วโลก ที่ไปมานี่ก็เจอตั้งแต่อินโด มาเล ไทย จีน ญี่ปุ่น เกาหลี แอฟริกาใต้ ยุโรปหลายประเทศ ฯลฯ แน่นอนว่า G.O. จะพูดได้ 2 ภาษาขึ้นไป ฉะนั้น... บรรยากาศจะอินเตอร์สุดๆ (และขอบอกว่า G.O. เกาหลีสวยมากกกก)

ประการที่สอง... G.O. ไม่ใช่พนักงานที่มายกมือไหว้ ถวายการให้บริการดั่งเราเป็นแขกคนสำคัญ... แต่เขาจะมาเป็น 'เพื่อน' เราครับ! G.O. ส่วนมากอยู่ในวัย ~20 ~30 (ผู้ใหญ่ก็มี แต่ไม่ค่อยมาก) ดังนั้น แทนที่จะมีการไหว้งามๆ ลักษณะการเจอ G.O. ก็จะกลายเป็น "Oh!... Hey :) How're you doing...??" หรือแทนที่จะใส่ชุดเหมือนเป็นนางสนมในวัง G.O. จะใส่ชุดทะมัดทะแมง เสื้อโปโลซะมากกว่า แต่ที่เด็ดก็คือตกกลางคืนซึ่งมีงานปาร์ตี้ทุกคืน G.O. ก็จะแปลงร่างตามเดรสโค้ดของปาร์ตี้วันนั้น ซึ่งก็เปรี้ยวกันได้ใจไม่แพ้แขก ...ต้องขอบอกว่า G.O. เหล่านี้สกิลมนุษยสัมพันธ์จะดีมาก แม้เราจะนั่งคุยกันเองเป็นกลุ่มกว่าสิบคน พี่แกก็สามารถเข้ามาเนียนนั่งเม้าท์ได้อย่างลื่นไหล ฉะนั้นจึงไม่แปลกอะไรที่กลุ่มออฟฟิศเราจะจับ G.O. เกาหลีมาร่วมวงไพ่ป๊อก กะวงแด๊นซ์ได้!! (งานนี้ไม่ต้องเกี่ยงกันครับ มีให้เลือกทุกชาติทุกสเป็ค !?)

G.O. and activities with kids

Do you know who's G.O.?

ประการที่สาม... G.O. ทำแมร่งทุกอย่าง! คือนอกจากจะเทคแคร์แขกแล้ว เพื่อให้สมกับคำว่า Gentle Organizer หรือคนจัดกิจกรรม G.O. จะคอย facilitate กิจกรรมต่างๆ (กีฬาหลากชนิดที่มีอยู่นั่นแหละ) บางครั้งก็มาช่วยสอน ไม่ก็ทำการแสดง (ซึ่งสุดยอดมาก โดยเฉพาะสกิลยิมนาสติก บางคนต้องเป็นนักยิมนาสติกอยู่แล้วแน่ๆ) บางคนก็เล่น comedian ไม่ก็ดูแลบุตรหลาน เพราะฉะนั้นเราอาจจะเห็น G.O. คนนึงอยู่ Reception ตอนเช้า ไปเป็นบาร์เทนเดอร์ตอนบ่าย แล้วไปแด๊นซ์กันตอนเย็น...

Night Performance by G.O. -> Comedy Show (1st night) & Jaw dropping Circus show (3rd night)

2nd night.. Traditional Bali Dance (Outsource)

------------------

มาถึงตรงนี้ คงจะพอปะติดปะต่อภาพได้แล้วว่าไปอยู่คลับเมดมันเป็นยังไง แน่นอนว่ากิจกรรมมีหลากหลายมาก แต่ละวันจะมีบอร์ดว่าเวลาเท่านี้ๆ จะมีกิจกรรมอะไร... บางครั้งว่ายน้ำอยู่ในสระดีๆ ก็อาจจะมีทัพ G.O. มาเปิดเพลงแล้วลากคนขึ้นไปแด๊นซ์กันตรงขอบสระก็เป็นได้... ซึ่งตกเย็นราวสามทุ่มทุกวันจะมี performance หมุนเวียนจากทั้ง G.O. และจ้างจากภายนอกมา พอสี่ทุ่มก็จะมีปาร์ตี้ที่ไม่ซ้ำธีม... วันแรกที่ไปก็มีดีเจไปเปิดแผ่นแด๊นซ์กันกลางหาด พร้อมมีคนมาเล่นไฟ + จุดพลุกัน อีกวันก็เป็นธีมนานาชาติที่ G.O. แต่ละประเทศจะมาแต่งชุดประจำชาติแล้วก็ร้องเพลงชาติตัวเองกัน ถ้าใครยังไม่เหนื่อยกับปาร์ตี้สเต็ปแด๊นซ์ก็สามารถไปมันส์ต่อที่ไนท์คลับของโรงแรมได้อีก...

1st night.. Party on the beach!

2nd night.. International Party!

สรุปว่า ถ้าใครอยากลองประสบการณ์ใหม่ๆ คลับเมดก็เป็นอีกที่หนึ่งที่ไม่น่าพลาด ไปกับเพื่อนหลายๆคนคงยิ่งมันส์ เพียงแต่อยากเตือนว่าคงต้องไปนานสักนิด (4 วันขึ้นไป) แล้วก็อาจต้องทำใจว่าพอไปแล้วอาจจะขี้เกียจไป sightseeing ข้างนอกเลยก็ได้ (ซึ่งกรุ๊ปที่ไปมาก็เป็นกันหลายคนจริงๆ) :P

The Club Med Experience

2009-01-27T21:25:00.012+07:00

ดองเค็มมานาน ใครที่ตาม Facebook คงรู้ดี...

สวัสดีปีใหม่ครับ ทั้งปีใหม่สากล และปีใหม่จีน หวังว่าปีนี้จะเป็นปีที่ทุกๆคนมีความสุขนะครับ เศรษฐกิจปีนี้ก็เป็นอย่างที่รู้ๆกันอยู่ ก็สู้กันหน่อยครับ เราควรพลิกวิกฤติเป็นโอกาสด้วยการไปเที่ยวอังกฤษแทน (-*-) ถึงจะฟังดูน่าหมั่นไส้ แต่ด้วยค่าเงินปอนด์ที่หล่นตุ้บจาก 74 (สมัยที่ไปครั้งก่อน) เป็น 47 เนี่ย...ก็น่าคิดใช่เล่นอยู่เหมือนกัน

เอาเถอะ ขอกลับมาเรื่องที่ตั้งใจจะเขียนละกัน

เรื่องที่ว่าก็คือประสบการณ์ครั้งแรกกับ Club Med นั่นเอง!!!

Club Med คือเครือโรงแรมที่มีจุดขายที่แตกต่างจากโรงแรมทั่วๆไป นั่นคือ 'ประสบการณ์แบบคลับเมด' นั่นเอง ถามว่าประสบการณ์แบบที่ว่าคืออะไร เดี๋ยวจะค่อยๆเล่าครับ

Club Med ไม่ใช่โรงแรมที่หรูหราอะไร คลับเมดที่บาหลีถ้าจะให้ตีเป็นดาวก็คงอยู่แค่ราวๆ 3.5 แค่นั้นมั้ง ห้องก็เฉยๆ ไม่ใหญ่โต (เมื่อเทียบกับขนาดโรงแรมที่โคตรรรใหญ่) อ่างอาบน้ำก็ไม่มี... สาเหตุที่ว่าก็คือ... เขาต้องการให้คนออกไปทำกิจกรรมครับ

(รูปมาจากกล้องหลายคน เลยอาจจะดูแปลกๆกันไปบ้าง Credit: P' Joy, P' Aun+, Pete)

ห้องนอนเล็กๆ vs พื้นที่ outdoor สุดใหญ่

Main Bar

Chillin' by the beach

Beach & Main Pool

...และการทำ กิจกรรม ก็คือจุดขายของคลับเมดนั่นเอง !

เพราะฉะนั้น คลับเมดจึงเป็นโรงแรมที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่ อย่างที่บาหลี (ที่เขาว่ากันว่าใหญ่เป็นอันดับต้นๆในคลับเมดโซนเอเชีย) นี่ใหญ่มากกกก จริงๆ กว่าจะเดินจากล็อบบี้ไปถึงห้องที่พักอยู่นี่ก็ใช้เวลาสิบกว่านาทีได้ ซึ่งภายในพื้นที่อันกว้างขวางของคลับเมดนี่ก็จะเป็นพื้นที่สำหรับทำกิจกรรม และ กีฬานานาชนิด ตั้งแต่ สระว่ายน้ำ เปตอง สควอช แบด บาส เทนนิส ฟุตบอล กอล์ฟ 9 หลุม เป็นต้น กิจกรรมสำหรับหัดกายกรรม ร้านอาหาร บาร์ ไนท์คลับ ฯลฯ ซึ่งไม่แปลกเลยที่คลับเมดจะเรียกสาขาแต่ละที่ว่าเป็น "Village"

สารพัดกิจกรรมให้ทำฟรี

มาถึงตรงนี้ หลายคนคงจะเริ่มคิดว่าปกติพอไปโรงแรมแต่ละที่ ก็มักใช้เป็นแค่ที่นอน ไม่ก็ว่ายน้ำ กิจกรรมประหลาดๆหรือร้านอาหารนี่ก็ไม่ค่อยจะได้ใช้บริการสักเท่าไหร่เพราะไม่อยากเสียตังค์เพิ่ม... แน่นอนว่าคลับเมดคำนึงถึงจุดนี้ ดังนั้น... เพื่อให้ประสบการณ์ทั้งหมดดูลื่นไหล... การเข้าพักในคลับเมด จึงมีลักษณะเป็น Package All-in-one หมายความว่า... กิจกรรม อาหาร เครื่องดื่มทุกอย่าง จะถูกรวมอยู่ในค่าที่พักเรียบร้อย ดังนั้น ลูกค้าสามารถเพลิดเพลินกับประสบการณ์ในคลับเมดได้ทุกอย่างโดยไม่ต้องคอยกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายใดๆทั้งสิ้น (ยกเว้นจะเป็นอะไรที่พิเศษจริงๆ เช่น เปิดเหล้า ออกไปสนอกกลิ้ง) นั่นหมายความว่า ตื่นมา ก็กินฟรี ออกไปเล่นวินด์เซิร์ฟ ก็ฟรี ข้าวกลางวัน ก็ฟรี ตกบ่ายไปแข่งเทนนิส ก็ฟรี เย็นๆหน่อยอยากชิล สั่งคอกเทลมากิน ก็ฟรี ตกดึกไปปาร์ตี้ ก็สั่งดริงค์ฟรีอีกเช่นเดียวกัน!!!

บาร์ ... ร้านอาหารตามสั่ง ...ร้านบุฟเฟ่ต์ที่ใหญ่โต (แต่ไม่อร่อย:P)

น่าเสียดายที่อาหารที่นี่ ถึงจะเยอะ และดูดีมาก.... แต่รสชาติไม่ได้เรื่องสุดๆ เล่นเอาทุกคนส่ายหน้ากันเป็นแถบๆ ไม่รู้ว่าที่อื่นเป็นแบบนี้รึเปล่า แต่คลับเมดยังมีทีเด็ดอีกอย่างซึ่งเป็นจิ๊กซอว์สุดท้ายที่สำคัญที่สุดของประสบการณ์คลับเมด... จะเป็นอะไร ไว้มาต่อคราวหน้าละกันคร้าบ

(อย่างกับเขียนบทความโฆษณายังไงอย่างงั้น... แต่เอาเหอะ ของเขาดีจริง ฮ่าๆ)

What a difference a two-hour drive made?

2008-12-07T18:12:00.009+07:00

What a difference a two-hour drive made?

...Flowers & Nature

A spectacular site

Lovely cafe'(s)

Superb meal

All offered... in a twenty-something degree + cool breeze and clean air

Khao Yai... I'll miss you :)

------------------------------

FYI
- As expected, a long-weekend trip to Khao Yai is quite chaos. Esp finding a place to eat, on Friday's night we'd been denied from 4 restaurants in a row just because they had already sold out their food!

- Krua Khao Yai is excellent! Don't forget to order ซี่โครงหมูรมควัน, ลาบเห็ด ...
>> This restaurant is owned by a Grandmom who is already 80+ but there's rarely a wrinkle on her face!!! Beware to start a conversation with her! because she is so friendly and talkative that once she starts... she cannot stop laughing (that might be her secret of keeping young) and telling you hundreds of stories (which dated back before Democracy began in Thailand)

And for gentlemens.... the grandma's daughters are such a treat!! Highly Recommended!!!!

- The Smoke House (บ้านรมควัน) is another great place to dine... esp แฮมสันนอกรมควัน. The salad was also really fresh, though they used the old-style sweet-and-creamy dressing :(

- Primo Posto Del Khao Yai is losing its charm because there are simply too many people to chill out. And now they are collecting an entrance fee for 55 baht, which can be redeemed for drink and ice cream inside. This could reduce the crowd somehow :S

- Lastly, I'm so glad that I never went to "Khao Yai Winter Fest"... For myself, there is no reason to pay 1500 baht to spend a night through a hectic traffic... finding a parking... find something to eat... You even have to find a place for camping... not knowing how the groups next to you would behave, how you can listen to the "sound" or "see" what's happening
The last time I experienced such a giant concert was BDAY and that was also... really horrible.

เพื่อออออออออออออออ? (ขอบ่นสักทีเหอะ)

2008-12-02T23:24:00.007+07:00

โล่งอกกันไปทีสำหรับหมอดูทั้งหลายที่่ฟันธงว่าเหตุการณ์บ้านเมืองจะคลี่คลายในเจ็ดวัน ฟันธง!

ตอนแรกก็บ่นซะยืดยาว... แต่คิดไปคิดมาบ่นไปก็คงเท่านั้น เพราะดูเหมือนทั้งสองฝ่ายจะไม่เคยฟังเสียงของ "ประชาชนส่วนใหญ่" ที่ทำมาหากินอย่างสุจริต... ที่จ่ายภาษีให้กับรัฐบาลเพื่อหวังว่ารัฐบาลจะดูแลพวกเขา... และที่ไม่ใช่ "พี่น้องประชาชน" ที่คนบางกลุ่มเออออกันไปเอง...

...หวังว่าทุกอย่างจากนี้ไปจะดีขึ้น

...หวังว่าทุกฝ่ายจะต้องถูกพิจารณาภายใต้กรอบกฎหมายอย่างเท่าเทียม ไม่มีข้อยกเว้น! ไม่มีข้อต่อรอง!

...และหวังว่าชาตินี้คงเจอเรื่องแบบนี้ครั้งเดียวพอ

(ปล. ใครคิดจะเสนออะไรเพี้ยนๆ ขึ้นมาอีก... กรุณาใช้สมองคิดซะหน่อย จะเป็นบุญคุณต่อประเทศอย่างยิ่ง)

เพลงชาติไทย 2551

2008-11-25T23:42:00.005+07:00

ในฐานะที่เพลงชาติไทยเวอร์ชั่นปัจจุบัน กำลังจะมีอายุครบ 79 ปีในอีก 15 วันข้างหน้า

วันนี้ ลองมา Revise เนื้อหากันดูบ้างมั้ย?

ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย -> รวมเลือดเนื้อกันเก่งจริงๆ ถูกยุบ ย้ายยังไง ก็ยังอยู่ได้เหมือนเดิม

เป็นประชารัฐ ไผทของไทยทุกส่วน --> รัฐทำเนียบ?

อยู่ดำรงคงไว้ได้ทั้งมวล --> เขาพระวิหาร?

ด้วยไทยล้วนหมาย รักสามัคคี --> ด้วยไทยล้วนหมาย ความแตกหัก???

ไทยนี้รักสงบ แต่ถึงรบไม่ขลาด --> ไทยนี้รักสงบ? แต่ถึงรบขาขาด??

เอกราชจะไม่ให้ใครข่มขี่ --> โดยเฉพาะเอกราชในตำแหน่งสมาชิกสภา??

สละเลือดทุกหยาดเป็นชาติพลี --> เพราะฉะนั้น ต้องนองเลือดแล้วพี่น้อง ??

เถลิงประเทศชาติไทยทวี มีชัย ชโย --> "..."

เมื่อไหร่จะจบวะ...??

เค้าว่ามันดี

2008-11-16T00:28:00.003+07:00

วันนี้เพิ่งไปถอย LCD Monitor มาต่อโน้ตบุ๊คที่พันธ์ทิพย์มาครับ

ทำไมไม่ไปคอมมาร์ต ? ก็เพราะ...

1. ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะซื้ออะไร

2. เนื่องจากเหตุผลข้อที่ 1 ดังนั้นคงเป็นการไม่ฉลาดมากที่จะไปเดินงานที่คนเยอะจนเข้าขั้นว่าต้องไหลไปตามกระแสฝูงชน จนไม่สามารถเลือกที่จะเดินดูตามใจชอบได้

3. เนื่องจากเหตุผลข้อที่ 2 การซื้อขายจะเป็นไปอย่างเร่งรีบ จะมีเวลาเช็คของเท่าไหร่ก็ไม่รู้

4. จากประสบการณ์ของคนอื่น พบว่าหลายครั้งที่ไปแล้วของหมด ต้องไปเอาของที่พันธ์ทิพย์ หรือ IT Mall อีกที

5. คาดว่าโดยทั่วไปแล้ว ราคาของไม่ว่าจะในงาน หรือที่พันธ์ทิพย์ ก็คงลดราคาเท่าๆกัน (เพียงแต่ของแถม หรือเรื่องเงินผ่อนอาจจะต่างกันได้นิดหน่อย)

แต่เรื่องที่จะเขียนวันนี้คงไม่ใช่การรีวิวจอหรอกครับ

แต่เป็นขั้นตอนการตัดสินใจซื้อ...

จริงๆแล้วก็น่าสนใจอยู่เหมือนกัน ว่าเวลาคนคิดจะซื้ออุปกรณ์คอมพิวเตอร์ เมื่อเราไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับของที่เราจะซื้อเลย อะไรมีผลมากกว่ากัน?

โฆษณา? ประชาสัมพันธ์? เพื่อน? เซลล์?

ถ้าให้เรียงปัจจัยของตัวเอง คงเป็นดังนี้

ประชาสัมพันธ์ > เพื่อน> โฆษณา> เซลล์

อย่าเพิ่งสับสนครับ คำว่า "ประชาสัมพันธ์" ในที่นี้ แตกต่างจาก "โฆษณา" ตรงที่ โฆษณา คือการที่ผู้ผลิตพูดกับผู้บริโภคโดยตรง ต่างจากการ ประชาสัมพันธ์ ที่มีการสื่อสารผ่าน คนกลาง ซึ่งเราไม่รู้จัก

ตัวอย่างที่เด่นชัดของการประชาสัมพันธ์ก็คึือการ Review ผ่านเว็บต่างๆนั่นเองครับ

กลับมาที่ตัวเองอีกครั้ง

สาเหตุที่ เซลล์ มีความน่าเชื่อถือน้อยสุดก็เพราะว่า อย่างที่รู้กัน เซลล์มีส่วนได้ส่วนเสียกับยอดขายของสินค้าโดยตรง เพราะฉะนั้นความน่าเชื่อถือของข้อมูลจึงต่ำ

ที่ดีขึ้นมาหน่อยก็คือการโฆษณา เพราะโฆษณาไม่ได้รุกมาหาเราอย่างประชิดตัว ทำให้เราสามารถ "เลือก" ที่จะรับหรือปฏิเสธคำชี้ชวนต่างๆได้โดยไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ

ส่วนสองอันดับแรกคงสับไปมาสำหรับหลายๆคน เพื่อน น่าจะเป็นคนที่หวังดีกับเรามากที่สุด อย่างไรก็ตามเราไม่สามารถรู้ได้ว่า เพื่อน รู้จริงหรือเปล่า หรือแค่บังเอิญเจอเรื่องดีๆหรือแย่ๆกับสินค้านั้นๆ

ส่วนการรีวิว ก็มีข้อดีตรงที่มีการแสดงความคิดเห็นจากคนหลายคน ซึ่งน่าจะดีกว่าเพื่อนแค่คนเดียว แต่อย่างไรก็ตาม รีวิวก็ไมไ่ด้หมายความว่าจะเที่ยงตรงเสมอไป คนที่ทำรีวิว อาจจะโดนยัดเงิน หรือไม่ก็มั่วซั่วพอๆกับเพื่อนเราเองก็ได้

กลับมาที่เรื่องจออีกครั้ง... ต้องบอกว่า "เลือกยาก" เพราะสเปคแต่ละยี่ห้อก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่ แล้วที่ต่างกัน ก็ไม่รู้ว่าเอาเข้าจริงๆมันต่างกันยังไง เช่นไอ้จอที่มี contrast 10000:1 กับ 20000:1 หรือเฟรมเรทที่ 5ms หรือ 2ms ก็ยังดูไม่เห็นออก

ถามหลายๆคนก็เห็นแนะนำว่าให้เล่น Dell หรือจอที่เป็นแพเนลแบบ VA มั่ง แต่หลังจากสำรวจดูแล้วราคาโหดไป แล้วเอาเข้าจริงๆ ก็ดูไม่ค่อยออกว่ามันต่างกันตรงไหน -*- เพราะไอ้ร้านที่เปิดๆจอเทียบกัน ก็เล่นฉายหนัง DVD (ซึ่งความละเอียดต่ำกว่าหน้าจอ) ซ้ำร้ายไปกว่านั้นยังพ่วงจน Quality Drop หมดซะอีก (เหมือนกับร้านลำโพงทั้งหลายที่ต่อเพลง mp3 128kbps มาให้ฟัง แล้วตูจะรู้มั้ยว่าลำโพงหมื่นนึงกับสองสามพันมันเสียงต่างกันยังไง)

ส่วนเว็บรีวิวทั้งหลายก็ไม่ค่อยได้ช่วยอะไรเท่าไหร่ เพราะ monitor มีหลายรุ่นเหลือเกิน

...สุดท้าย ฟันธงเลือกจาก... โปรโมชั่น + แบรนด์ + ความสวย + ดูภาพที่เค้าเปิดๆเอาจากระยะไกล (ซึ่งความจริงเสี่ยงมาก เพราะมีปัจจัยอื่นๆอีกหลายอย่าง เช่น มุมที่มองจอ หรือการตั้ง color profile ของจอ)

ก็เสร็จสิ้นภารกิจไปอย่างงงๆ

...แล้วก็จบบล็อกแบบงงๆ แบบนี้แหละ

Organic Life

2008-11-03T22:34:00.003+07:00

เกือบพลาดไปแล้วสิ

กับการที่ได้ไปสูดอากาศดีๆให้เต็มปอดที่เขาใหญ่เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา กับ Cubic Sat Say Hi!

ดีที่น้องแอมโทรมา ไม่งั้นก็นึกว่าจองรถไม่ทันซะแล้ว :P

...ไม่น่าเชื่อว่าแค่ไม่กี่ชั่วโมงจากกรุงเทพ อากาศจะต่างกันขนาดนี้... อยู่ในเมืองมานานเห็นอะไรเขียวๆรู้สึกสดชื่นชะมัด (แถมทรูมูฟยังมาไม่ค่อยถึงอีก ไม่ต้องกลัวโดนตามงาน 555)

ช่วงนี้ KUS'29 คนไหนเล่น FB คงฮากันถ้วนหน้าเพราะมีคนทะลึ่งขุดเอารูปสมัยโรงเรียนมาโพสต์กันใหม่ (เล่นเอาร้อนๆ หนาวๆ กันไปตามๆกัน แต่ละรูปดูได้ซะที่ไหน 55) ไอ้ความฮาส่วนหนึ่งก็มาจากความแบ๊วแบบไม่แอ๊บสมัยเด็กๆนั่นแหละ ซึ่งทำกิจกรรมกับ Cubic ทีไรก็รู้สึกดีทุกที เพราะรู้สึกกระชากวัยลงมาสุดๆ (ดูรูปแต่ละคนก็ได้ ยิ้มใสออร์แกนิกกันเจรง)

สรุปว่า ใครที่เหนื่อยล้าจากการทำงาน หาเวลาไป Detox ใช้ชีวิต Organic สักหน่อยก็ดีนะครับ :D

ปล1. รูปจาก www.zerothman.com ส่วนมากไม่ได้ถ่ายเอง

ปล2. นมออร์แกนิก ร้าน แดรี่ โฮม เค้าอร่อยจริงอะ ไม่คาวเลย แถมยังมีกลิ่นหอมๆนิดๆด้วย (กลิ่นดีกว่านม non fat แน่ๆ)

ปล.3 สุดท้ายนี้ต้องขอขอบคุณ Cubic อีกครั้ง ที่ช่วยออกตังค์ให้ส่วนนึง :P โปรเจ็คPneuma มาเมื่อไหร่ (หรือมีอะไรที่พอจะช่วยได้) โทรมาได้ทุกเมื่อ (แต่ช่วยได้ไม่ได้อีกเรื่องนึงครับ แหะๆ)

ใครๆก็อารมณ์เสีย

2008-10-19T01:03:00.002+07:00

ถ่ายจากตู้ ATM แถวๆบ้าน

หรือจะเป็นเทรนด์ใหม่? ที่ผู้ผลิต/ผู้ให้บริการ กลับมาเอาคืนผู้บริโภคอีกครั้ง?

- มาขอใช้สิทธิ์ส่วนลดค่ารถเมล์ -> ถีบตกรถซะเลย

- อยากกินของถูก -> เอาเมลามีนไปกินไป๊

- พิทักษ์ประชาชน -> (รู้ๆกันอยู่)

...

ไว้อาลัย

2008-10-11T20:44:00.003+07:00

2496

2551

คงไม่ต้องพูดอะไรมาก แต่ภาพข้างล่างนี้คงโดนใจหลายคน (จริงๆถ้าเปลี่ยนเป็นอุ้มใครบางคนอีกคนคงถูกใจกว่า)

(ถ่ายจากหอศิลป์กรุงเทพ)

Cubic Creative @ Ploy Saeng Festival

2008-10-11T09:06:00.001+07:00

ถึงแม้ว่าคนที่เข้ามาอ่านบล็อกนี้ส่วนนึงก็คงรู้ข่าวนี้อยู่แล้ว ยังไงก็ขอเอามาแปะไว้ด้วยละกัน :P

ว่างๆจะแวะไปนะ

ปล่อยแสงงงง

2008-10-05T22:53:00.003+07:00

หลังจากเซ็งจนไม่อยากจะอ่านข่าวอะไรเกี่ยวกับประเทศไทยมานาน อย่างน้อยสุดสัปดาห์นี้ก็ได้มีความรู้สึกถึงสิ่งดีๆที่กำลังเกิดขึ้นในประเทศไทยบ้าง

... เปล่าคร้าบ ผมไมไ่ด้จะพูดถึงเรื่องเลือกตั้งผู้ว่าอะไร...
เรื่องเริ่มมาจากเมื่อวันพุธที่ผ่านมา ขณะกำลังนั่งอยู่ในงาน Workshop ก็มีสายโทรเข้าจากคุณชายรุ่งโรจน์มานั่นเอง ซึ่งหลังจากคุยๆไปแค่นาทีเ ดียว ก็โดนกระชวกทรัพย์ไปพันกว่าๆีซะแล้ว -_-

ผมถูกลากไปงาน Creativities Unfold, Bangkok 2008 ซึ่งเป็นงานชุมนุมความคิดประจำปีของ TCDC ครับ

จริงๆแล้วขอสารภาพว่าไม่ได้จดจ่ออะไรกับตัวงานสักเท่าไหร่หรอกครับ พอดีว่าเพิ่งจะหมดอายุสมาชิก TCDC ไป ซึ่งถ้าจะต่ออายุก็ต้องเสียเงินเท่ากับเงินค่าเข้างานนี้สองวัน ซึ่งถ้าเข้างานนี้ก็จะได้ voucher สำหรับเป็นสมาชิก 1 ปีฟรี ก็เลยไม่คิดอะไรมาก คิดซะว่า ต่ออายุสมาชิกแถมได้เข้ามาดูงานฟรีๆ

จริงๆก็แอบเสียดายที่วันเสาร์ไม่ได้เข้ามาฟัง เพราะต้องนั่งปั่นงาน + แว้บไปดูคอนเสิร์ต ETC. ซึ่งเดี๋ยวจะเขียนทีหลัง

ประสบการณ์เข้าร่วมงานครั้งแรกนับว่าน่าตื่นเต้นไม่น้อย เพราะไม่คิดว่าจะเห็นคนเต็มห้อง Gallery 2 ที่ก็ใหญ่พอประมาณ จนทำให้ห้องดูคับแคบไปในทันตา ส่วนบรรยากาศนี้ก็แอบรู้สึกเหมือนอยู่ในห้องพรีเซ้นต์ Keynote ของ Steve Jobs กลายๆ เพราะวิทยากร (ใน session ที่เ้ข้าไปชม) ก็คนต่างชาติ ตอน present ก็เดินไปเดินมาบนเวที แถม slide ก็ทำมาแบบสวยงามเพลินตาสุดๆ

สำหรับรายละเอียดเนื้อหาคงไม่พูดถึงในที่นี้ครับ ใครสนใจจริงๆคิดว่าอีกไม่นานทาง TCDC คงโหลดลง iPod ของศูนย์ให้ยืมไปฟังเอาได้ (แต่ต้องเป็น member ก่อนนะ :P)

วันนี้ TCDC ดูคึกคักจริงๆครับ เพราะนอกจากจะมีงาน CU แล้ว ด้านนอกยังมีงานเทศกาลนามบัตร ที่เปิดโอกาสให้มีการแลกเปลี่ยนนามบัตร สร้าง Community ด้านนี้ขึ้นมา แต่ก็น่าเสียดายไปนิดตรงที่นามบัตรหลายๆคน ไม่ได้ให้้ข้อมูลว่าจริงๆตัวเอง (หรือบริษัท) ทำอะไร เพราะส่วนมากนามบัตรของแต่ละคนก็จะมีแค่ชื่อบริษัท ข้อมูลติดต่อแค่นั้น จะให้ดีคงต้องหาวิธีให้มีการแสดงข้อมูลเพิ่มเติมมากกว่านี้

นอกจากสองงานที่ได้ว่าไปแล้ว ยังมีอีกงานใหญ่งานหนึ่ง นั่นคืองาน 'เทศกาลปล่อยแสง' ที่ัวันนี้มีกิจกรรมเวทีอิสระ โดยมีบุคคลที่มีความโดดเด่นในด้านการนำความคิดออกมาเป็นผลงานที่เห็นผลทางธุรกิจมาบรรยาย ซึ่งน่าสนใจ และน่าชื่นใจจริงๆที่ได้เห็นผลงานของแต่ละคน...

สรุปว่า วันนี้กลับ TCDC พร้อมๆกับการจุดประกายความคิดใหม่ๆ และเห็น 'นิมิตหมายที่ดี' ของประเทศไทย ที่อย่างน้อยก็มีกลุ่มคนที่ขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์

-------------------------

จริงๆแล้วสุดสัปดาห์นี้กลับบ้านฝันดีทั้งสองวันครับ เมื่อวาน (วันเสาร์) ก็ไปคอนเสิร์ต ETC Bring It Back ซึ่งไปจัดอินดอร์ สเตเดี้ยม หัวหมากโน่นนนน ไกล+รถติดเช่นเคย

สำหรับงานนี้นับว่าทรหดไม่น้อย เริ่มราวๆสองทุ่ม เลิกเที่ยงคืนโน่น แขกรับเชิญเต็มไปหมด แอน น่ารักโคตร ทาทา ก็ฮาใช้ได้ ไม่รู้ว่าต่อไปจะพัฒนาทัดเทียมเจคิ้มในด้านการจิกกัดรึเปล่า (เอ๋) ทุกคนในวง ETC. ก็สุดยอดเช่นเคย พี่หนึ่งโชว์พาวแรงดีไม่มีตก แถมคราวนี้เต้นอย่างเป็๋นจริงเป็นจังซะด้วย ส่วนทีมแดนเซอร์ก็สุดๆ ยิ่งกว่าตอนดู GR Last Call อีกมั้ง!

แต่ที่เสียดายแบบไม่น่าให้อภัยก็คือ ... ระบบเสียงครับ -_- คงเป็นเพราะเวที 360 องศา และตัวสถานที่ที่เป็นสนามคอนกรีต ทำให้เสียงก้องมากกกกกก ไม่มีความคมเลย ปกติไปดู ETC เล่นสด จะรู้สึกตื่นเต้นทุกทีที่ได้ยิน chord ที่ได้ทำการ arrange ใหม่ หรือการ improvise แปลกๆ ซึ่งจริงๆครั้งนี้ก็มี Chorus ก็เจ๋ง แต่... มันไม่ค่อยได้ยินชัดอะ เพราะระบบเสียงไม่ดี

คราวหน้า ขอเหอะนะคร้าบ อย่าจัดเล้ย Indoor รถติด เสียงไม่ดี... ขอเป็น Paragon Hall หรือ CTW ก็ยังดีคร้าบ

Let's Skype!

2008-09-21T22:54:00.003+07:00

ดูเหมือนว่าในโลกชุมชนไซเบอร์ นั้นมีอะไรมาให้เห่อเป็นระยะๆนะครับ

เริ่มจาก Webboard ซึ่งบอร์ดแรกที่เข้าไปเล่นเป็นตุเป็นตะก็คงหนีไม่พ้น HONET (Homework on the net) นั่นเอง เป็นประสบการณ์ชุมชนไซเบอร์ครั้งแรก ถึงแม้ว่าพอถึงวันใหม่เราก็เจอทุกคนในบอร์ดที่โรงเรียนก็ตามเถอะ ซึ่งคงต้องขอบคุณโจ้ อู๋ ณัช พอ นอย และอีกหลายๆชีวิตในชุมชนแห่งนี้ (อยากได้ Archive ซากอารยะธรรมจัง)

ต่อมาก็เป็นยุคการสื่อสารทันใจ ด้วย ICQ กับเสียง "โอ๊ะโอ" ที่ยังจำได้ในครั้งแรกที่เล่นว่ามันดูน่าตื่นเต้นมากๆ (เปล่าครับ ผมไม่ได้อยู่ในช่วงยุค PIRCH) ถ้าจำไม่ผิดก็คงเป็นณัชที่ชักชวนให้เข้ามาใช้ ซึ่งไม่ใช่แค่เป็นการเปิดประสบการณ์ Chat เป็นครั้งแรก แต่ต้องบอกว่าที่ทุกวันนี้พิมพ์สัมผัสอย่างคล่องแคล่ว ก็เป็นเพราะอานิสงส์ของ ICQ นี้ด้วย

จนเริ่มเปลี่ยนมาเป็นยุคของ MSN Messenger เนื่องจากหลายคนก็มี Hotmail Account อยู่แล้ว อีกทั้งส่ง Message กันก็ดูเร็วในพริบตาดี (ถ้าใครยังจำได้ สมัย ICQ พอพิมพ์เสร็จแล้วจะส่งข้อความ ก็ต้องรอดูรูปอัศวินโต๊ะกลมหมุนไปมาไประยะหนึ่งก่อน ข้อความถึงถูกส่งไป)

แล้วก็มาเป็นยุคของ Blog (ซึ่งน่าจะมาก่อน Hi5 สำหรับผมเอง) ซึ่งก็ยังอยู่ยงมาได้อย่างไม่น่าเชื่อจนกระทั่งถึงเอนทรี่ที่ทุกคนกำลังอ่านในขณะนี้ (เอนทรี่ปฐมฤกษ์ชื่อ CH01: หมาซื้อเครื่องบิน โพสต์ ณ วันที่ 24 ตุลาคม 2551 บนโฮสต์ Storythai แต่สุดท้ายก็ทำการย้ายมาที่ Blogger เนื่องจากช่วงนั้น Storythai ล่มบ่อยเหลือเกิน)

จากนั้นก็ตามเทรนด์ที่เขาฮิตๆกัน กับ ฮิฮ่า ญานิน หรือ Hi5 นั่นเอง แรกๆก็โอ แต่หลังๆมีใครก็ไม่รู้มาขอ Add เต็มไปหมด เดี๋ยวนี้ก็เลยปล่อยปละละเลยไม่ค่อยได้เข้าไปดูสักเท่าไหร่

ต่างกับ Facebook ที่เพิ่งจะมาใช้ไม่กี่เดือนมานี้เอง ที่ถูกชะตามากมาย เนื่องจากมี Privacy มากกว่า รูปแบบที่สะอาด เรียบร้อย และระบบที่เหนือกว่า Hi5 อย่างเห็นได้ชัด รวมไปถึงฟังก์ชั่นการจัด Event หรือการแชร์รูป และล่าสุด Chat ที่ดีกว่าเยอะ แถม Community ก็ดูดีไม่มีเฟค ซึ่งตอนนี้ในคอนแทคของตัวเองก็ไม่ได้มีแค่เพื่อน แต่ยังมี ญาติ หรือแม้กระทั่งเจ้านาย! เล่นอยู่ด้วยซ้ำไป

และล่าสุดที่เพิ่งสมัครไป ก็คือ Skype นั่นเองครับ รูปแบบมันก็เหมือน MSN นั่นแหละ คือมี Chat เพียงแต่ว่า ตัว Skype มันเน้นที่ "Voice Chat" หรือ "Video Chat" มากกว่า ซึ่งคุณภาพและความไวนั้นดีกว่า MSN (แต่อาจจะยังสู้ iChat ของ Apple ไม่ได้ เพียงแต่ว่า... แน่นอน มีสักกี่คนเชียวที่ใช้ iChat กัน)

จุดประสงค์หลักๆที่ทำให้เล่น Skype ก็คงเป็นการติดต่อบรรดาเพื่อนๆที่ไปเรียนต่อต่างประเทศนั่นแหละครับ (จุดประสงค์รองก็เอาไว้ติดต่อเพื่อนร่วมงาน ซึ่งบางครั้งก็อยู่ ตปท) ซึ่งใครที่เคย group chat บน MSN คงพอนึกออกว่าการ voice chat แบบกลุ่มคงได้อรรถรสมากกว่าการเห็นข้อความแน่ๆ ซึ่งจากที่ได้ลองมาคุณภาพเสียงก็ใสกิ๊งไม่มีปัญหาแต่อย่างใด

ฉะนั้น ถ้าใครว่างๆ ก็ลองลง Skype และแวะมาคุยกันบ้างนะ :D

จิตสำนึก

2008-09-14T22:49:00.005+07:00

วันก่อนระหว่างเดินดูของพลางๆที่ B2S ก็เห็นหนังสือเล่มหนึ่ง ติดอันดับ Best-Seller ของร้าน

ชื่อของหนังสือเหมือนเป็นมนต์สะกด ให้เข้าไปหยิบมาเปิดอ่าน ทั้งๆที่ปกติจะไม่ค่อยอยากจะอ่านหนังสือที่ชื่อชวนเครียดสักเท่าไหร่ เพราะทุกๆวันนี้ชีวิตก็เครียดไปกับงานทุกวันอยู่แล้ว ถ้าจะหาหนังสือมาอ่านก็อยากจะอ่านหนังสือที่ช่วยผ่อนคลายได้บ้าง

...แต่เล่มนี้เป็นข้อยกเว้น

หนังสือเล่มนี้ ชื่อว่า "ความฝันอันสูงสุด ผู้กองแคน ร.ต.อ. ธรณิศ ศรีสุข" เรียบเรียงโดยคุณตวงพร อัศววิไล

... หากใครยังจำได้ ปีที่แล้ว คงได้ยินข่าวการถูกซุ่มโจมตีของชุดลาดตระเวนที่มีผู้กองแคนเป็นผู้บังคับหมวด ซึ่งสื่อได้ให้ความสนใจค่อนข้างมาก ด้วยประวัติที่โดดเด่นของผู้กอง ซึ่งสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ทรงพระกรุณาเสด็จพระราชดำเนินมาทรงเป็นประธานในพิธีพระราชทานเพลิงศพด้วยพระองค์เอง

เพียงแค่เวลาไม่กี่นาทีที่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้อย่างผ่านๆ ก็รับรู้ได้ถึงความเสียสละอันยิ่งใหญ่ และจิตใจที่สูงส่งของเหล่าผู้กล้าที่คอยพิทักษ์ประชาชนชาวไทยในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ได้เป็นอย่างดี ต่างกับเหล่านักการเมืองหลายคน ที่กำลังย่ำยีประเทศชาติ ด้วยการประพฤติตัวไม่ต่างจากเด็กที่ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนเช่นนี้

... ถ้าใครได้อ่านข่าวเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันศุกร์ที่ผ่านมา กับการเล่น 'เกมการเมือง' ที่เละจนหาคำอะไรมาบรรยายไม่ถูก (แบ่งก๊วน แบ่งกลุ่ม วิ่งเข้าออกห้องประชุมเหมือนเด็กเล่นไล่จับ) ใช้อำนาจและเงินในการต่อรอง กับการเลือกสรรนายกรัฐมนตรี ซึ่งโจ่งแจ้งว่าการต่อรองดังกล่าวนั้น ขึ้นอยู่กับผลประโยชน์ส่วนตัวกันทั้งนั้น การได้ตำแหน่งใหญ่ๆในรัฐบาล มาจากการเจรจาต่อรองทั้งสิ้น ไม่ได้พิจารณาถึงคุณสมบัติของผู้รับตำแหน่งใดๆแม้แต่น้อย...

ต้องขอบอกว่า รู้สึก 'ขยะแขยง' กับสันดานของบุคคลที่น่าจะประพฤติตัวให้ทรงเกียรติ และเป็นแบบอย่างของประชาชนทั้งชาติเช่นนี้อย่างยิ่ง

ชีิวิตของบุคคลที่เสียสละความสุขสบายส่วนตัว เพื่อประเทศชาติ กับชีวิตของบุคคลที่อ้างว่ามีสิทธิ์ชอบธรรมตามระบอบประชาธิปไตย จึงสามารถทำได้ทุกอย่างนั้น ช่างมีค่าต่างกันยิ่งนัก

Point-of-View

2008-08-29T21:55:00.007+07:00

ช่วงนี้ได้เข้าไปทำโปรเจคใหม่ๆ แล้วก็ได้ทำงานร่วมกับทีมใหม่ๆ ซึ่งก็มีชาวต่างชาติอยู่ด้วย (แถมพูดไทยได้อีก!)

แน่นอนว่าพอได้คุยถึงเรื่องต่างๆ ก็มีเหตุต้องวกเข้าไปถึงเรื่อง 'ประเทศไทย' อยู่บ่อยๆ เรื่องภาษีที่ดินที่รัฐบาลกำลังจะชงบ้าง เรื่องม๊อบบ้าง ซึ่งบางครั้งเวลาเธอถามกลับมาว่า "แล้วทำไมคนไทยถึงปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ล่ะ" ก็จนปัญญาจะตอบจริงๆครับ ได้แต่ตอบไปว่า
"You know, because this is Thailand"

จนกระทั่งวันนึง กำลังนั่งรถขึ้นทางด่วน ผ่านรถไฟฟ้าสาย Airport Express ไปสุวรรณภูมิที่กำลังสร้างอยู่ เธอก็ comment มาว่า "เนี่ย เสียดายจัง น่าจะเปิดพร้อมกับสนามบินนะ ถ้ามีคงสะดวกมาก"

ไอ้เราก็ตอบไปแบบไม่ได้คิดอะไร "อืม จริง แต่แค่มีได้นี่ก็ดีแล้วล่ะ"

แต่บทสนทนาถัดไปกลับทำให้อึ้งไปสักพักนึง...

"Why you're so skeptical about your country จัง"

....

นั่นสินะ...

หรือมันจะจริง... ที่เขาว่าคนไทยชอบดูถูกตัวเอง (ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม)
หรือมันจะจริง... ที่กรอบความคิดเหล่านี้ทำให้ประเทศจมปลักอยู่กับเรื่องแบบนี้

แล้วคุณล่ะ...ว่ายังไง?

ห้องหับ และ เงิน

2008-08-16T21:50:00.004+07:00

วันนี้เสียทรัพย์มากมายครับ

เนื่องจากตอนนี้ที่บ้านกำลังทำห้องใหม่อยู่ห้องนึง ซึ่งจะเป็นห้องใหม่ของผมเองในอนาคต คราวนี้ก็มันส์มือสิครับ รายได้ก็เริ่มมีแล้ว ท่านผู้ปกครองเลยบอกว่าอยากได้อะไรก็ไปหาซื้อมาเองละกัน

ด้วยความที่ก็ไม่ค่อยรู้แหล่งซื้อเฟอร์นิเจอร์อะไรเท่าไหร่ สรุปก็ไปลงเอยดูตาม 'ห้าง' ซึ่งก็หนีไม่พ้น Index Living Mall กับ SB Design Center เนื่องจากใหญ่ มีแคตาล็อกให้หยิบกลับมานั่งดูพิจารณาได้ง่ายๆ

...แต่ราคาก็สูงไปด้วยเนี่ยสิ...

รูดปรื๊ดไปทีก็สะท้านไปทั้งตัว... พี่คนขายเค้าจะเข้าใจเรามั้ยน้าาา ว่าที่นั่งหัวโด่มาเลือกของเองคนเดียวเนี่ย ตังค์ผมเองนะคร้าบพี่ ของสวยน่ะผมไม่เถียง แต่งบผมจำกัดคร้าบบบบ

จริงๆนะครับ คนที่เริ่มมีรายได้ ค่าใช้จ่ายก็เพิ่มขึ้นมาทันตาเห็น

ตั้งแต่ค่าอาหาร กลางวันอย่างต่ำก็ปาเข้าไปห้าสิบแล้ว ถ้าวันไหนรีบ ต้องกินใต้ตึก ก็เตรียมเสียหลักร้อยไปได้เลย (ออฟฟิศก็ดั๊นอยู่ในตึกเกรดเอ ราคาอาหารก็โหดตามไปด้วย)

แต่นั่นไม่น่ากลัวกับความคิดที่ว่ามีเงินแล้ว ก็ใช้กันมันส์สิครับ
หลายคนคงพอได้ยินมาว่างานที่ทำอยู่ตอนนี้นั้นแสนจะหนัก คงได้เงินอย่างเดียว ไม่มีเวลาใช้... ทีแรกก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันครับ แต่พอมาถึงสิ้นเดือนทีไร 'เงินมันหายไปทู้กที' :P

ก็คงอย่างที่ว่าแหละครับ ผู้ชายไม่ค่อยชอปเท่าไหร่ แต่จ่ายทีก้อนโตมากมาย
ไอ้ 'ก้อนโต' พวกนี้ก็ไม่กองกับบรรดา Gadget ทั้งหลาย ตั้งแต่เม้าส์สุดเลิฟ น้องแมงกะพรุน(Soundsticks II) ล่าสุดก็ค่าเฟอร์ในห้องเนี่ยแหละ (ซึ่งคงยังไม่หมดแค่นี้ ยังต้องซื้ออีกหลายชิ้น)

ตอนนี้เลยเริ่มหาวิธีคุมค่าใช้จ่าย เลยพยายามเก็บทุกสลิปบัตรเครดิต / บัตรเอทีเอ็ม แล้วเอามาลองทำบัญชีส่วนตัวขึ้นมาขำๆ แต่ผลออกมาไม่ค่อยขำเลยครับ ของแบบนี้ไม่ลองไม่รู้ ถ้าใครได้ลองทำจะตกใจเหมือนๆกัน ว่านี่ตูจ่ายไปกับค่าไอ้นี่มันมากขนาดนี้เลยเหรอ !!!

เห็นทีคงจะต้องตั้งเป้าการออมสักที นับตั้งแต่เดือนนี้ คงต้องออมให้ได้ 40% ของเงินเดือนให้ได้ ฮึ่ย! (จะไหวมั้ยน้าาา)

ไม่ทราบว่า เพื่อนๆแต่ละคนมีการตั้งเป้าการใช้เงินกันบ้างรึเปล่า เช่น เป้าการออม หรือเงินให้พ่อแม่ในแต่ละเดือน?? หรือถ้าใครมีทริกก็มากระซิบกันบ้างนะครับพ้ม :)

หอศิลป์กรุงเทพ

2008-08-12T21:32:00.004+07:00

วันก่อนมีโอกาสไปเดินสยามครับ

... ไม่น่าเชื่อว่า พอทำงานแล้ว ต้องใช้คำว่า "มีโอกาสไปเดิน"

ไหนๆก็ไปแถวนั้นแล้ว เลยขออัพเดทกับเค้าหน่อย ด้วยการไปเยี่ยม หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร ที่เพิ่งเปิดใหม่ซะหน่อย

ถ้าใครพอรู้ประวัติ คงพอทราบดีว่า กว่าจะได้หอศิลป์อันนี้มา มีการต่อสู้ทางการเมืองมามากมาย เพราะสมัยที่คุณชมพู่ยังเป็นผู้ว่า กทม อยู่นั้น ท่านมีไอเดียแผลงๆจะแปลงร่างตึกนี้เป็นกึ่งที่จอดรถ กึ่งหอศิลป์ซะงั้น ซึ่งบรรดาศิลปินทั้งหลายก็ออกมาประท้วงมากมาย ผลก็คือโครงการนี้ถูกดองเค็มไป จนเปลี่ยนมาเป็นผู้ว่าหล่อเล็กคนปัจจุบัน หอศิลป์นี้จึงเสร็จขึ้นมาจริงๆ

ตึกนี้มองภายนอกอาจดูเกือบๆธรรมดาทั่วไป ไม่มีอะไรหวือหวามาก แต่ขอบอกว่า ข้างในไม่ธรรมดาจริงๆ ไม่ทราบเหมือนกันว่าใครเป็นสถาปนิก คงต้องให้เครดิตที่ออกแบบหอศิลป์มาได้ cool! จริงๆ (ถึงแม้จะดูเก็บงานไม่เนี้ยบเท่าไหร่ แต่นั่นเป็นคนละเรื่องกัน)

ถ้าเห็นรูป คงพอบอกได้ว่า สถาปัตยกรรมที่นี่เล่นกับรูปทรงทางเรขาคณิต โดยเฉพาะวงกลม

หอศิลป์แห่งนี้มี 9 ชั้น + 1 ชั้นใต้ดิน ชั้น 7-9 (ถ้าจำไม่ผิด) ไม่มีบันไดเลื่อนขึ้น แต่ต้องออกกำลังเอาเองด้วยการเดินทางลาดชันวนๆขึ้นไป (เท่ห์แต่เมื่อยสุดๆ แนะนำให้ขึ้นบันไดธรรมดา...ซึ่งหวาดเสียวเล็กน้อยเนื่องจากมันดูลอยๆ หรือขึ้นลิฟต์แทน)

สำหรับช่วงนี้ ถึงวันที่ 24 สิงหาคม ทางหอศิลป์ได้จัดแสดงนิทรรศการ "ชีวิตที่หมุนไปไม่หยุดยั้ง" ซึ่งรวบรวมภาพถ่ายฝีพระหัตถ์ของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ตลอดเวลา 5 ปีที่ผ่านมา ซึ่งดูไปก็อมยิ้มไป :)

ถ้าใครว่างๆ ลองแวะไปดูก็ดีนะครับ

I wish I could go back to college : Avenue Q

2008-08-01T23:28:00.004+07:00

ยังครับ

ยังไม่ปิดทำการ

บล็อกนี้ยังอยู่

เพียงแค่... คนเขียน เหนื่อยไปหน่อย

ตอนนี้ก็เพิ่งจะผ่านงานก้อนโตไป เป็นสามเดือนที่ทรหดสุดๆ แต่เมื่อมองย้อนกลับไป ก็พบว่าตัวเองได้ก้าวผ่านข้อจำกัดมามากมายเหลือเกิน

หวังว่าในอนาคต คงจะสามารถหาสมดุลระหว่างงานกับชีวิตได้ดีกว่านี้ หลังจากเสียศูนย์ไปพอดู

... ช่วงนี้กำลังอินกับ "Avenue Q" Broadway Soundtrack ที่พีทส่งมาให้ฟัง หลังจากไปดูมาที่อเมริกา

เนื้อหาของเพลงหลายเพลง โคตรโดนจริงๆครับ... วันนี้ฝากเพลงนึงที่เข้ากับเรื่องที่เขียนอยู่ละกัน

ชีวิตหลังมหาลัย ถ้าใครยังไม่ได้พ้นมา คงนึกไม่ออกจริงๆ ว่าก่อนหน้านี้ ชีิวิตเรามันง่ายเหลือเกิน
ชีวิตที่มีแบบแพลนมาให้ แค่พาตัวเองเข้าห้องเรียน เบื่อก็โดดได้
ชีวิตจริงมันไม่ง่ายอย่างงั้นแฮะ

(หรือตัวเองทำให้มันยากเองหว่า)?

ปล. ละครเวทีเรื่องนี้เป็นละครหุ่นเชิดแบบ Sesame Street ครับ เสียงคนร้องเลยเป็นแบบนั้น แต่เนื้อหาของเรื่องนี่ไ่ม่เด็กติ๊งต๊องเล้ยยย เรียกว่าเป็น Sesame Street สำหรับคนเพิ่งจบมหาลัยก็แล้วกัน

I Wish I Could Go Back to College

KATE MONSTER:
I wish I could go back to college.
Life was so simple back then.

NICKY:
What would I give to go back and live in a dorm with a meal plan again!

PRINCETON:
I wish I could go back to college.
In college you know who you are.
You sit in the quad, and think, "Oh my God!
I am totally gonna go far!"

ALL:
How do I go back to college?
I don't know who I am anymore!

PRINCETON:
I wanna go back to my room and find a message in dry-erase pen on the door!
Ohhh...
I wish I could just drop a class...

NICKY:
Or get into a play...

KATE MONSTER:
Or change my major...

PRINCETON:
Or fuck my T.A.

ALL:
I need an academic advisor to point the way!
We could be...
Sitting in the computer lab,
4 A.M. before the final paper is due,
Cursing the world 'cause I didn't start sooner,
And seeing the rest of the class there, too!

PRINCETON:
I wish I could go back to college!

ALL:
How do I go back to college?!
AHHHH...

PRINCETON:
I wish I had taken more pictures.

NICKY:
But if I were to go back to college,
Think what a loser I'd be-
I'd walk through the quad,
And think "Oh my God..."

ALL:
"These kids are so much younger than me."

ฺBIG THANKS!!!!

2008-07-12T01:06:00.004+07:00

ขอบคุณจากใจจริง สำหรับทุกความหวังดีที่มีให้ครับ :D

--------------------------------------------------------

- ครอบครัว และญาติๆทุกคน ที่คอยสนับสนุนตลอดมา
- อาจารย์และเพื่อนๆภาค IE ที่ไปวุ่นวายกันใต้ตึกสี่ เป็นหนึ่งชั่วโมงที่มีประสิทธิภาพและประสิทธิผลสูงมาก!
- เพื่อนๆ Group A และวิศวะ ... เฮ้ย มาถ่ายรูปกัน!
- เพื่อน KUS' 29 มากันมากมายตั้งแต่วันซ้อม ยันวันจริง
- พี่ๆ จากเฮย์กรุ๊ป ที่อุตส่าห์สละเวลาทำงานอันมีค่า (สุดๆ) มาครับ
- สายรหัสกรุ๊ป ที่บ้าพลังกันจริงๆ ตั้งแต่พี่ลี่ที่โทรมาจากอเมริกาตั้งแต่ตอนเช้า กับน้องๆทุกคน ที่แทบจะหอบบ้านเอาของมาให้กลุ้มเล่นๆ ว่าจะเอาไปเก็บไว้ไหนดี
- แก๊ง UK ที่ถึงจะรู้ไต๋ว่าซุ่มทำ Artwork มาให้ แต่ก็ยัง Surpise อยู่ดี กับทุกข้อความจากทุกๆคน ถึงจะไม่ได้เจอตัวเป็นๆพร้อมหน้าพร้อมตาครบทุกคนกันมาสามปีแล้ว แต่สุดท้ายเราก็มารวมอยู่ในรูปกรอบเดียวกันได้เนอะ 55 (แอบงอนเล็กๆ ไหงไม่มีรูปตูตอนอยู่อัีงกฤษว้า กูไปเที่ยวกับพวกมึงตั้งหลายที่ ไม่เชื่อไปเปิดดูเลย ที่นี่ / หรือที่นี่ / หรือที่นี่)
- แก๊ง Work n' Travel แอบหวังว่าจะได้เป็นหัวหน้าทัวร์คณะมิกกี้อีก 55
- พี่หนึ่ง ที่ลุึยถ่ายรูปกันตั้งแต่เช้ายันเย็น (และไปโปรเซสต่อ) มาสองวันแล้ว
- บุคคลต่างๆที่ยังกล่าวไม่หมด ผู้ปกครองเพื่อนๆที่ให้ความกรุณา พี่ก้อย surprise มากที่อุตส่าห์มาด้วย ขอบคุณมากๆครับ

--------------------------------------------------------

- วันนี้เหนื่อยสุดๆ แต่สุขมากๆครับ
- ไปๆมาๆ รู้สึกว่าถ่ายรูปกับ IE วันนี้ไม่ค่อยเยอะเลยแฮะ :S นี่ลุ้นอยู่ว่ารุปใต้ตึกสี่จะออกมาเป็นไง เพราะตอนนั้นเหนื่อยสุดๆ
- แต่อย่างน้อยดีใจมากมาย อาร์ตเวิร์คที่ทำลงหนังสือรุ่นดูดีมากมาย 55
--> Artwork Group A ถึงจะมีเวลาทำติ๊ดส์เดียว กับขาดแคลนไอเดีย ทำคล้ายๆของ IE ไป แต่ออกมาใช้ได้แฮะ
--> Artwork IE 'ไฮโซ' !!! ขอเข้าข้างตัวเองว่า 'ดูดี' เปนอันดับต้นๆในหนังสือ เพราะเปิดแบบอลังการ รูปเดียวเอาอยู่ (เพราะส่วนมากอาร์ตเวิรค์หนังสือรุ่นก็ยัดรูปหลายๆรูปลงไปทุกๆหน้า) แถมปิดด้วยรูป IE Night' 08 ซึ่งไม่ต้องทำอาร์ตเวิร์คอะไรก็ดูอลังการอยู่แล้ว ^^
- ไว้ว่างๆจะอัพรูปขึ้นครับ น่าจะเป็นที่ facebook ไม่ก็คงที่ picasa

ก็เขารวยจริง

2008-05-24T21:01:00.013+07:00

เชื่อว่าหลายๆคน ตอนเด็กๆคงเคยนึกฝันเมืองในจินตนาการ อาจจะลองวาดตึกรูปร่างแปลกๆ ให้ดูเว่อร์ๆเท่าที่ตัวเองจะนึกออก...

...ปัจจุบันสิ่งเหล่านี้กำลังเกิดขึ้นที่ดูไบ

วันนี้คุยกับณัชท่าไหนก็ไม่รู้ วกไปคุยถึงเรื่องดูไบจนได้ เรื่องของเรื่องคือ พยายามจะอธิบายให้เห็นถึงความเว่อร์ของแต่ละโครงการที่ผุดขึ้นมาไม่รู้จบในเมืองนี้ แต่เล่ายังไงก็คงไม่เหมือนเห็นภาพ วันนี้เลยไปหาๆมาให้ดูตามที่บอกเอาไว้

โครงการแรกๆ ที่คงเคยได้ยินกันเกี่ยวกับดูไบ คงจะหนีไม่พ้นโรงแรม Burj Al Arab ที่เป็นโรงแรม 7 ดาวและสูงที่สุดในโลก กับโครงการ The Palm Jumeirah ซึ่งเป็นเกาะที่มนุษย์สร้างขึ้นเป็นรูปต้นปาล์ม

The Palm Jumeirah

แต่ถ้าท่านคิดว่านี่เว่อร์แล้ว โน้วววว เพราะโครงการ The Palm มีถึง สามภาค ด้วยกัน เพราะนอกจาก The Palm Jumeirah แล้ว ยังมีโครงการ The Palm Jebel Ali ซึ่งมีพื้นที่ประมาณ 2 เท่าของโครงการแรก และ The Palm Deira ซึ่งแน่นอน ว่าใหญ่ที่สุด

ภาพจาก Google Earth: The Palm Jebel Ali (ซ้าย - กำลังก่อสร้าง) / The Palm Jumeirah (ขวา)

The Palm Trilogy

นอกจากจะมีเกาะต้นปาล์มครบทั้งสามเกาะแล้ว บริษัท Narkheel เจ้าของโปรเจค ก็ยังสร้างเกาะเพิ่ม เอาใจมหาเศรษฐีที่รวยจนไม่รู้จะเอาตังค์ไปทำอะไร ด้วยโปรเจค The World หรือการถมทะเลเป็นเกาะเล็กๆ รวมกันเป็นรูปโลก!

The World

(เว้นที่ให้พักหายใจ...)

แต่ถ้าคิดว่านี่หมดแล้ว ... ผิดถนัด! เพราะยังมีโครงการ Dubai Waterfront พัฒนาพื้นที่ด้านชายฝั่งของเกาะปาล์มอันที่สอง แล้วก็ขยายคลุมอีกทีจนโครงการเกาะปาล์มเล็กเป็นเบบี๋ไปเลย

Dubai Waterfront

ล่าสุด (มันยังไม่จบ) ...ลองเดาซิ มี The World แล้วจะมีอะไรต่อ... ใช่แล้ว! The Universe!!! โอ้พระเจ้าจอร์จ ฟังชื่อแล้วมันเว่อร์มาก

... แต่ไปๆมาๆ พอเห็นรูปแล้ว... Are you kidding me!? ไหงมันดูสิ้นคิดเหมือนโหลดรูปแผนที่แล้วเปิดโปรแกรม Paint ในวินโดวส์ คลิกโหมดดินสอ แล้ววาดสั่วๆไปซะงั้นอะ

The Palm Jumeirah , The World, The Palm Deira และ ...The Universe!!???

เอาเหอะ และนั่นก็คือโปรเจคนอกชายฝั่งทั้งหมดของดูไบ

ใช่แล้ว! ดูไบยังมีโปรเจค บนฝั่ง อีกเยอะ

แต่ไว้มาต่อคราวหน้าละกัน (แค่นี้ก็เหนื่อยแล้ว)

เอ่อ สำหรับคนที่คิดว่า มันจะสร้างได้หมดจริงเรอะ... ถ้าพิจารณาจากความคืบหน้า (ปานสายฟ้าแล่บ) ในปัจจุบัน คงไม่มีข้อสงสัยว่ามันสร้างได้หมดจริงๆ เพราะภายในเวลาไม่กี่ปี โครงการ The Palm อันแรกก็เสร็จมาแล้ว ซึ่งอันที่สองกำลังจะเสร็จ เช่นเดียวกับ The World ใครว่างๆลองเปิด Google Earth แล้วพิมพ์ Dubai ก็จะเห็นเป็นรูปธรรมชัดเจน ซึ่งมานั่งคิดดู มันก็เป็นไปได้จริงๆ เพราะเขาทั้งเงินหนา และไม่มีงุบงิบ!

... ส่วนที่ว่า สร้างแล้วใครจะไปอยู่ โปรเจคปาล์มอันนึงก็แทบจะเอาคนไปอยู่ได้เป็นล้านแล้ว... แต่นะ ก็เขารวยจริง

ข้างหลัง'บี้' ATTACK!

2008-05-20T21:18:00.004+07:00

วันนี้ไป Thaiticketmajor จะซื้อบัตรคอนเสิร์ตจุดประกายซีรีส์ #26 ที่มีีหนึ่ง จักรวาล มาเล่น

ปรากฏว่า ตะลึงตึงตึงกับโปสเตอร์ที่ติดบริเวณบูธ

มีแต่ 'บี้' เดอะสตาร์ครับ

ทั้งคอนเสิร์ต BIE Love Attack! และล่าสุด ละครเวทีเรื่อง 'ข้างหลังภาพ'

อีกแล้วเหรอเนี่ยยยยยย -_- เป็นลูกรักป๋าบอยจริงๆ อุตส่าห์ได้แพท สุธาสินีมาเล่นเป็นนางเอก ทั้งที

คือไม่ได้จะแอนตี้อะไรบี้นะ แต่รู้สึกว่า ได้เล่นบทนำละครเวทีซีนารีโอบ่อยขนาดนี้เชียว (เรื่องที่แล้ว ก็ บัลลังก์บี้ ไงครับ)

ถ้าใครตีตั๋วไปดู ช่วยมาบอกด้วยนะ ว่าตกลงเรื่องนี้จะกลายเป็น ข้างหลังบี้ อีกรึเปล่า (งานนี้ขอบาย เก็บตังค์รอดูละครเวทีอิมพอร์ตดีกว่า)

--------------------------

ปล. เพิ่งได้ลองกิน 'นมบี้' (นมถั่วเหลืองโฟร์โมสต์ ฮิห้า ไงครับ) ปรากฏว่าอร่อยดีนะ

Review: Logitech VX Nano Cordless Laser Mouse for Notebooks

2008-05-19T21:11:00.005+07:00

เรื่องมันเริ่มมาจากเมื่อสักสามสัปดาห์ก่อน ระหว่างนั่งทำงานที่ออฟฟิศ

อยู่ดีๆ นิ้วชี้มื้อขวาก็เกิดอาการชานิดๆ

อาการนี้คงจะมาจากอะไรไม่ได้ นอกจาก ใ้ช้งานหนักเกินไป!? เนื่องจากงานนั้นพัวพันกับเอกสารจำนวนมหาศาล แถมต้อง scroll และกด Drag คลุม Cell Excel เป็นพันๆแถวบ่อยๆ ทำให้ต้องใช้นิ้วกดเม้าส์มากกว่าทำงานปกติเยอะ

ภาพตอนอาจารย์เป็ดเคยบ่นๆว่า เนี่ย เดี๋ยวพอแก่ๆ ต้องระวังนิ้วล็อค นี่แว้บกลับมาเลยทีเดียว

อยู่ดีๆำ็ก็นึกได้ว่า ไอ้พีทก็ไปเมกาอยู่นี่นา ถ้างั้นสั่งซื้อเม้าส์ผ่าน Amazon ไปส่งที่บ้านโต้ แล้วให้พีทแบกกลับก็น่าจะโอเค... ว่าแล้วก็เข้าไปหาข้อมูล แล้วก็ตัดสินใจจิ้มซื้อเม้าส์โน้ตบุ้ครุ่นทอปตัวใหม่ของ Logitech มาซะเลย! เพราะซื้อใน Amazon ตอนนี้มีโปรโมชั่น ลดไปตั้งราวๆ 20$ เหลือ 50$ บวกค่าชิปปิ้งแล้วก็ยังตกแค่ราวๆ 56$ ถูกกว่าที่ขายในเมืองไทยเป็นพัน (ขายกันตั้ง 2800)

อืม ใครจะว่าซื้อเม้าส์ไปทำไมตั้งเป็นพันๆ เหตุผลก็อย่างที่ว่าแหละ ซื้อเม้าส์ดีๆ น่าจะดีกับสุขภาพนิ้ว อำนวยความสะดวกในเรื่องการทำงาน และอีกอย่างก็คือ ซื้อมายังไงก็ได้ใช้จนคุ้มนั่นแหละ (แต่ก็นะ ถ้ายังไม่ได้ทำงาน คงไม่มีปัญญาจะซื้อ)

แล้วในที่สุด น้องหนูก็มาถึง หน้าตาตัวจริงดูดีกว่าในรูปซะอีก ส่วนสัมผัสก็ถนัดมือ (เย้ย!) น้ำหนักกำลังดีไม่เบาไม่หนักจนเกินไป

เม้าส์รุ่นนี้เป็นเม้าส์ Laser ซึ่งดีกว่า Optical ตรงที่มีความละเอียดสูงและใช้ได้เกือบทุกพื้นผิว (ยกเว้นกระจก) และเป็นเม้าส์ไร้สายแบบสัญญาณวิทยุ ซึ่งสาวกแม็คบางคนอาจจะอยากใช้เม้าส์ Bluetooth เพราะไม่ต้องมีตัว USB Receiver มาเสียบ แต่จากประสบการณ์ที่ลองเล่น Mighty Mouse ของคนอื่น ก็พอสรุปได้ว่าเม้าส์ Bluetooh นอกจากจะแพงแล้ว ยังตอบสนองได้ไม่ดีเท่าเม้าส์ RF (สัญญาณวิทยุ)

อย่างไรก็ตาม สำหรับเม้าส์รุ่นนี้ Logitech ก็ได้พัฒนาต้ว USB Receiver ใหม่ เป็น Nano Receiver ที่มีขนาดจิ๋วเท่าเหรียญบาท จากปกติที่ใหญ่พอๆกับ Thumb Drive ซึ่งก็เล็กพอที่จะเสียบค้างไว้ที่โน้ตบุ้คแล้วหิ้วใส่กระเป๋าไปไหนต่อไหนได้โดยไม่ต้องถอดออก

สำหรับ แบต ใช้ถ่าน AAA สองก้อน ซึ่งอ้างว่าใช้ได้ถึงราวๆหกเดือน! ซึ่งเม้าส์จะส่งสัญญาณไปที่คอม ซึ่งเราสามารถตรวจจากซอฟท์แวร์ของ Logitech ได้ว่าแบตเม้าส์ใช้ได้อีกประมาณกี่วัน ไฮโซโคตร

ตอนนี้ในคอมบอกว่าใช้ได้อีกราว 170 วัน ไว้เดี๋ยวจะคอยดูว่าจะอยู่ถึงจริงรึเปล่า จริงๆทำได้แค่เดือนนึงก็ภูมิใจแล้ว เพราะเม้าส์โนเนมอันเก่า เจองานโหดๆที่ออฟฟิศแค่อาทิตย์เดียวก็ร่วงแล้ว (ดีที่ออฟฟิศเบิกแบตได้ฟรี)

สำหรับการใช้งาน ก็มีออปชั่นโน่นนี่ให้สมกับที่ราคาแพงพอควร ซึ่งก็มีปุ่มพิเศษเพิ่มขึ้นมาสามปุ่ม ซึ่งเซตได้ว่าให้ทำอะไร อย่างในแม็คก็สามารถเซตปุ่มเรียกฟังก์ชั่น Expose' หรือ Spaces ได้ สะดวกสบายขึ้นพอควร แต่ที่ดีจริงๆกลับเป็นตัว Scroll แบบใหม่ ที่ลื่นไหลสบายสุดๆ จนสามารถ Scroll ไฟล์ Excel เป็นร้อยๆแถวได้เพียงการหมุนเพียงครั้งเดียว

ปัญหาก็คือ ถ้าเรารัน Windows ผ่าน Parallels แล้ว ตัว Driver Mouse จะเป็นของ Parallels ไม่งั้นจะเละไปหมด และนั่นเป็นปัญหาทำให้การทำงาน Windows บน Parallels ไม่สามารถใช้ประโยชน์จากตัว Micro Gear Precision Scroll Wheel ได้น่ะสิ อ๊ากกกกก (เซ็ง)

สรุปว่า โดยทั่วไปแล้ว ถ้าใครอยากได้เม้าส์ดีๆ เม้าส์ตัวนี้ก็ไม่น่าทำให้ผิดหวัง แต่ราคาในเมืองไทยคงโหดร้ายไปหน่อย

------------------------

หมายเหตุ : สำหรับคนที่ชอปของทาง Amazon โปรดระวังไว้อย่าง ถ้าของที่ซื้อไม่ใช่เป็นของของทาง Amazon เอง (เป็นร้านค้าอื่นที่ร่วมมือกับ Amazon) โปรดระวังการนับวันส่ง เพราะทั้งผม ทั้งพีท พลาดกันมาแล้ว เนื่องจากเวลาจะซื้อของจากร้านอื่น (Amazon Marketplace) มักจะขึ้นวันส่งไว้เพียงแค่ Estimate Shiping อย่างเดียว ซึ่งไม่ใช่วันที่เราจะไ้ด้ของ แต่เป็นวันที่ทางร้าน เริ่ม ส่งของ

หลังจากที่ร้านทำการส่งของแล้ว ระบบเช็คสถานะการส่งจึงค่อยขึ้น Estimate Arrival ซึ่งอันนี้แหละ ถึงเป็นวันที่ของน่าจะมาถึงเรา

เพราะฉะนั้น ถ้าใครเห็น Estimate Shipping ก็คงต้องบวกเวลาเผื่อจัุดส่งไปอีก ตามวิธีจัดส่งที่เลือกเอา บวกเวลาดีๆ จะได้ไม่ต้องมานั่งเซ็งแบบเรา -_-

Memories

2008-05-18T21:28:00.010+07:00

เดือนก่อนได้ทำการการสังคายนาห้องครั้งใหญ่ครับ

เชื่อว่าใครที่เคยรื้อห้องแล้วเจอของเก่าๆ คงจะมีความรู้สึกคล้ายๆกัน

คือเหมือนได้เดินทางผ่านไทม์แมชชีน ย้อนไปในวันเวลาเก่าๆ

เจอการ์ดอวยพรวันเกิดจากเพื่อนๆ สมัย ม2 ที่ซุ่มกันทั้งห้อง (แถมลนไฟมาให้ด้วย ด้วยเหตุผลว่าจะได้ดูขลัง) 555

เจอการ์ดที่เขียนไว้ตอนสมัยเด็ก เขียนอธิบายตัวเอง ว่าเป็นคนยังไง และภูมิใจในเรื่องใดบ้าง

...ไม่น่าเชื่อว่าสิ่งที่เขียนในวันนั้น บอกความเป็นตัวตนของตัวเองได้ดีกว่าที่มานั่งคิดในช่วงนี้ซะอีก!

เปิดไปเจอกล่องเพลง ที่ร่วมกันละเลงสีกับเพื่อนๆ ตอนไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่นเมื่อ 11 ปีก่อน...
ที่ภายนอกดูไม่สวยเล้ย แต่ข้างในกลับเต็มไปด้วยความทรงจำที่สวยงาม เพราะนอกจากจะมีเสียงเพลงโรงเรียนมินามิแล้ว ก็ยังจดหมายจากเพื่อนๆญี่ปุ่น (ตอนนั้นไปแค่สองสัปดาห์ นั่งในห้องเรียนจริงๆ ไม่กี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ เพราะต้องไปทำกิจกรรมโน่นนี่) ซึ่งส่วนมากก็เขียนแค่ Hello / Thank you / Take Care / Good Bye / Nice to meet you หรือจดหมายจาก okasan (คุณแม่ -- โฮสต์) ที่เขียนมาเป็นภาษาญี่ปุ่นเต็มๆ

...ถึงแม้จะอ่านไม่ออกเลยสักนิด ... แต่ความหมายสื่อถึงกันได้จริงๆ

ว่าแล้วก็นึกถึงตอนที่ Okasan พยายามเอาใจ ไปหาคนอร์ต้มยำก้อนมาทำต้มยำให้ แล้วก็มาอวด ...ปรากฏว่า ต้มยำแก สีขาวมาเชียว เพราะเล่นใส่กะทิลงไป -_-" แถมรสก็จืดชืดสุดๆ เลยบอกไปว่า แบบนี้เค้าเรียกต้มข่าไก่แล้วล่ะ... แล้วก็ขอน้ำมะนาวมาเติมด้วย ปรากฏว่าที่นั่นมีแต่น้ำมะนาวแบบเลม่อน มาเป็นขวดรูปเลม่อนเลย น่ารักสุดๆ แต่ไม่เปรี้ยวเล้ยยย ก็เลยเทพรวดลงไปหมดขวด Okasan ถึงกับทำตาลุกวาวแบบตกใจปนสยองอย่างแรง เพราะไม่คิดว่าจะกินกันเปรี้ยวขนาดนี้ ...(ไม่อยากบอกว่าที่ใส่ลงไปน่ะยังจืดอยู่เลย)

จะว่าไป ช่วงเวลา 2-3 สัปดาห์ ที่ไปญี่ปุ่นตอนเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่เซโตดะ อูบูยาม่านั้น เป็นช่วงเวลาที่สุดแสนจะวิเศษในชีวิตจริงๆ

ด้วยช่วงเวลาที่ไป เป็นตอน ป5 กับ ม2 เลยได้ประสบการณ์อันแสนวิเศษ เพราะมิตรภาพที่เกิดขึ้นเป็นความบริสุทธ์ล้วนๆ ไม่มีการคิดมากโน่นนี่ใดๆทั้งสิ้น

...ในพิธีอำลา บทพูดที่เตรียมมาก่อนตั้งแต่อยู่เมืองไทย เคยกล่าวไว้ว่า จะไม่มีวันลืม ประสบการณ์ และมิตรภาพในครั้งนี้ ... ในวันนี้ สิ่งเหล่านั้นก็ยังเป็นอย่างนั้นจริงๆ

ถึงแม้ภาพหลายอย่างจะเลือนหาย แต่ความรู้สึกดีๆนั้นยังอยู่

ถ้าใครจะถามว่าชีวิตมีความสุขมากที่สุดตอนไหน ก็คงต้องตอบอย่างไม่ลังเลว่าเป็นคงตอนม. ต้น เพราะหลายสิ่งในชีวิตช่วงนั้นสุดยอดจริงๆ และเป็นความสุขแบบปราศจากอคติ หรือความเคลือบแคลงโดยสิ้นเชิง เพราะมีแต่ความปรารถนาดี ความรัก ความอบอุ่นรอบตัวเรา แม้ว่าเราอาจจะไม่รู้จักคนเหล่านั้นเลยก็ตาม

...ทุกอย่างบอกได้จากรอยยิ้มบนรูปภาพ

ถึงแม้ว่า ในวันนี้ ถ้าเกิดได้ไปเจอคนเหล่านั้นจริงๆ ความรู้สึกเหล่านั้นอาจจะจางหายไปตามจังหวะชีวิต แต่ช่วงเวลาพิเศษเหล่านั้น ก็ยังคงอยู่ต่อไป นี่แหละมั้ง เขาถึงเรียกกันว่าเป็นความพิเศษของความทรงจำเหล่านี้

เป็นสิ่งที่ช่วยเตือนเรา ...ว่าอย่างน้อย ...ก็ยังมีช่วงเวลาหนึ่งในชีวิต ที่เราเป็นคนสำคัญ มีคุณค่า ของใครหลายๆคน

----------------------------------

ปล. มาถึงตอนนี้ เพิ่งจะเห็นคุณค่าของ 'วันที่' บนรูปถ่าย ซึ่งตอนนั้นปิดโหมดไปเพราะมีแล้วรูปไม่สวย
ปล2. ถ้าใครเจอฟิลม์ถ่ายรูปเก่าๆมากมาย แนะนำให้เอาไปแสกนเก็บเป็น CD ได้แล้ว บางอันเก็บไว้ไม่ดีเจอแดดเลีย สีเสียเลย -_- ร้านแถวตรงข้ามเซนทรัลลาดพร้าวคิดประมาณม้วนละ 20 บาทเอง
ปล3. เพื่อนโรงเรียนท่านใดสนใจรูปเก่าๆ ลองรีเควสท์มา เผื่อมี 55

Extreme BBQ Party

2008-05-17T00:00:00.011+07:00

คำเตือน : บล็อกนี้ไม่ควรอ่านหากท่านกำลังหิวอยู่

ขณะนี้เป็นเวลา 8.56 น. ระหว่างนั่งรอก่อนการประชุม ขอแว้บมาอัพบล็อกหน่อยละกัน! (เอ๊ะ เค้านัดกันแปดโมงครึ่งไม่ใช่เรอะ?)

สุดสัปดาห์ที่แล้วเกือบจะพลาดสิ่งดีๆหลายๆอย่างไปเสียแล้ว งานที่นึกว่าจะเสร็จเมื่อวันศุกร์ก็ดันเจอเรื่องที่ต้องแก้ซะงั้น กว่าจะลนลานออกจากออฟฟิศได้ก็เกือบทุ่มครึ่ง จริงๆแล้วมันก็ไม่ใช่เวลาที่ดึกอะไรหรอก แต่พอดีว่าวันนั้นดันเป็นคนนัดชวนเพื่อนๆ IE มาทานข้าวเย็นกันน่ะสิ สุดท้ายก็เลยไปเลทซะงั้น ไม่น่าเชื่อว่าทุกคนจะแก่ลงได้ขนาดนี้เพียงแค่ใส่ชุดทำงาน -_-"
ไว้คราวหน้านัดวันเสาร์ละกัน จะได้เจอตี๋ได้

--------------------------

นอกจากเรื่องมีตติ้งเพื่อนๆที่คงเสียดายแย่ถ้ามัวแต่ทำงาน ก็มีปาร์ตี้ BBQ รวมหมู่ญาติที่บ้านใหม่หยี่อี๊ คราวนี้โต้โผใหญ่จัดอาหารก็คงเป็นเจ็กตี้เหมือนเคย คนนี้อย่าได้ริท้าอะไรทั้งสิ้น คราวก่อนเคยท้าให้ทำโต๊ะจีน ก็ทำมาจริๆ เล่นแทบจะขนบ้านมาทำตั้งแต่ออเดิร์ฟ เมน ของหวาน ยันชาเขียว!

มาวันนี้ก็เปลี่ยนจากโต๊ะจีนมาเป็นบาร์บีคิวแทน แต่ความอลังการไม่เคยลด แค่เห็นของที่ทยอยเอาลงมาก็อึ้งและ (ถึงแม้ว่าจะคาดหวังว่า จะเห็นของเยอะมากมายสำหรับเลี้ยงคนยี่สิบกว่าคนแล้วก็เหอะ)

เพราะที่เห็นคือ เครื่องปรุง จาน เครื่องครัว ขนมาอย่างกะเปิดร้านอาหาร รวมไปถึงบรรดาวัตถุดิบที่แทบจะทุกอย่างที่นึกถึง ตั้งแต่ ผัก เห็ด ข้าวโพด ปูม้า ปูทะเล ปลา ปลาหมึก กุ้ง สารพัดหอย ทั้งหอยแมงภู่ หอยแครง หอยเชลล์ หมู ไก่ ปีกไก่เล็ก ซี่โครงหมู ฯลฯ

แล้วโรงงานนรกก็เปิดขึ้น กับมหกรรมเสียบไม้บาร์บีคิว (นึกถึงตอนไปเขาใหญ่จัง) ซึ่งเห็นอย่างนี้ มีหมักหลายสูตรซะด้วย ทั้งสูตรพริกไทยดำ และสูตรน้ำผึ้ง อืมมมมมมมมมม

แล้วก็ถึงเวลาที่รอคอย กับการประเดิมเตา ' สั่งทำเอง ' เริ่มจากข้าวโพด กะปลาเผา ก่อนที่บรรดาของต่างๆจะทยอยตามลงมา เตาเริ่มร้อน พั้นช์เริ่มมา เพลงเริ่มเปิด

(วนตามเข็มนาฬิกา : ปลา ปลาหมึก ข้าวโพด บาร์บีคิว ปีกไก่เล็ก และกุ้ง)

ปิ้งไปกินไป ของในครัวก็ตามมาอีก ปีกไก่ทอดร้อนๆ หอยแมงภู่ลวก ผัดผัก+สารพัดเห็ด+หอยเชลล์ ฯลฯ (เขียนแล้วหิวแฮะ)

คงไม่ต้องบอกว่าเป็นการกินที่มารธอนสุดๆ งานนี้ขอให้คะแนนประเมินดังนี้
ข้าวโพด : คราวนี้ไม่ได้เอาเนยมาละลายคลุกกับน้ำตาลแบบตอนเขาใหญ่ แต่ใช้มาร์การีนกับน้ำเชื่อมทา เลยอร่อยสู้ที่เขาใหญ่ไม่ได้
กุ้ง : สดโคตรรร เนื้อแน่นกรอบได้ใจ
ปลา : ไม่น่าเชื่อว่าจะย่างได้พอดีขนาดนี้ อร่อยสุดๆ
ปลาหมึก : ย่างอย่างนี้อร่อยชัวร์อยู่แล้ว
บาร์บีคิว : ขอยกมือให้บาร์บีคิวน้ำผึ้ง
ปีกไก่ : ปีกไก่ทอดว่าอร่อยแล้ว แบบหมักย่างอร่อยกว่าอีก
ปูทะเล : ขี้เกียจแกะ ร้อนมือ -_-
หอยแมงภู่ : ลวกเร็วไปนี้ดส์ มียังไม่อ้าหลายตัวอยู่ เสียดาย แต่สดสุดๆ
ซี่โครงหมู : Pork Ribs ชิ้นโต เนื้อนุ่มม ได้รางวัลชนะเลิศวันนี้ไปเลย อร่อยโคตรรรรรร

....

ยังไม่หมด!!!!

ยังมีบรรดาผลไม้ที่เอามาสมทบ และตบท้ายด้วยของหวานฝีมือเชฟซัง ^^ ที่เพิ่งเรียนจบมาหมาดๆ กับ
Caramel Pana Cotta ที่คราวนี้มาแบบเนื้อแน่น (แต่ถ้าคาราเมลหอมไหม้อีกนิดจะเวิร์คมาก) กะเค้กกล้วยหอมที่หอมอร่อยสุดๆ (ได้ข่าวว่าใช้น้ำมันมะกอก มิน่า)

เฮ่อ เป็นอีกมื้อประวัติศาสตร์ ยังดีที่คราวนี้ใช้จานโฟมกัน เลยไม่ต้องมานั่งล้างแบบคราวก่อน ไม่งั้นตายแน่ๆ

เขียนบล็อกนี้ตอนดึกๆช่างทรมานท้องดีแท้ แว่บไปหาอะไรกินดีกว่า :P

คนไทย ณ ประเทศไทย = พลเมืองชั้นสอง

2008-04-22T22:02:00.003+07:00

... ไม่รู้ว่ามีใครเคยอ่านหนังสือ "Yellow Cabby แท็กซี่นิวยอร์ก By smartupid" สำนักพิมพ์ a day บ้างรึเปล่า

ถึงจะไม่เคยนั่งแทกซีื่เหลืองที่นิวยอร์ก (ตอนไป Outlet นั่นไม่ถือว่านับละกัน เพราะเหมารถกันไปทั้งวัน แถมไม่ใช่รถแทกซี่สีเหลืองแบบวิ่งในเมืองด้วย) แต่ด้วยความที่เคยไปนิวยอร์ก และเคยนั่งแทกซี่ ก็เลยจินตนาการตามไปได้อย่างไม่ยากเย็น (แต่สำหรับคนที่ไม่เคยไป ก็ลองหยิบมาอ่านดูละกัน รับประกันความมันส์)

หลายๆคนก็น่าจะเป็นเหมือนเรา คือเวลาที่ได้อ่านหนังสือที่ถ่ายทอดเรื่องราวของคนคนหนึ่ง หรือกลุ่มนึง ในมุมมองของเขาที่เราอาจจะไม่เคยรับรู้ เราก็มักจะรู้สึก 'เห็นใจ' ไปกับสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเขาด้วย

เช่น อ่าน 'พลังแห่งความสำเร็จ สตาร์บัคส์' แล้วก็รู้สึกดีกับสตาร์บั๊ก อ่าน 'Happy แบรนด์พลิกคน คนพลิกแบรนด์' ของ ธนา เธียรอัจฉริยะ ก็ปลื้มกับ DTAC (ถึงตอนนี้จะใช้ทรูมูฟก็เหอะ ฮี่)

ดังนั้น อ่าน Yellow Cabby ก็น่าจะเห็นใจแทกซี่บ้าง...

... แต่ ถ้าแทกซี่ประเทศไทยเป็นอย่างนี้ คงไม่มีวันซะล่ะ...

... เชื่อว่า ถามคนร้อยทั้งร้อย ทุกคนต้องมีประสบการณ์เห่ยๆ กับการนั่งแทกซี่มาแล้ว... และหลายคนคงจะหลายครั้งด้วย

บางเรื่องก็พอจะเห็นใจพี่แกนะ นั่งรอคิวที่หมอชิตสองตั้งนาน แต่ดันให้ไปส่งแค่เซ็นทรัลแค่เนี้ยะ ก็น่าเคืองอยู่หรอก แต่ขอโทษเหอะ พี่แกเล่นโวยวาย อารมณ์เสีย บ่นงึมงำตลอดทาง ขับรถกระชากไปมา... ตอนแรกก็หวังจะให้เงินเกินอยู่หรอกนะ แต่เล่นแบบนี้อย่าหวังจะได้แอ้ม...

ไม่ก็ นั่งแทกซี่กันมาหลายคน พอตูลงระหว่างทาง มันจะเก็บตังคนที่เหลือเพิ่มซะงั้น ไม่งั้นไม่ไปต่อ ดูดู๊ดู ดูมันทำ รู้ว่าถ้าไม่ไปต่อกับมันก็ต้องเสียอีก 35 บาท เลวจริงๆ

และไม่ต้องพูดถึงแทกซี่ซิ่งนรก ไม่รู้ไปกินยาอะไรมา โน่นเลย จะเลี้ยวขวาที่สี่แยก พี่แกแซงขวา วิ่งเลนสวน! แมร่งงงงง แยกอยู่ตั้งไกล แกก็ดันจะวิ่งเลนสวน (เพราะตอนนั้นไฟเลี้ยวขวาเปิด เลยไม่มีรถวิ่งสวนมา) พี่แกเหยียบปื๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด แต่ขอโทษ ... ไม่ทันว่ะ ... ตูล่ะกลั้นหายใจลุ้นแทบตายย ไฟแดงซะงั้น เลยได้กลั้นหายใจต่อ เพราะรถแทกซี่ดันไปขวางเลนสวนเค้าไว้ ทำให้รถอีกฝั่งต้องเบียดกันเอง -_-

แต่ทั้งหมดนี้ คงไม่มีอะไรน่ารำคาญไปกว่า การ 'ไม่รับผู้โดยสาร'

ในพันทิปก็มีคนบ่นจนขึ้นกระทู้แนะนำกันแล้ว

ไม่เป็นไร ขอบ่นที่นี่อีกคนนึง

--------------------------

เรื่องของเรื่อง เมื่อวาน กลับบ้านดึก ออกจากออฟฟิศมาก็ขี้เกียจนั่งรถใต้ดิน เพราะต้องเดินกลับบ้านอีกสักสิบนาที หิวก็หิวเพราะยังไม่ได้กินข้าวเย็น... ก็เลยว่าจะนั่งแทกซี่ขึ้นทางด่วนกลับบ้านซะเลย

อุตส่าห์เดินข้ามไปฝั่งสวนลุมไนท์ จะได้ขึ้นทางด่วนสบายๆไม่ต้องอ้อม... อะ เห็นมีแทกซี่จอดอยู่สองคันหน้าทางออกรถใต้ดิน ก็เดินเข้าปายย

'ไปเซ็นทรัลลาดพร้าวครับ'
'...' (ส่ายหน้าหงึๆ ไม่ไป)

ชิ

เอาละ่ คันหลังก็ได้ พี่คนขับแกน่าจะรอลูกค้ามาพักนึงแล้ว เพราะแกออกมายืนนอกรถกินลมไปพลางๆ
'ไปเซ็นทรัลลาดพร้าวครับ'

'อ๋อ ไม่ไปครับ รอแฟนอยู่'

"..."

คงไม่ต้องบอกว่าหลังจากเดินให้หลังไม่ถึงนาที พอฝรั่งมาปุ๊บ พี่แกออกรถไปทั้งสองคัน

(แฟน พ่-งสิวะ เป็นลุงอ้วนฝรั่งหัวโล้น)

ความอดทนใกล้ถึงขีดจำกัด ฝากความหวังไว้อีกคันนึง

แหม คราวนี้เจอแทกซี่ดีครับ น้ำใจงามมาก หลังจากทราบจุดหมายแล้วก็ยิ้มงามๆ และเอ่ยปากว่า

"โหย เซนทรัลลาดพร้าว มันไกลนะพี่ ไม่มีใครไปหรอก ทำไมพี่ไม่นั่งรถไฟฟ้าอะ เร็วกว่าด้วย"

"....."

แทบจะน้ำตาไหลไปกับความหวังดีของมัน ไม่ก็ให้กับความแอ๊บโง่หาที่ไม่รู้จะหาใครเทียบได้ แหม่ คนที่เขานั่งรถใต้ดินคงไม่มาโบกแทกซี่ให้เมื่อยหรอกมั้ง ประตูก็อยู่ข้างหน้าเนี่ย!@#)(#)$!@#

------------------

สุดท้าย ก็ต้องจำใจรับคำแนะนำจากแทกซี่ผู้แสนดีคนนั้น ด้วยการรถใต้ดินและเดินกลับบ้านเหมือนเดิม...

น่าสงสารคนไทยจริงๆ... กระทั่งอยู่ในประเทศตัวเองยังเป็นพลเมืองชั้นสอง แล้วจะมีที่ไหนมั้ยเนี่ยที่ treat พวกเราเป็นพลเมืองชั้นหนึ่ง

จริงๆแล้วพี่แทกซี่ที่แสนดีคนนั้น ก็น่าจะพูดไปเลยนะว่า 'โหย พี่นั่งใต้ดินไปเหอะ โบกอีกสิบคันก็คงไ่ม่มีใครไปหรอก แถวนี้เค้ารอจอดรับฝรั่งทั้งนั้นแหละ'

Surrender Boot Camp

2008-04-20T14:21:00.003+07:00

รบกับ Boot Camp มาแล้ววันนึงครับ!

(!? งงเหรอ)

Boot Camp คือโปรแกรมที่ทำให้คอมพิวเตอร์ของ Apple ซึ่งใช้ระบบปฏิบัติการ (OS) Mac OS สามารถทำการติดตั้งและเลือกที่จะรัน Windows (ระบบปฏิบัิติการที่ทุกคนคุ้นเคยอยู่) ได้

จริงๆแล้ว วิธีรัน Windows บน Mac นั้นมีอยู่สองวิธีใหญ่ๆด้วยกัน ถ้าจะให้เห็นภาพก็ลองนึกถึงคนหลายใจ ชอบจับปลาสองมือ รักพี่เสียดายน้อง ปกติมี Mac คนเดียวไม่ชอบ ต้องมี Windows อีกคน ซึ่งก็มีอยู่สองวิธีว่าจะอยู่กันยังไง

วิธีแรกคือ แบ่งที่ดิน (Harddisk) ออกไปสร้างบ้านสองหลัง (Partition) หลังนึงให้แม็ค หลังนึงให้วินโดวส์ วิธีนี้จะทำให้ทั้งสองคนอยู่ตัวใครตัวมัน ไม่ต้องแย่งทรัพยากรกันใช้ ก็เลยทำงานได้มีประสิทธิภาพ แต่ไม่เหมาะสำหรับคนหลายใจที่ยังไม่ฟันธง ไม่อยากแบ่งบ้านให้ใครเป็นเลขตายตัว หรือพวกประเภทที่ขี้เกียจเดินทางระหว่างบ้านสองหลัง เพราะต้องออกจากบ้าน (Reset) วิธีนี้คือการทำแบบใช้ Boot Camp

วิธีที่สอง คือ ไม่แบ่งที่ดิน ใช้บ้านหลังเดียวเท่านั้น โดย Mac เป็นเมียหลวง Windows เป็นเมียน้อย ซึ่งออกจะน่าสงสาร เพราะมีพื้นที่เท่าที่ตัวเองจำเป็นต้องใช้เท่านั้น ข้าวของเยอะขึ้นก็ขยายห้องได้ แต่ก็ไม่สามารถเกินโควต้าที่กำหนดไว้แต่แรกได้ นอกจากนี้ Windows ยังต้องรันบน Mac อีกที ประมาณว่า Mac ถือกุญแจห้องเอาไว้ ถ้าไม่มี Mac ก็รัน Windows ไม่ได้ (ฮา) วิธีนี้จะสะดวกสำหรับคนที่มีที่ดิน (Harddisk) จำกัด เพราะไม่ต้องแบ่งตั้งแต่แรก แถมสลับไปมาก็สะดวกเพราะอยู่บ้านหลังเดียวกัน ไม่ต้องออกนอกบ้าน (Reset) แต่เนื่องจาก Windows อยู่ภายใต้การทำงานของ Mac ก็เลยทำงานไม่เต็มประสิทธิภาพเท่าไหร่... วิธีนี้คือการรัน Windows ผ่านโปรแกรม Virtual Machine (ประมาณ Emulator นั่นแหละ) ซึ่งหลักๆตอนนี้ก็มีสองเจ้าที่ทำมา คือ Pararells กับ VMWare

ซึ่งแต่ไหนแต่ไรเนี่ย Macbook สุดเลิฟก็รัน Windows ผ่าน Pararells มาตลอด เพราะประสิทธิภาพจะด้อยกว่า แต่เอาเข้าจริงก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันช้าอะไรเลย

แต่ว่า... อยู่ดีๆก็นึกอยาก 'ลองของ' เพราะตอนนี้ Pararells สามารถเรียกรัน Windows จาก Boot Camp ได้แล้ว หมายความว่า ปกติคนใช้ Boot Camp ถ้าจะใช้ Windows ต้อง Reset เครื่องแล้วบูทใหม่ แต่ตอนนี้ Pararells สามารถเรียกบูท Windows (แบบ Boot Camp) ทั้งๆที่กำลังรันอยู่บน Mac ได้แล้ว (จริงๆก็ได้มาเป็นปีแล้ว แต่ตอนนี้ได้แรงยุเล็กน้อย)

-------------------------

ปรากฏว่า การลง Boot Camp เป็นประสบการณ์ที่แสนจะสาหัสสากรรณ์ เพราะแค่ตอนจะเริ่มแบ่ง Partition ก็มีปัญหาเสียแล้ว ประมาณว่า ที่ดินที่มีอยู่มีข้าวของ (ไฟล์ต่างๆ) กระจัดกระจายเต็มพื้นที่ ตัว Boot Camp ไม่สามารถย้ายของได้ ดังนั้น วิธีการก็คือ.. Format เครื่องแล้วลง Mac ใหม่!!

เอาวะ ลองก็ลอง ก็นั่ง Backup แล้ว Format Mac ใหม่อีกรอบ คราวนี้ก็สามารถแบ่ง Partition สำหรับ Boot camp ได้สักที แบ่งเสร็จก็ลง Windows ก็ไม่มีปัญหาอะไร จนกระทั่ง...

จนกระทั่งทำการเซต Pararells ให้หยิบ Windows ใน Boot Camp ขึ้นมารัน คราวนี้ล่ะระเบิดลง เพราะ Driver ที่ต่างกัน ทำให้ในครั้งแรกที่ใช้ Pararells รัน จะไม่สามารถใช้ Keyboard และ Mouse ได้ ซึ่งตัว Pararells จะทำการติดตั้ง Driver ให้ แต่ปรากฏว่า โปรแกรม Firewall ที่เราลงไว้ก่อนหน้านั้น มันบล็อกไม่ให้ Pararells ติด Driver น่ะสิ -_-"

ทีนี้ พอลง Driver ไม่สมบูรณ์ ก็เกิดอาการปั่นป่วนอย่างรุนแรง คราวนี้พอเปิด Windows ด้วย Boot camp ก็ปรากฏว่าไม่เจอ Mouse กับ Keyboard เช่นเดียวกัน!? แถมในแบ็คกราวนด์มันก็ detect hardware โน่นนี่มากมาย จนกระทั่ง... บึ้ม!!!!!!!!!!!! กลายเป็นโกโก้ครันช์!!!

หมายความว่า ในที่สุดแล้ว Windows เกิดอาการสับสนตนเอง เลยดับอนาถ ไฟล์ system หาย เปิดไม่ได้ ต้องลงใหม่T_T

...

สุดท้ายหมดความอดทน กลับไปใช้ Pararells เหมือนเดิม ...

สงกรานต์ 51

2008-04-15T21:25:00.006+07:00

ถ้าใครยังจำได้ว่าปีที่แล้วเราบ่นอะไรไปในวันสงกรานต์ คงไม่แปลกใจอะไรที่ปีนี้เราจะไม่ออกไปเล่นน้ำ...

และเอาแต่ กิน นอน ดูทีีวี

สรุปว่าสี่วันอันตราย!? น้ำหนักขึ้นไปโลกว่าๆได้

(เทปันยากิ @ home รูปสุดท้ายก่อนที่เตาไฟฟ้าจะสิ้นชีพ-- ซะงั้น)

สวัสดีปีใหม่ครับ

Surviving Bangkok Street (2)

2008-04-07T23:36:00.004+07:00

ต่อจากตอนที่แล้ว... กับหลายเหตุผลที่ว่าทำไมคนกรุงเทพถึงไม่ชอบเดินถนน

5. เพื่อนร่วมโลก

มนุษย์ ไม่ใ่ช่สิ่งมีชีวิตประเภทเดียวบนฟุตบาทกรุงเทพมหานคร หากแต่ยังมี แมลงสาบ หนู หมา หรือแม้กระทั่งช้าง!? (รวมถึงสิ่งปฏิกูลจากสรรพสัตว์เหล่านี้) เป็นเพื่อนร่วมทางไปด้วย นี่ยังช็อคไม่หาย เพราะเมื่อคืนวันพฤหัสที่ผ่านมา เดินกลับ บ้านอยู่ดีๆก็มีความรู้สึกว่ามีอะไรวิ่งตัดหน้า จะหลบก็ไม่พ้น เลยเตะ 'ป้าบ' เข้าให้... มองไปก็เห็น 'หนู' ตัวบะเอ้ก วิ่งจู๊ดเข้าไปหลบข้างทาง... T_T สัพเพสัตตา.. ดีนะที่วันนั้นไม่ได้ใส่รองเท้าแตะ ไม่งั้นคงได้ขัดเท้าเป็นชั่วโมง

6. ทรูมูฟ

ข้อนี้น่าจะเป็นเหตุผลที่ อันตราย ต่อชีวิตคนเดินถนนมากที่สุดแล้ว ซึ่งคุณพอ ได้คอมเม้นต์มาตรงใจสุดๆสำหรับเรื่อง 'เลนจักรยาน' ที่อยู่ดีๆก็เอามาขีด 'กลางฟุตบาท' จนแทบไม่มีที่เดิน ที่แย่ไปกว่านั้นคือ ไอ้ที่วิ่งจริงๆบนเลนจักรยานมันดันไม่ใช่จักรยาน แต่เป็นมอเตอร์ไซค์ ซึ่ง สองล้อติดเครื่องพวกนี้พร้อมจะจู่โจมจากข้างหลัง โดยไม่แจ้งสัญญาณเตือนใดๆทั้งสิ้น นี่ก็เกือบจะโดนชนไม่รู้กี่รอบแล้ว แต่ที่แน่ๆคือมอไซค์พวกนี้ เึคยชนกับรถที่บ้านตอนกำลังจะออกถนนใหญ่มาแล้วครั้งนึง คืองี้ ปกติเวลาคนจะขับรถออกจาซอกไปถนนใหญ่ ก็ต้องมองขวาดูรถที่ถนนใหญ่เอาไว้ใช่มะ แล้วเวลาปีนออกจากซอกเนี่ย คนเค้าก็ไม่คิดหรอกว่าฟุตบาทมันจะมีอะไรนอกจากคน ซึ่งถ้ารถพุ่งออกมาไม่เร็วนักยังไงคนก็หลบทันอยู่แล้ว นี่อยู่ดีๆพี่แกวิ่งพุ่งสวนมาจากด้านซ้าย แล้วเป็นมอเตอร์ไซค์ วิ่งมาแบบนั้นแกก็เบรกไม่ทันน่ะสิ ชนโครมเข้าให้... เซ็ง

ทุกวันนี้จะออกจากบ้านต้องเหลียวซ้ายแลขวา เดินกลับบ้านก็ต้องระวังหลังอีัก เศร้า

7. ขายตรง

สุดท้ายที่ถึงไม่ทำให้บาดเจ็บอะไร แต่ก็ทำเสียอารมณ์น่าดู คือบรรดา เซลล์ ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น

ขอทาน (ล่าสุดที่เห็นมานี่ครีเอทมากๆ เป็น ขอทานไร้คน!! พี่แกเล่นทิ้งลูกหมาขนาดกำลังน่ารักสักห้าตัว เบียดเสียดในตระกร้าเล็กๆ แล้ววางถ้วยทิ้งไว้ พร้อมป้ายขอตังค์จะได้เอาไปซื้อค่าอาหารหมา เป็นไงล่ะ!!! เอากับเค้าสิ!! ไม่ต้องเหนื่อยตัวเองเลยสักนิด)
พวกยัดเยียดสติ๊กเกอร์ เกลียด สุดๆไอ้พวกนี้ ทำเหมือนจะแจกแผ่นพับแต่กลับเป็นสติ๊กเกอร์ แล้วคิดตังค์ยี่สิบบาทซะงั้นอะ ชาติหน้าตอนบ่ายๆเหอะถึงจะจ่ายให้ ชิ (ไม่อยากชี้แนะสักเท่าไหร่ แต่ลองคิดดูสิว่า สมมุติแจกสติ๊กเกอร์ให้ก่อน แล้วขอ 'บริจาค' ตังค์ ทีหลังอะ คนที่เค้าได้สติ๊กเกอร์คงไม่เสียมู้ด และน่าจะมีโอกาสควักกระเป๋าให้พี่มากกว่าวิธี มัดมือชก แบบนี้ซะอีก)
เซลล์ขายบัตรส่วนลด / เซลล์ขายฟิตเนส ฮู้ยยย ใช่ครับพี่ ที่พี่พูดมาเนี่ย ถูกหมดแหละ ประหยัดจริง เซฟตังค์ได้จริง แต่มีข้อแม้อย่างเดียว คือพี่จะต้องให้ผมต้องไปใช้บริการ ในสิ่งที่ผมไม่อยากจะใช้เลยเนี่ยนะ!?
เซลล์เด็กนักเรียน เบื่อมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ไม่รู้เพราะอะไร จริงๆแล้วเกลียดหน่วยงานที่ใช้วิธีนี้มาหารายได้จริงๆ คือถ้าทำเป็นครั้งคราวไม่เท่าไหร่ นี่เล่นทำตลอดปีตลอดชาติ พอดีไม่เคยเข้าไปคุยด้วยเลยไม่รู้ว่าเค้าจะเอาเงินไปทำอะไร (ใครเคยโดนมาบอกหน่อยดิ)ล่าสุดเจอกลยุทธ์แบบใหม่ ใช้หลักจิตวิทยาด้วยการ 'ระบุเจาะจงเป้าหมายอย่างชัดเจน' นี่เลย เดินอยู่ดีๆ น้องแกตะโกนมา ' พี่เสื้อขาวขอรบกวนเวลาแป๊บนึงค่ะ!' น่านนนน ภาพบทความในหนังสือ Influence of Psychology ลอยมาพอดีเป๊ะ ...

หนังสือนี้ระบุไว้ว่า เวลาเราต้องการความช่วยเหลือในที่สาธรณะ เราอาจเผชิญกับเหตุการณ์ที่ว่า แหกปาก 'ใครก็ได้ช่วยด้วย' แทบตาย คนผ่านไปมาก็เยอะแยะ แต่ไม่มีใครมาช่วยเราซะงั้น

สาเหตุก็เพราะว่า ต่างคนต่างคิดว่า เดี๋ยวคงมีใครสักคนมาช่วยสักทีแหละน่า หรือไม่ก็เกิดความไม่แน่ใจว่า จะเข้าไปช่วยดีหรือเปล่า ดังนั้น วิธีแก้ปัญหานี้ ก็คือให้ตะโกน ระบุคนที่เราต้องการให้มาช่วยซะ เพราะคนๆนั้นจะได้รู้ว่าเราต้องการความช่วยเหลือจาก ‘เขา’ เป็นการผูกมัดสัญญาทางใจทันที เพราะถ้าเขาไม่มาช่วยเรา เขาก็จะรู้สึกผิดต่อเราทันที นอกจากนั้นเขายังได้รับแรงกดดัน ที่กลัวคนอื่นๆจะมองตนไม่ดีอีกด้วย

เขียนไปเขียนมาก็นึกถึงตอนที่เอกเรียกชื่อเพื่อนหลายๆคนในภาค ให้ฟังประชุม ซึ่งผลออกมากลายเป็นว่า เวิร์คบ้างไม่เวิร์คบ้าง เพราะการตัดสินใจยอมทำตามนั้น ไปขึ้นอยู่กับความรู้สึกผิดที่ไม่ช่วยเอกเพียงคนเดียว ไม่ได้มี Group pressure เข้ามาช่วยด้วย

ซึ่งถ้าพิจารณาเรื่องเซลล์เด็กนักเรียนนี้แล้ว คงไม่ต้องเดาว่าผลจะเป็นอย่างไร โอเค อาจจะรู้สึกผิดบ้างที่ไม่ได้สนใจน้องเค้า แต่น้องเค้าก็เป็นแค่ somebody และถ้าเราไม่ช่วยเค้าก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรเท่าไหร่ แถม Group Pressure ก็ไม่มี ยิ่งไปกว่านั้นความคิดเรื่องหลักจิตวิทยายังลอยเข้ามาอีก ทำให้เรามองโลกในแง่ร้ายว่าน้องเค้ากำลังใช้เครื่องมือทางจิตวิทยามากดดันเราอีกซะงั้น สรุปก็เลยแค่ส่งยิ้มให้ แล้วเดินต่อไปแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น... (ใจดำจริงเล้ยยย)

เริ่มด้วยฟุตบาท ไหงมาจบหลักจิตวิทยาได้เนี่ย... งง 555

Surviving Bangkok Street (1)

2008-04-06T23:43:00.004+07:00

มีใครเคยคิดไหม ว่าฟุตบาทในประเทศที่เจริญแล้ว อำนวยความสะดวกในการ 'เดิน' มากกว่าบาทวิถีในกรุงเทพมหานครเป็นไหนๆ และคนเขาก็'ชอบ' เดินกันด้วย มาลองคิดๆดูแล้ว คนกรุงเทพมีข้ออ้างร้อยแปดประการที่ฟังขึ้นและดูมีเหตุมีผลจริงๆ ที่จะหลีกเลี่ยงการ 'ขยับวันละนิด = ออกกำลังกาย' ในเมืองหลวงแห่งนี้ ที่เมืองอื่นๆ ก็ต้องชิดซ้ายให้

1. ร้อน

เหตุผลอันดับหนึ่งที่ใครๆก็ต่างยอมรับ และคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ว่ากรุงเทพมัน โค-ตะ-ระ ร้อนสุดๆ ยัง!! ยังไม่พอ ไหนจะแดดอีก ซึ่งหลายคนก็แก้ปัญหาด้วยร่ม UV ด้วยเหตุผลบังหน้าว่าเกรงจะเป็นมะเร็งผิวหนัง 55 (แต่เหตุผลที่แท้จริงละไว้ในฐานที่เข้าใจ)

จริงๆก็มีเรื่องน่าสนใจอย่างนึง คือทั้งๆที่แดดเปรี้ยงอย่างนี้ กลับไม่ค่อยมีคนใส่แว่นดำเดินตามถนนกรุงเทพกันเท่าไหร่? เห็นคนซื้อมาก็ใส่แค่ตอนขับรถ ไปเที่ยวทะเล หรือหนีปาปาราซซี่กันเท่านั้นเอง ก็น่าสงสัยอยู่เหมือนกันว่า ทำไมเวลาคนไทยเห็นคนอื่นใส่แว่นดำแล้วมักจะชอบคิดว่าคนๆนั้น ‘แรง’ ??

2. ควันเยอะ

เรื่องนี้ก็คงละไว้ในฐานที่เข้าใจกันได้ เพราะแม้แต่ 'ถนนสีเขียว' หลายๆเส้นก็ยังมีคุณภาพอากาศต่ำกว่ามาตรฐาน แต่มีข่าวดีหน่อย เพราะผลจากการที่รถเปลี่ยนมาใช้ก๊าซกัน ทำให้คุณภาพอากาศโดยรวมดีขึ้นกว่าเดิม (ถึงแม้จะยังต่ำกว่ามาตรฐานก็เหอะ)

3. ฟุตบาทจากต่างดาว

จนตอนนี้ก็ยังอยากรู้ว่าใครเป็นคนคิดค้น 'บล็อกตัวหนอน' หรือ บล็อกแปดเหลี่ยม+สี่เหลี่ยม ที่ใช้ปูพื้นถนนกัน เพราะไม่เคยจะเห็นถนนเส้นไหนที่ใช้บล็อกพวกนี้แล้วเรียบเล้ย ยังไม่นับพวกเจาะ ขุด ที่มีทั้งปีทั้งชาติ และฝาท่อมากมายที่อยู่ดีๆก็โผล่จากพื้นมั่ง หายไปบางส่วนมั่ง ไม่ก็เปิดท่อทิ้งไว้ให้คนตกลงไปตายเล่น -_- เห็นฟุตบาทที่มาเก๊าแล้วอิจฉาคนที่นั่นจริงๆ ขนาดพี่แกทำฟุตบาทด้วยโมเสกแล้วยังออกมาเรียบสบายตรีนสุดๆ

4. บาทวิถีประชาธิปไตย

ช่างน่าเศร้า... พื้นที่อันน้อยนิดบนฟุตบาท (ที่หลายคนเห็นว่าเป็น 'พื้นที่สาธรณะ ตูจะทำอะไรก็ได้') ถูกครอบครองไปด้วยบรรดาแผงลอย ร้านค้า รถเข็นนานาชนิด บางคนอาจจะคิดว่าก็ดีออก มีของให้ชอป ให้กิน มันก็จริงอยู่ แต่สำหรับคนที่ต้องการ ‘สัญจร’ จริงๆ ซึ่งน่าจะเป็นความสำคัญอันดับแรก กลับไม่มีที่จะเดินซะงั้นอะ

... ยังเหลืออีกสามเหตุผลที่อยากจะบ่น จริงๆแล้วเรื่องที่อยากบ่นจริงๆคือเรื่องที่จะเขียนคราวหน้า ... ก็ เอาไว้ต่อคราวหน้าละกัน ตามเคย 55

LONDON 2012 Logo

2008-04-03T23:53:00.009+07:00

หลังจากหยิบหนังสือ Design + Culture ที่น้องไปซื้อจากงานหนังสือมาผ่านตาเล่นๆ ก็สะดุดไปกับคอลัมน์ฺหนึ่งที่พูดถึงโลโก้งานโอลิมปิก ปี 2012 ที่ลอนดอน... อ่านเสร็จแล้วถึงกับมานั่งหาข้อมูลเพิ่มในเนตอย่างเมามันส์ เพราะอะไรนั้น? ลองมาดูกัน ^^

หลายคนคงคุ้นกับโลโก้โอลิมปิกที่ลอนดอนแบบข้างบนนี้... เป็นโลโก้ที่ถูกใช้ในช่วงคัดเลือกเมืองเจ้าภาพจัดกีฬาโอลิมปิกในปี 2012 อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงโลโก้ชั่วคราวเท่านั้น...

และแล้ว ในเดือนกค ปีที่ผ่านมา ชาวอังกฤษก็ได้ยลโฉมโลโก้งานโอลิมปิกทางการแบบใหม่ ที่ได้มีการจ้างบริษัท Brand Consultant ชื่อดัง Wolff Olins ซึ่งเคยสร้างแบรนด์อย่าง Orange มาแล้ว มาทำการออกแบบโดยใช้เวลาเป็นปี และงบประมาณราว 400,000 ปอนด์ หรือ 25 ล้านบาท!!!
ผลลัพธ์สร้างความตื่นตะลึงให้กับชาวอังกฤษทั้งประเทศ

เพราะนี่คือผลที่ได้...

ไม่ได้ล้อเล่น!!! เป็นอย่างนี้จริงจริ๊งงงง

ที่น่าตกใจพอๆกับการเห็นดีไซน์ของโลโก้นี้นั้นก็คือ... หลังจากมีการยิงสปอตโฆษณาทางโทรทัศน์ ก็มีรายงานข่าวออกมาว่า โลโก้โอลิมปิก 2012 ที่ทำออกมาเป็นภาพเคลื่อนไหวหลากสี กระตุ้นอาการโรคลมบ้าหมู เพราะมีหน่วยงานไม่หวังผลกำไรที่ดำเนินงานเกี่ยวกับผู้ป่วยลมบ้าหมู ได้รับการร้องเรียนจากผู้ป่วยหลายคน ว่าเกิดอาการลมบ้าหมูกำเริบเมื่อดูภาพเคลื่อนไหวของโลโก้นี้ ซึ่งต่อมาก็ได้รับการฟันธงจากนักวิทยาศาสตร์ด้าน neuro-physiology ว่าภาพเคลื่อนไหวของโลโก้นี้ ไม่ผ่านการทดสอบมาตรฐาน และไม่สมควรได้รับการออกอากาศ!!

คงไม่ต้องเดาว่า ปฏิกริยาตอบรับโลโก้ราคา 25 ล้านบาทอันล้นหลาม ของชาวอังกฤษจะเป็นไปในทิศทางใด (ซึ่งขอบอกว่ามันส์มาก ตามสไตล์ผู้ดีที่ชอบกัดเจ็บกันอยู่แล้ว) เพราะนอกจากมันจะดูไม่ต่างกับโลโก้ที่เด็กอนุบาลวาดเอาเล่นๆแล้ว มันยังดูไม่สื่อถึงกีฬา หรือ 'ลอนดอน' ที่คนอังกฤษแสนภาคภูมิใจนักหนาซักนิด

ปฏิกริยาของชาวอังกฤษที่เห็นโลโก้นี้

ผลการสำรวจจากเว็บไซต์ BBC พบว่าประชาชนเกือบ 85% ลงความเห็นว่าโลโก้นี้ ห่วยสิ้นดี ซึ่งสอดคล้องกับสื่ออย่าง The Sun, The Guadian และชาวบล็อกอีกมากมายที่ออกมาุรุมสับ นักข่าวของ The Sun ถึงกับลองเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในห้องที่มีโลโก้ London 2012 กว่า 400000 อัน เป็นเวลา 24 ชั่วโมง (ดูรูปด้านบน) เพื่อออกมาบอกว่า คุณไม่ต้องทำตัวให้บ้าเพื่อที่จะชอบโลโก้อันนี้ เพราะในไม่นานคุณก็จะเป็น(บ้า)เอง กระทั่งนายกนครลอนดอนยังออกมากล่าวว่า ตูจะไม่ยอมจ่ายตังค์ซักเพนนีเดียวกับความหายนะในการออกแบบครั้งนี้ พร้อมกับกิจกรรมอีกหลายๆรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นการประชดทำ Tutorial วาดโลโก้ด้วย MS Word การประกวดโลโก้แข่งหรือการล่ารายชื่อถอดถอนโลโก้ จนเรื่องนี้ถูกนำเข้าไปประชุมในสภา! แต่อย่างไรก็ตามสภาก็มีมติไม่ขอร้องให้คณะกรรมการจัดงานเปลี่ยนโลโก้ และคณะกรรมการก็ไม่เปลี่ยนใจที่จะเปลี่ยนโลโก้เช่นกัน

หนึ่งในบรรดาโลโก้ล้อเลียนที่ทำกันออกมา

อย่างไรก็ตามคงเป็นการด่วนสรุปไปนี้ดส์ ว่าโลโก้นี้มันแย่ขนาดนั้น เพราะสิ่งหนึ่งที่เห็นได้ชัดคือ London 2012 พยายามใช้ธีมฉูดฉาด สนุกสนาน เอาใจเด็ก เพื่อดึงเกมโอลิมปิกออกจากภาพ 'ความยิ่งใหญ่ อลังการ' อย่างที่จีนกำลังทำอยู่ในตอนนี้ ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดสามารถดูได้จากเว็บไซต์ทางการของ London 2012 ที่มีการใช้สีสันฉูดฉาดสุดๆ ก็คงต้องรอดูต่อไปว่าพอเอามาใช้จริงๆ มันอาจจะไม่ได้ดูแย่อย่างที่เห็นกันในตอนนี้ก็ได้

หรือใครคิดว่าไง?

Ghibli กับสามสาวเกาหลี

2008-03-31T23:19:00.007+07:00

ร้อนครับ ร้อนมากกกก ร้อนได้อีกกกกกกกก ร้อนจนขอบ่นเปิดเอนทรี่นี้อย่างไม่มีสาเหตุ...

อะแฮ่ม... กลับสู่ภาวะปกติ...

อาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นอาทิตย์แรกจริงๆที่ได้รับรู้ชีวิต 'ปิดเทอม' หลังจากวุ่นวายมาตลอด... (จริงๆ ตอนนี้ก็ยังมีเรื่องให้วุ่นเป็นระยะๆ)

ว่างๆแบบนี้ เลยได้มีโอกาสรื้อกรุดีวีดีมาเปิดดู ซึ่งตั้งใจจะหาเรื่อง Tales from Earthsea (2006) ซึ่งเป็น Animation จาก Studio Ghibli ซึ่งเป็นสตูดิโอแอนิเมชั่นชื่อดังจากญี่ปุ่น ที่สร้างผลงานระดับออสการ์มาแล้วกับ Spirited Away (2002)

สาเหตุที่ตั้งใจจะดูเรื่องนี้ก็เพราะคราวก่อนไปยืมดูหนังเรื่องนี้ที่ TCDC ได้แค่ประมาณ 10 นาทีก็ต้องรีบออกไปทำธุระเสียก่อน

หลังจากหาได้อยู่พักใหญ่ ก็เจอจนได้ แต่ปรากฏว่าเปิดกล่องมาแล้ว กลายเป็นกล่องเปล่าซะงั้น -_-" เลยต้องเปลี่ยนแผนมาดูหนังอีกเรื่องของ Ghibli ที่ชื่อ Howl's Moving Castle (2004) มาดูแทน

เรื่อง Howl's Moving Castle นี้ยังมีกลิ่นอายของลายเส้นแบบ Spirited Away อยู่มาก ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างของ ยายแก่ และ พระเอก ที่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องตัดผมทรง ม้า อรณภา เหมือนกันทั้งสองเรื่อง (แต่หน้าตาเป็นพระเอกนะ ไม่ต้องกลัวว่าจะเหมือนกับเจ๊ม้า 55)
็็
Howl's ยังมีความ Fantasy มากอยู่พอควร ถึงแม้ว่าจะไม่ตื่นตาตื่นใจกับรายละเอียดมากมายเท่ากับ Spirited Away ก็ตาม แต่เนื้อเรื่องและการดำเนินเรื่องกลับ ' โดน' กว่า สรุปว่า ใช่เลย สนุก เพลิดเพลิน ลองหามาดูละกัน! (Multimedia Library ที่ TCDC ก็มีให้ยืมดู) จริงๆแล้วชอบจนงานหนังสือก็หาหนังสือแปลเรื่องนี้มาอ่าน (สนพ มติชน) ซึ่งมีหลายอย่างเหมือนกันที่แตกต่างไปจากเวอร์ชั่นแอนิเมชั่น ตอนนี้ก็กำลังอ่านอยู่

หลังจากประทับใจจอร์จกับ Howl ไปเต็มๆ เลยเกิดอาการคลั่น Ghibli มาชั่วขณะ วันพุธเลยออกไป TCDC ยืม Tales of Earthsea มาดูต่อจนจบเรื่องให้หายอยาก (จริงๆแล้วมาดูที่ TCDC นี่สบายกว่าที่บ้านเยอะเลย เพียงแต่ส่วนมากจะขี้เกียจออกจากบ้านเท่านั้นเอง 55)

ปรากฏว่าเรื่องนี้กลับ 'เฉยๆ' ซะงั้น เนื้อเรื่องมืดกว่าสองเรื่องก่อนหน้าเยอะ ไม่ค่อยมีอะไรน่าตื่นเต้นเท่าไหร่ ออกจะน่าเบื่อด้วยซ้ำ สรุปว่าผิดหวัง :( สาเหตุหนึ่งอาจมาจากการเปลี่ยนผู้กำกับ

-------------------------

ขากลับ ระหว่างจะขึ้น BTS ออกจากพร้อมพงษ์ ก็บังเอิญไปเจอสาวนักท่องเที่ยวเกาหลีสามคน กำลังกางแผนที่อยู่ ต้องนับว่าเธอตาคมมากที่เข้ามาถามทางเรา 555 เพราะทั้งสามคนกำลังจะไป Central World ซึ่งบังเอิ๊ญญญ บังเอิญญ ว่าไอ้เราก็กำลังมีธุระต้องไปทำที่ CTW พอดี (บังเอิญจริงๆเฟ่ย) ก็เลยอาสาไกด์ไปให้

จริงๆแล้วก่อนหน้านี้ ก็มีประสบการณ์เป็นเจ้าบ้านที่ดี ไกด์ทางนักท่องเที่ยวมาบ้าง แต่ครั้งนี้มันต่างไปเล็กน้อยเพราะแทนที่จะชี้ๆ และอวยพรให้เค้าหาเจอ คราวนี้ได้มีโอกาสพาไปถึงที่เลย แล้วก็ได้คุยหลายๆเรื่องระหว่างทาง

ทั้งหมดนี้ก็เหมือนเรื่องเล็กๆน้อยๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต แต่กลับทำให้อารมณ์ดีไปทั้งวัน :) ถ้าเป็นญี่ปุ่นคงต้องบอก kimochii แต่เกาหลีไม่รู้ว่ะ 555

หรือว่า... จริงๆแล้ว อาชีพที่เหมาะกับกรูคือการเป็นไกด์รึเปล่าเนี่ย !?

ปล. ดีใจจัง TCDC ไม่ย้ายแล้วว้อยยยยยยยย

HK: Repulse Bay & Causeway Bay (Ep 8)

2008-03-26T02:09:00.009+07:00

ตอนนี้คงจะเป็นตอนสุดท้าย (สักที) สำหรับทริป Macau - HK

---- 27 Repulse Bay ----

หลังจากได้ของกินติดไม้ติดมือมาแล้ว ก็ได้เวลามุ่งหน้าสู่ท่ารถเมล์ Exchange Square ข้างๆตึก ifc เพื่อนึกรถเมล์ไปสักการะเจ้าแม่กวนอิมที่ Repulse Bay กัน (สาย 6 6A 6X)

ตึก Lippo และคอนโดที่ Repulse Bay (มีรูตรงกลางตามหลังฮวงจุ้ย)

แล้วรถเมล์ก็พาขึ้นเขา วนไปวนมา ที่นี่ใช้ืพื้นที่กันสุดยอดจริงๆ ขนาดบนเขาชันๆทางโค้งๆยังมีป้ายรถเมล์เล้ย นั่งไปได้สักครึ่งชั่วโมงก็มาถึงบริเวณ Repulse Bay ซึ่งช่วงนี้ยังไม่ใช่ Summer เลยไม่มีใครมาลงเล่นน้ำในหาด

เดินมาได้สักสามร้อยเมตรก็ถึงบริเวณวัด ซึ่งมีกรุ๊ปทัวร์มาลงเต็มไปหมด (รวมถึงกรุ๊ปคนไทยมากมาย) ไอ้เราก็ตามเคย เนียนไปฟังเค้า (เป็นอย่างนี้ตอนไป Tower of London ทีนึงและ) วัดนี้จริงๆแล้วมี Gimmick เยอะมาก ถ้าอยากรู้ว่าจะไหว้ยังไงดีก็คงต้องมากับทัวร์นั่นแหละ

สำหรับเจ้าแม่กวนอิม ถ้ามองที่พื้นจะเห็นจุดหนึ่งมีกระเบื้องปูเป็นตารางสี่เหลี่ยมเล็กๆ (พื้นบริเวณอื่นเป็นพื้นปูน) ซึ่งจุดนั้นเป็นจุดที่ดีที่สุดในการไหว้เจ้าแม่กวนอิม

ส่วนรูปปั้นปูนปลาที่เห็นอยู่ในภาพ เขาก็จะให้โยนเหรียญให้ตกอยู่ในปากปลาให้ได้ เพื่อพรจะได้สมหวัง ส่วนสะพานในรูปนั้นก็ให้ข้ามออก (มั้ง?) อายุจะได้ยืนขึ้น (ถ้าข้ามผิดฝั่งก็สั้นลง)

นอกจากนั้นยังมีเทพที่ทำท่าจดหนังสืออะไรสักอย่างอยู่ เขาก็ให้เราบอกชื่อ บอกเบอร์บัญชีธนาคารซะ เทพเค้าจะได้จดไม่ให้เงินรั่วไหลไปไหน มีแต่เพิ่มพูนๆ (แต่สมัยนี้คงเหนื่อยหน่อย แต่ละคนมีหลายบุ๊คเหลือเกิน แถมโยกเงินกันว่าเล่น 55) แล้วก็มีบางที่ที่ให้ลูบพุงรูปปั้นลงมาแล้วเอามือใส่กระเป๋า จะได้มีโชคมีลาภ โอ๊ยยย เยอะแยะ

---- 28 Cuisine Cuisine ----

ขากลับเรานั่งแทกซี่ย้อนกลับมาที่ ifc Mall เพราะกะจะชอปปิ้งย่าน Central อย่างไรก็ตามต้องหาของกินซะก่อน พอขึ้นไปชั้น 3 ก็เห็นมีร้านโจ๊กน่ากินเชียว แต่กินโจ๊กมาหลายมื้อและเลยขอข้ามไปก่อน เดินต่อมาอีกก็เห็นร้านขายของหวานน่ากินโคตรๆๆๆ แต่ก็นั่นแหละ ยังไม่ใช่เป้าหมายในตอนนั้น ซึ่งก็คือหาร้านติ่มซำอร่อยๆกิน เพราะตั้งแต่มายังไม่เจอร้านที่ถูกใจซะเท่าไหร่

เดินๆไปก็เห็นร้านนึงซึ่งน่าจะขายติ่มซำแน่ๆ แต่ปรากฏว่าเต็มซะงั้นอะ ก็เลยต้องอกหักเดินกันต่อไป จนกระทั่งมาเจอร้าน Cuisine Cuisine ที่ชั้น 2 หลังจากลังเลอยู่นานก็ตัดสินใจเข้าร้านละกัน

เข้ามาแล้วถึงกับอึ้ง! คือนอกร้านก็ไม่เห็นว่ามันจะใหญ่อะไรนะ แต่พอพาเข้ามาแล้วถึงกับตะลึงกับตัวร้านด้านในที่นอกจากจะเพดานสูง ด้านขวามือเป็นวิวอ่าวทั้งแถบแล้ว ยังตกแต่งร้านอย่างดีด้วย (โดยเฉพาะแชนเดอเลียที่สวยโคตร) เล่นเอาแอบตัวหดๆไปหน่อย เพราะมองไปรอบๆก็มีแต่พวกนักธุรกิจ หรือคนแต่งตัวดีๆมากิน 55 ไอ้เรานี่เป็นกระเหรี่ยงหลงมาแท้ๆเลย

เมนูที่นี่อ่านง่าย รายการอาหารไม่พรึบพรั่บจนเกินไป แต่ละ Section จะมี Highlight อย่างละจาน แถมมีรูปยั่วน้ำลายอีก เราก็สั่งตามพวกนี้แหละ ง่ายดี (ดูน่ากินไปหมด)

อาหารที่นี่จะว่าเป็นจีนแท้ๆเลยก็ไม่ใช่ เพราะอย่างน้อยเชฟก็มีการตกแต่งสีสันรูปร่างอาหารมาเป็นอย่างดี แต่ที่สำคัญที่สุดคือ อร่อยโคตร! ตั้งแต่.. อ่า หั่นจื้อโก๋ว?? ที่เป็นแป้งพายไส้หมู่แดงที่เห็นรูปด้านบนนั้น ซึ่งหาร้านที่ทำอร่อยๆยาก หรือขนมจีบซึ่งแป้งทำแบบนุ่มและเหนียวได้ใจสม่ำเสมอทั้งชิ้น (ไม่เหมือนซั่งไห่บ้านเราที่แป้งแข็งสุดๆ โดยเฉพาะจีบด้านบน)

แน่น้อนน มีคุณ ผปค มา งานนี้เลยขออนุญาติสั่งเป่าฮื้อมากินซะหน่อย ซึ่งมีให้เลือกตั้งแต่หลักร้อยยันหลักหมื่น!!!! (คงไม่ต้องบอกนะว่าจิ้มเอาอันทีุ่ถูกสุด 55) รูปทางขวานั่นแหละ เป็นเป่าฮื้อ วางบนผักโขม ข้างล่างสุดน่าจะเป็นเห็ดชิตาเกะ ส่วนภาพทางซ้ายนั่นก็เป็นหอยเชลล์ย่างพันด้วยเบค่อน ซึ่งเป็นอะไรที่ฉลาดมาก เพราะเอากลิ่นหอมของเบค่อนย่างมาเสริมกับความหนานุ่มของหอยเชลส์ (เขียนแล้วก็น้ำลายไหล)
สรุปว่ามื้อนี้อิ่มอร่อยประทับใจสุดๆ ส่วนกระเป๋าอาจจะฉีกเล็กน้อยแต่ก็เป็นราคาที่สมน้ำสมเนื้อ ขอทิ้งท้ายอีกนิดว่าห้องน้ำที่นี่ไฮโซสุดๆ ระดับที่มีคนบริการคอยส่งผ้าเช็ดมือให้อยู่ข้างใน (เหยอ) อายังบ่นว่าคงไม่กล้าไปเช็คเมคอัพในห้องน้ำนี้ 555

---- 29 Causeway Bay ----

จาก ifc Mall เราก็เดินย่าน Central ซักนิด แต่เดินได้ไม่นานก็กลับ เพราะคนเยอะ ฟุตบาทแคบ ติดถนน (ควันเยอะ) เลยกลับไปพักที่โรงแรมสักนิดแล้วค่อยออกมาที่ Causeway Bay เลยดีกว่า

จะกี่ทีกี่ทีก็เกลียดสถานีรถใต้ดิน Causeway Bay เหมือนเคย เพราะกว่าจะเดินไปทางออกที่ตึก Time Square นอกจากจะต้องเดินขึ้นเนินแล้ว ยังไกลโคตรๆเกือบห้านาทีได้เลยมั้ง (แต่ก็บ่นไปงั้นแหละ ถ้าไม่มีทางเชื่อมก็คงต้องคลำทางไปเอง) เราแวะไปที่ City Super ดูของกินในซุปเปอร์และซื้อขนมสำหรับกลับมาแจกกันหน่อย ก่อนจะเดินออกมาและลุยช้อปๆๆๆๆๆๆ แต่ก่อนนี้ก็เคยคิดว่าไอ้พวกคนที่ไปฮ่องกงเพื่อไปชอปปิ้งอย่างเดียวนี่มันเว่อร์จริงจริ๊งง ตอนนี้ชักจะเข้าใจและว่ามันไมไ่ด้่เว่อร์ 55 เพราะในช่วงที่มันไมไ่ด้เซลล์กระหน่ำทั้งเกาะแบบนี้ ของบางอย่างยังถูกเว่อร์เลย อย่างเสื้อเชิ้ตแขนยาวที่ Bossini เงี้ยะ ตัวละราวๆ 320 ถูกสุดๆ กลับมายังคิดเลยว่าทำไมตอนนั้นไม่ดูเสื้อ ดูกางเกงให้มากกว่านี้เนี่ย -_- แน่นอนว่าละแวกนี้มีร้านดังๆเต็มไปหมด Levi's, Kiehl's, Bossini, Giornado Concept, G2000, MUJI, etc. อ้อ มีทาโกยากิ Gidako ด้วยที่ย่าน Time Square สาขาที่นี่ต่างจาก Esplanade ตรงที่มีทาโกะราดซอสทูน่า หรือซอสเผ็ดด้วย!

มื้อเย็นวันนี้เราไปลงเอยกันที่ร้าน New Tsui Wah Restaurant หลังโซโก้ (ดูแผนที่เอา) ดูเป็นร้านที่ขายจับฉ่ายมาก ตั้งแต่ก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้น แซนวิช ยันสเต๊ก ปรากฏว่า อร่อยอะ!!! ไม่น่าเชื่อ พ่อสั่งเนื้ออะไรสักอย่าง นุ่มเชียว ส่วนเราก็สั่ง lamb chop ก็ใช้ได้ ไม่เลวเลย ในขณะที่ก๋วยเตี๋ยวของแม่ก็เวิร์ค นี่ถ้าไม่ิติดว่ามันทั้งเหนื่อยทั้งอิ่มเนี่ย คงได้ล่อกาแฟสดซึ่งกลิ่นหอมใช้ได้เลย

กินเสร็จก็ช้อปต่อ ขอโน้ตไว้นิดนึงว่าห้องน้ำที่ห้างโซโก้ไม่ได้เรื่องเลย แนะนำว่าไปหาที่อื่นดีกว่านะ

View Larger Map

---- 30 Farewell ----

สี่วันผ่านไปเร็วสุดๆ ในที่สุดก็มาถึงวันสุดท้าย ตอนเช้าออกไปกวาดผลไม้ที่แผงแถว Lyndhurst Terrace ก่อนจะกลับมาแพ็คของ เช็คเอ้าท์ และออกไปตึก Shun Tak เพื่อทานอาหารกลางวันก่อนจะนั่งเรือกลับมาเก๊า และไปสนามบิน

นั่ง Air Asia ขากลับนี่รู้สึกคุ้มค่ากับการใช้ xPress Boarding มากๆ เพราะตั้งแต่วินาทีที่เครื่องแตะพื้นสนามบินมาเก๊า (ยังไม่ทันจะจอดเลย) ผู้โดยสารที่รออยู่นี่ลุกกันพรึ่บพรับไปต่อคิวหน้า Gate กันทันที! ไอ้เราก็นั่งชิลจนกระ่ทั่งมีเจ้าหน้าที่มาเปิดเกทให้ขึ้นก่อน 555 ขากลับได้นั่งเครื่อง A320 ด้วย (เครื่องใหม่ป้ายแดง) เวิร์คมากๆ

ในที่สุดก็เป็นอันเสร็ํจสิ้นบล็อกครั้งนี้ ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับพ้ม หวังว่าคงจะช่วยอะไรได้บ้างไม่มากก็น้อย (อย่างน้อยคงมีคนอยากไปเที่ยว 55) จริงๆทริปนี้ไม่แพงเลยนะ อย่างที่เขียนไว้ ถ้าไม่นับช้อปก็ตกราวๆ 16000 ต่อคนเอง :P หวังว่าจะได้ไปอีกน้าา ฮ่องกง (ส่วนมาเก๊า เนื่องจากไม่ได้ไปเล่นบ่อนอะไร คราวหน้าถ้าไปก็คงเป็นทางผ่านอย่างเดียวแล้วมั้ง)

สรุปสิ่งทีประทับใจ และไม่ควรพลาดในทริป Macau - HK ครั้งนี้

MACAU
- Senado Sq.
- The Venetian Macau
- โจ๊กปูที่ Senado Sq.
- ทาร์ตไข่ที่มาเก๊า
- Kun Lam Temple (สำหรับคนที่ถือเจ้าแม่กวนอิม)

HONG KONG
- Mong Kok
- Symphony of Light
- The Peak
- Time Square & Causeway Bay
- Chi Lin Nunnery
- Cuisine Cuisine
- Macau Restaurant

HK: Symphony of Light + Dim Sum (Ep 7)

2008-03-24T23:57:00.011+07:00

มาส่งการบ้านครับผม คราวที่แล้วพลาดไป จ่อหัวเอนทรี่ว่ามี Symphony of Light แต่เอาเข้าจริงเขียนไม่ถึงซะงั้น คราวนี้ขอแก้ตัวๆ

อย่าลืมว่ามีแผนที่ให้ดูนะสำหรับทุักสถานที่ที่กล่าวในบล็อกซีรียส์นี้ ที่ Google Maps

---- 22 Macau Restaurant ----

มื้อเย็นวันนี้เรามาฝากชีวิตไว้ที่ Macau Restaurant ตรงถนน Lock Road (ขนานกับ Nathan Road) ย่าน TST แปลกดีเหมือนกัน ตอนไปมาเก๊าก็กินอาหารฮ่องกง พอมาฮ่องกงดันกินอาหารมาเก๊า :S

เช่นเคย เข้าไปก็ต้องใช้สายตาสอดส่องว่าชาวบ้านเขาสั่งไรกัน (มีเมนูอังกฤษ) คราวนี้ขอลอง นกพิราบทอด ดูสักครั้งว่าเป็นไง ก็.. คล้ายๆไก่ทอดอะ แต่ว่าตัวมันเล็ก กระดูกเลยเยอะกว่า สรุปว่าเฉยๆ แต่ที่อร่อยโคตรๆคืออาหารจำพวกแกงกะหรี่ กับสตูว์ที่นี่ อร่อยมากกกกกๆๆๆๆๆ นอกจากนี้เมนูฮอตฮิตอีกอย่างก็คือ ปลาหมึกชุบแป้งทอด ตอนแรกมองโต๊ะอื่นนึกว่าเป็นปูนิ่มซะอีก ที่ไหนได้ ปลาหมึกแท้ๆนี่เอง เสิร์ฟพร้อมกับมาโยกลิ่นวาซาบิ อร่อยดี เราปิดท้ายมื้อนี้ด้วยทาร์ตไข่ ซึ่งที่นี่ใช้แป้งสไตล์แป้งพัฟแบบที่ชอบเลย ^^

---- 23 Symphony of Light @ Avenue of Stars ----

พอทุ่มครึ่งเราก็รีบออกมาจากร้านเพื่อเดินไป Avenue of Stars เนื่องจากโชว์ Symphony of Light มีตอนสองทุ่ม ก็ลงอุโมงค์เชื่อมตึกโน้นออกตึกนี้ไปมาสักพักก็มาถึงจนได้

สำหรับโชว์นี้ขอบอกว่าห้ามพลาดเ็ด็ดขาด สำหรับใครที่เพิ่งจะมาฮ่องกงคราวแรก ลำพังแสงสีจากตึกฝั่งฮ่องกงก็สวยอยู่แล้ว นี่ยังมีการยิงแสง ยิงเลเซอร์ประกอบเพลงเข้าไปอีก ซึ่งจริงๆแล้วน่าทึ่งมากๆหากจะคิดว่าต้องมีการควบคุมโชว์อย่างไร ถึงมีการเล่นแสงสีเสียงพร้อมกันเป็นบริเวณข้ามเมืองอย่างนี้ ถ้าใครเคยไปสนามกีฬาใหญ่ๆคงรู้ว่าลำพังแค่เสียงใน Stadium ให้มันพร้อมทั้งสนามยังไม่ใช้เรื่องง่ายเลย แต่นี่ ทั้งๆที่อยู่กันไกลเป็นกิโล แต่การแสดงแสงไฟของตึกทั้งตึก หลายๆตึกของฝั่งฮ่องกง ยังแสดงไปพร้อมๆกับเสียงเพลง และแสงสีของตึกฝั่งเกาลูน

---- 24 Langham Place ----

หลังจากดู SOL เสร็จแล้ว ท่านผู้ปกครองก็ขอตัวกลับไปพักที่โรงแรม ปล่อยผีเด็กโข่งสองตนไปย่ำราตรีกันต่อ 55 วันนี้ก็ยังคงไปมงก๊กเหมือนเดิม ก่อนไปก็แวะเข้าห้องน้ำที่ Langham Place เช่นเคย ก่อนจะขึ้นไปดูข้างบนของตึกนี้ เพราะโอมเคยบอกว่าตึกบ้าอะไรไม่รู้ บันไดเลื่อนยาวโคตร

แล้วมันก็จริงๆด้วย!!! ตึกบ้าอะไรเนี่ย บันไดเลื่อนชูททีเดียว 6 ชั้น เกิดมาไม่เคยเกาะราวบันไดเลื่อนแน่นขนาดนี้มาก่อน (หึหึ)นี่ไม่อยากคิดว่าถ้ามีคนล้มแล้วกลิ้งลงไปเป็นโดมิโนจะสยองยังไง แล้วไม่ใช่มีแค่หกชั้นนะ ห้างนี้มีสูงขึ้นไปถึง 16 ชั้นเลยทีเดียว ซึ่งที่ชั้น 16 เนี่ย ไม่รู้คนออกแบบซาดิสต์รึเปล่า เพราะบันไดที่ลงไปชั้น 15 เนี่ย อะแฮ่ม ราวเป็นกระจกครับพ้ม! มองลงไปก็แค่สิบกว่าชั้นเอ๊งงงง -*-

หลังจากเช็คจังหวะหัวใจ ที่สูบฉีดอย่างรุนแรงเพียงเพราะขึ้นบันไดเลื่อนมาแล้ว ก็ได้เวลาลง... แน่นอนว่าขอเลือกลิฟต์ 5555

---- 25 Lin Heung Tea House ----

เช้าวันรุ่งขึ้น เรามุึ่งหน้าไปย่าน Sheung Wan เหมือนเดิม คราวนี้เล็งไปกินติ่มซำที่แนะนำในหนังสือ Guidebook เจ้าเดิมอีกแล้ว ซึ่งโอมก็บอกว่าให้ลองไปกินดู เพราะตอนโอมไปมามันเป็นช่วงบ่ายซึ่งเขาไม่ขายติ่มซำกันแล้ว เอาก็เอาวะ เชื่อไกด์บุ๊คก็ได้

ร้านนี้ชื่อว่า Lin Heung Tea House ซึ่งเป็นร้านติ่มซำสำหรับคนท้องถิ่นจริงๆ เข้าไปนี่ก็ช็อคเล็กๆกับความวุ่นวายในร้าน (ซึ่งมีขนาดใหญ่พอควรเลยทีเดียว) ภายในร้านมีโต๊ะกลมมากมาย และมีพนักงานเข็นรถขายติ่มซำเต็มไปหมด

ร้านนี้ถ้าไปกันเยอะรับรองว่าลำบาก เพราะต้องดิ้นรนหาที่นั่งกันเอง! ความรู้สึกตอนเข้าไปในร้านอย่างกะต้องเล่นเก้าอี้ดนตรี 0__0 หลังจากวนไปวนมาสักพักก็เห็นคนลุกจนได้ แทบจะวิ่งเข้าไปเสียบที่นั่งแทน 55

ไม่นานนักพนักงานก็เอาชาม แล้วก็อาวุธมาให้ ซึ่งที่นี่เขาจะเอาชาล้างพวกช้อนกับตะเกียบเอา (อาศัยมองคนข้างๆในโต๊ะเค้า) ไอ้เราก็ล้างไม่ค่อยโปรหรอกแต่ก็หยวนๆน่ะ... ส่วนชาที่เอาไว้กินจริงๆมันจะเป็นชาก้อน ซึ่งก็ต้องมีวิธีการชงเหมือนกัน จำไม่ค่อยได้แล้วว่าทำยังไง ถ้าใครไปก็อาศัยดูคนอื่นละกัน 55 อย่างไรก็ตามชาที่ขายในร้านนี้ก็เป็นชาธรรมดาไม่ใช่ของดีอะไร เพราะชาดีจริงๆของที่นี่ก็คงเหมือนไวน์ ยิ่งเก็บนาน (ราขึ้น!?) ยิ่งแพง บางก้อนนี่ขายกันเป็นแสนๆบาทเลยทีเดียว!

สำหรับการสั่งติ่มซำ ก็อาศัยดูจากรถเข็นที่จะมีคนทยอยเข็นมาตลอด เคล็ดลับก็คือว่า ไม่ต้องรีบสั่งเลยทีเดียว เพราะติ่มซำที่นี้มีร้อยแปดชนิด ให้เลือกเฉพาะที่อยากจะกินเท่านั้นจริงๆ อันไหนยังดูไม่น่าเวิร์คก็ไม่ต้องเอา ไว้รอคันต่อไปได้

ถามว่าติ่มซำรสชาติเป็นยังไง ก็ขอบอกว่า เป็นติ่มซำสไตล์ชาวบ้านจริงๆ วัตถุดิบก็ไม่ได้ดีอะไรนักหนา ขนมจีบก็ไม่ใช่ขนมจีบกุ้งแบบไฮโซ ก็จะเป็นกุ้งผสมหมู แต่ถามว่าอร่อยไหม ก็อร่อยตามสภาพวัตถุดิบเช่นนั้นน่ะ เช่น ก๋วยเตี๋ยวหลอด ซึ่งเครื่องงั้นๆ แต่รสชาติ และความนุ่มเหนียวของแป้งนั้นใช้ได้เลยทีเดียว แต่ที่ไม่ไหวก็คือซาลาเปา ที่ลูกนี่ขนาดใหญ่โคตรๆ ฐานนี่ขนาดใหญ่กว่าแผ่น DVD ซะอีกมั้ง

ตอนจะออกจากร้านแอบฮาส่งท้าย แคชเชียร์ก็พยายามคุยกับเรา แล้วก็ถามว่า 'อร่อยมั้ย?' เป็นภาษาจีนแต้จิ๋ว ไอ้เราก็ฟังไม่รู้เรื่อง เลย ส่ายหน้า เข้าให้ เท่านั้นแหละ คุณแคชเชียร์แกหน้าเหวอไปทันตา เราเลยรีบขอโทดขอโพยแก้ตัว โอ๊ะ ไม่ใช่ อร่อยมากกกกกก ๆๆๆ -_- (แต่จริงๆแล้ว มันก็งั้นๆแหละ ชิ)

---- 26 Fruit Stall & Egg Tart ----

หลังจากเอาตัวรอดจากเกือกของเจ๊แคชเชียร์แล้ว (พูดเล่น) เราก็เดินทางมุ่งหน้าสู่ร้านทาร์ตไข่ Tai Cheong Bakery ที่เห็นโปรโหมตนักหนาว่าอร่อยทีสุดในฮ่องกง ปรากฏว่าระหว่างทางที่เราเดินไป ผ่านถนน Graham และ Gage St. นั้น ก็เป็นตลาดขายผักและผลไม้ ซึ่งตรงหัวมุมที่ถนน Gage St ตัดกับ Lyndhurst Terrace นั้น มีร้านผลไม้เจ้าหนึ่ง ขายบลูเบอรี่เป็นกล่องๆราคาไม่แพงเลย (ถูกกว่าร้านที่ขายตรงข้ามโรงแรม L'Hotel อยู่พอควร) เลยซื้อมาลองชิมสักกล่องสองกล่อง นอกจากนั้นยังเหลือบไปเห็นสตรอเบอรี่เกรดไฮโซที่น่ากินสุดๆ ลูกฉ่ำๆ แดงๆ เป้งๆ ใหญ่เกือบเท่าบัตรเครดิต! แต่ที่ดูประหลาดที่สุึดก็คือ Kiwi Berry ซึ่งเป็นกีวีขนาดเท่าเม็ดองุ่น!?

(Image from Nancyland's Blog)

ของแปลกอย่างนี้ต้องลอง แล้วก็ไม่ผิดหวังจริงๆด้วย รสก็เหมือนกีวี (ซึ่งหวานซะด้วย) แต่ว่าเป็นเม็ดเล็กๆ ไม่ต้องปอก หยิบเข้าปากได้ทันที ซึ่งในวันต่อมา (วันกลับ) เราก็กลับมาแวะ่ร้านนี้อีกแล้วกวาด Blueberry, Strawberry, Kiwi Berry กลับเมืองไทยเอาไปแจกเป็นพันๆ

ส่วน Egg Tart ชิมแล้ว ... ไม่เห็นจะอร่อยที่สุึดเล้ย อาจจะเป็นเพราะตัวแป้งเป็นแป้งทาร์ต ไม่ใช่แป้งพาย สรุปว่าตามความเห็นส่วนตัว ทาร์ตที่มาเก๊า (และที่ร้าน Macau Restaurant อร่อยกว่านะ)

---------------

คราวหน้าจะมาต่อ Repulse Bay และืมื้อกลางวันสุดอร่อยติดดาว ล้างแค้นร้าน Lin Heung ที่ติ่มซำยังไม่อร่อยสะใจโจ๋สักเท่าไหร่

View Larger Map

HK: Ngong Ping Skyrail and HK's Temples (Ep 6)

2008-03-23T22:34:00.010+07:00

มาลุยต่อซีรียส์นี้ดีกว่า

---- 17 โจ๊ก Sang Kee ----

เช้าวันแรกที่ ฮ่องกง เรายัีงไม่เข็ดกับหนังสือ Guidebook ของกิน! เลยออกไปร้านโจ๊ก Sang Kee ที่ถนน Hiller St. สถานี Sheung Wan กัน ก่อนจะออกเดินทางไปเที่ยววัดโป้หลิน

ร้านนี้ก็เป็นสไตล์ร้านชาวบ้านเหมือนเดิม ป้ายร้านเป็นภาษาจีน คนขายพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ยังมีเมนูภาษาอังกฤษให้พอเอาตัวรอดได้

โจ๊กร้านนี้ก็ยังเนียนนวลได้มาตรฐานละแวกนี้เช่นเคย แต่กินแล้วก็เฉยๆ เพราะชามใหญ่เหลือเกิน เครื่องก็ใส่ให้มากมาย ส่วนปาท่องโก๋ก็ไม่ค่อยร้อน ชารสชาติแปลกๆ สรุปว่าก็ไม่ได้ประทับใจอะไร

ตอนแรกว่าจะเดินไปที่ถนน Lyndhurst Terrace ไปซื้อทาร์ตไข่ที่เค้าว่าอร่อยนักอร่อยหนามากิน ซึ่งต้องขึ้น Mid Level Escalator เป็นทางเดินบันไดเลื่อนขึ้นไป (เพราะถนนช่วงนั้นจะขึ้นเขา) แต่ปรากฏว่าตอนเราไปถึงบันไดเลื่อนยังเดินเป็นทิศลงเขาอยู่ เห็นแล้วก็เลยช่างมัน ไปวัดโป้หลินเลยดีกว่า

---- 18 Ngong Ping Skyrail & Po Lin Temple ----

โชคดีที่จากถนน Queen Rd. Central ไปจนถึง ifc Mall มีทางเดินข้ามถนนเชื่อมระหว่างตึก เลยทำให้เราเดินสบายๆ ไม่ต้องข้ามสี่แยกให้ลำบาก พอถึง ifc Mall ก็ลงสถานี Hong Kong นั่ง MTR สายสีส้มยาวไปลงสุดสายที่ Tung Chung โผล่มาก็เห็น CityGate Outlet อยู่ข้างหน้าสถานีเลย ไม่เป็นไร อดใจเอาไว้ 55 แล้วเดินไป Ngong Ping 360 สถานีรถกระเช้าที่จะพาเราไปวัดโป้หลิน

กระเช้านี้เพิ่งเปิดได้สักปีเองมั้ง ตอนไปนั้นยังเช้าอยู่จึงไม่ค่อยมีคน ก็เลยเหมากระเช้าไปคันนึงได้ชิลๆ ขอบอกว่ากระเช้าพาไปไกลมากๆๆๆๆ ใช้เวลาเดินทาง 30 นาทีได้ ข้ามเขาไปสองสามลูก สูงโคตรๆ

ที่สถานีปลายทาง ก็มีหมู่บ้านร้านค้าสไตล์คล้ายๆสวนสนุก มีร้านนึงขายหินสักอย่าง สวยดี คนขายเป็นคนไทยด้วย อัธยาศรัยดีมาก ขากลับได้คุยกันตั้งนานก่อนจะซื้อของติดไม้ติดมือกลับมา ^^

แล้วเราก็ได้ไปไหว้พระใหญ่ ที่ต้องเดินขึ้นบันไดไปอารมณ์คล้ายๆที่เชียงใหม่ แต่อันนี้อากาศไม่ร้อนเลยชิลๆ เนื่องจากมีเวลาไม่มากเลยไม่ได้แวะไปที่ตัววัด (แต่ก็ยังมีเวลาไปช้อปหิน 55)

ขากลับพอลงมาเราก็ไปกินข้าวเที่ยงกันที่ Citygate Outlet ซึ่ง Food Court ที่นี่ไม่เลวเลย อารมณ์คล้ายๆ Food Loft มีอาหารนานาชาิติขายอยู่ ซึ่งต่างกับร้านค้าในนี้ซึ่งตอนที่ไปก็ไม่เห็นจะถูกสักเท่าไหร่เลย สรุปว่าถ้าใครคิดจะช้อป ก็ขอให้เอาเวลาไปชอปที่ Mong Kok, TST, Causeway Bay จะดีกว่า

----19 Wong Tai Sin Temple ----

หลังจากออกมาจาก CityGate ด้วยความเหน็ดเหนื่อยเพราะเสียเวลาไปเดินห้างตั้งนาน ก็ขึ้น MTR เปลี่ยนสายไปมาไปลงที่สถานี Wong Tai Sin เพื่อไปวัดหวังต้า่เซียน วัดนี้ก็เป็นวัดใหญ่ที่มีชื่อเสียงของฮ่องกง คนเยอะมาก ควันเยอะสุดๆ ใครอยากทราบประวัติอะไรก็ลองหาเอาเองละกัน 55

---- 20 Chilin Nunnery ----

จากวัดหวังต้าเซียน เราก็นั่ง MTR ไปอีกสถานี (Diamond Hill) เพื่อไปวัดนางชีหรือ Chilin Nunnery ไปถึงแล้วก็ต้องตะลึงกับความสวยงามอลังการสุดๆ มองเผินๆดูเหมือนวัดนี้จะเป็นวัดญี่ปุ่น แต่เท่าที่ทราบเป็นวัดจีน ตกแต่งสไตล์ราชวงศ์ถัง เป็นวัดที่สร้างใหม่เมื่อราวๆปี 96 นี่เอง ซึ่งวัดนี้นอกจากจะมีสถาปัตยกรรมที่สวยสุดๆ เต็มไปด้วยรายละเอียด และเสาไม้ต้นใหญ่ๆที่ว่ากันว่าใช้วิธีการประกอบแบบเอาไม้่มาขัดกันโดยไม่ใช้ตะปู บรรยากาศของวัดยังสงบ ไม่วุ่นวาย มีเสียงเพลงสวดมนต์คลอตลอด ซึ่งต่างกับวัดหวังต้าเซียนโดยสิ้นเชิง

สรุปว่า วัดนี้ไม่ควรพลาดด้วยประการทั้งปวง ขอ Note ไว้ว่าวัดนี้ปิด 16.30 น. เพราะฉะนั้นเผื่อเวลาไปเที่ยวให้ดีๆ (ไปถึงอย่างช้่าตอนบ่ายสามครึ่ง)

---- 21 Nathan Rd. ----

เราลากสังขารที่ยังพอเหลืออยู่ไปลงที่สถานีื Jordan แล้วเดินลงตามถนน Nathan ซึ่งก็ไปเจอร้านดีลเลอร์ Apple ที่ Park Lane Shopper Boulevard ซึ่งก็ได้ซื้อ Adapter VGA - DVI ฝาก Cubic Creative เรียบร้อย แต่ปรากฏว่า Adapter Macbook ทีี่่เล็งไว้ของเราเองกลับหมดซะงั้น งานนี้ถึงกับเครียดเพราะไม่รุ้จะไปหาร้านแมคอีกที่ไหนดี -_-" (ราคาสินค้าแอปเปิ้ลที่ฮ่องกงนั้นถูกมากๆๆๆๆ ถูกกว่าเมืองไทยเป็นพันๆเลย อย่าง MacbookPro ตัวล่าสุดที่พี่ไทยขายสัก 67000 ที่ฮ่องกงขาย 60000 เท่านั้น เช่นเดียวกับ Adapter ที่จะไปซื้อ พี่ไทยแกขาย 3900 ที่ HK ขาย 2500 เท่านั้น โว้วว)

ตรงข้าม Apple Store ก็เป็น Miramar Shopping Center ซึ่งมี UNIQLO และ MUJI อยู่ ซึ่งรายหลังถึงจะมีชอปที่เมืองไทยแต่ก็แพงชิบ แถมไม่มีขนมขายซะด้วย! ขอบอกว่าขนม MUJI อร่อยมากๆ ไม่ควรพลาดข้าวพองเคลือบชอกโกแลต และมาร์ชเมลโล่ไส้เลม่อนเด็ดขาด อร่อยสุดๆ :P

----

ขอจบ Ep 6 ไว้แค่นี้ก่อน คราวหน้า... มาต่อกับ Symphony of Light, Repulse Bay และติ่มซำ!

ปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่น

2008-03-23T00:48:00.005+07:00

มีคนบ่นมาว่าเขียนบล็อกเยอะทุกวันจนขี้เกียจอ่าน...

เห็นด้วย รู้สึกว่าซีรียส์ Macau - Hong Kong นี่มันเยอะจริงๆ เขียนไปตั้งหลายเอนทรี่กว่าจะจบวันนึง -_-

เลยขอพักก่อน... เด๋วหายเบื่อจะมาโพสต์ต่อ

วันนี้ไป 'ว้าวุ่น... ซี้ดสสส์' มาครับ
เป็นอีกกิจกรรมดีๆ (เพราะออกตังค์ให้) ของ Cubic Creative Saturday Say Hi เพื่อชาว Cubic Creative ซึ่งคราวก่อนก็เพิ่งไปตะลุย TCDC และฟาดเป็ดปักกิ่งอันอันเหลามาแล้ว (ใครไม่ได้ไปก็เสียใจด้วย)

สรุปว่า เราไปซี้ดส์น้องอ้อยกันในโรงฉาย ปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่น มาครับ (ขำ sound effect จากคนดูในโรงมากมาย) จะว่าไป Paragon น่าจะลองเอาไปฉายโรง IMAX ดูนะ เือาใจคนดูบางกลุ่มหน่อย ก่อนเข้าโรงก็แจกทิชชูให้ซะ...ไม่ใช่เอาไปซับน้ำตานะ แต่เอาไปซับเลือดกำเดาแทน? (อะล้อเล่ง)

ถามว่าหนังเป็นไง ถ้าดูแบบไม่คิดอะไรมาก (ซึ่งปกติก็ไปดูแบบนี้อยู่แล้ว) ก็ขอบอกว่าความสนุกคงสู้หนังรักสไตล์ GTH เรื่องก่อนๆ ไม่ได้ จะว่าไปก็คิดถึงโอปอลจังงงง โผล่มานี้ดส์เดียวเองเรื่องนี้

สรุปว่าหนังดีมั้ย .. ก็โอเค.. แต่ถ้าจะเอามันส์ ขอแนะนำให้ไปดู Step Up 2 หรือไม่ก็อยู่บ้านดู So You Think You Can Dance แทนดีกว่า

ซี้ดส์ในโรงกันเสร็จก็มีซี้ดส์ต่อที่ Sizzler ซึ่งช่วยตอกย้ำในความรู้สึก 'กินไม่คุ้มตังค์' จริงๆ นี่ถ้าไม่มีคนเลี้ยงคงไม่ไปกินอีก เอาตังค์สามร้อยไปกินอย่างอื่นดีกว่า (แต่ที่รู้สึกกินไม่คุ้มทีสุดต้องยกตำแหน่งให้ Shabu Shi) อ้อ วันนี้เพิ่งค้นพบวิธีการกินมูสซิสเลอร์แบบใหม่ คือการกินกับ Cracker นั่นเอง! ไม่น่าเชื่อว่าเวิร์คอะ

กว่าจะกินเสร็จก็สี่โมงกว่า ที่น่าขำกว่านั้นคือเย็นวันนี้ไปบ้านอากง ปรากฏว่าก็ออกไปกินข้าวที่ MK กันอีก ซึ่งจะว่าไป ก็เป็นอีกครั้งที่สังเกตได้ว่า วัฒนธรรมหม้อสุกี้ MK นี้มันช่างหลากหลายเหลือเกิน จนน่ามีคนรวบรวมไปทำหนังสือแล้ววิเคราะห์ให้เป็นเรื่องเป็นราว อารมณ์ว่าเดานิสัยคนจากวิธีการทำสุกี้ ประมาณนี้

It's MK's Cult, Baby!

ถ้าไปกินกับอากง จะเน้นแบบ 'น้ำใส สุขภาพดี' ค่อยๆลวกทีละอย่างแล้วเคลียร์หม้อบ่อยๆ เช่น เอาผักลง แล้วก็ตักออกให้หมด แล้วค่อยลงหมูนุ่ม แล้วก็ตักให้หมด แล้วค่อยลงอย่างต่อไป ข้อดีก็คือว่าอาหารจะดูมีคุณภาพมาก เพราะลวกทีละอย่าง ไม่นานจนเกินไป น้ำซุปก็ใสๆ หอมหวานไม่ข้นคลั่ก แต่ข้อเสียคือเหนื่อยเป็นบ้า!
ถ้าไปกินกับเพื่อนๆ ทุกอย่างจะตรงกันข้ามหมด คือลง(เกือบ)ทุกอย่างภายในหม้อไปในทีเดียว แล้วค่อยว่ากัน ซึ่งก็แล้วแต่สไตล์แต่ละกลุ่มกันไป ถ้าเป็นกับกลุ่มไออี จะค่อนข้าง Balance กันระหว่างเนื้อ และผัก แต่ถ้าไปกินกับพวกไอ้แดนเมื่อไหร่ มันจะสั่งแต่หมูนุี่่่ม กุ้ง และตับ จนรายจ่ายต่อหัวปาเข้าไปสักสี่ร้อยบาท ทีกรูจะสั่งผักมามันก็ด่าว่าเป็นเต่ารึเปล่าอีก -_-"
นอกจากนี้ยังมีรายละเอียดปลีกย่อยที่แตกต่างกัน เช่น วิธีการกินบะหมี่หยก บางคนก็เอาไปลวกแล้วตักใส่ชามสุกี้ บางคนกินแยกต่างหากเหมือนกินข้าวกับสุกี้
ไข่ก็มีวิธีใส่แตกต่างกันไป ส่วนมากที่เห็นก็เอามาตอก ตี แล้วก็เทลงไป ก็มีคุณเอกรินทร์ที่มีวิธีเปิบไม่เหมือนใคร คือในตอนแรกหลังจากดัมพ์ทุกอย่างลงไปในหม้อแล้ว ก็จะปิดท้ายด้วยการตีไข่ให้เข้ากัน แล้วเทไข่ผ่านกระชอนให้เป็นหน้าคลุมหม้อเอาไว้ แล้วค่อยเอาฝาปิด วิธีนี้จะได้สุกี้'หน้าไข่' อารมณ์ข้าวหน้าไข่ ก็อร่อยไปอีกแบบ

ใครมีวิธีการกินที่พิศดารกว่านี้ก็บอกมาได้นะ จะได้ลอง

----------------------------------

จริงๆแล้ว ชื่อเอนทรี่นี้ ไ่ม่ได้ตั้งใจจะเล่าเรื่องหนังที่ไปดูหรอก แต่จะบอกว่า ปิดเทอมนี้ หัวใจว้าวุ่น กับการ 'หางานทำ' ซะจริง... บางคนอาจมองเราเป็นประเภท 'โอ๊ย อย่างมึงนะเหรอ ได้อยู่แล้วน่า' แต่ในโลกแห่งความเป็นจริงมันไม่ได้เป็นอย่างนั้นน่ะสิ - -" (ไม่งั้นคงไม่หัวใจว้าวุ่นอย่างนี้ร้อก)

เอาเป็นว่า หลังจากหัวเหวี่ยงไปเหวี่ยงมา เพราะหลายๆเรื่อง หลายๆจังหวะชีวิตที่ไม่ลงตัว จากหลายๆคำแนะนำที่หลายครั้งก็ชี้กันไปคนละทางโดยสิ้นเชิง (ซึ่งก็ไม่มีคำแนะนำไหนไม่ถูก เพราะมันก็ขึีั้นกับมุมมองที่ต่างกันเท่านั้นเอง) ...เรื่องเหล่านี้ทำเอาเราถึงขั้น 'ประสาทแดก' มาเป็นพักๆแล้ว บางคนคงสังเกตออก บางคนคงได้ฟังเราบ่นหลายครั้ง ก็ต้องขอบคุณที่อุตส่าห์ ทนฟังเราบ่น ฟังเราโวยวาย จำใจปลอบ หรือพูดแนะนำในสิ่งที่เราอยากได้ยิน 55

... ก็หวังว่า ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เราคง settle ได้ในเร็วๆนี้ อวยพรให้ด้วยนะ ^^ ในขณะเดียวกันก็ขอให้เพื่อนๆอีกหลายคนที่ยังหางานอยู่ ค่อยๆใจเย็นๆ อย่าเพิ่งเครียด เด๋วงานดีๆก็ลอยมาเอง!!! สำหรับคนที่มองหาที่เรียนดีๆอยู่ ขอให้ U ตอบรับกันถ้วนหน้าคร้าบ

----------------------------------

...เอ๊ะ เพิ่งนึกได้ว่าควรจะเขียนบล็อกเป็นภาษาอังกฤษนี่หว่า... ช่างเหอะ :P

HK tHe peaK (Ep 5)

2008-03-21T20:42:00.008+07:00

อะแฮ่ม!

หลังจากโพสต์เอนทรี่ทริปมาเก๊า - ฮ่องกง ซักระยะ ก็เริ่มมี feedback กลับมาหลากหลาย ตั้งแต่ เห็นแล้วอยากไป หรือกระทั่ง เห็นแล้ว...ไปทัวร์ดีกว่า ก็มี ^^ ยังไงก็ขอบคุณที่อุตส่าห์อ่านกันครับพ้ม

พี่กิตถามมาว่าทริปนี้เสียตังค์๋ประมาณเท่าไหร่ ... อืม จริงๆเป็นทริปที่ไปกับที่บ้าน ค่าใช้จ่ายเลยเบลอๆ เพราะท่านผู้ปกครองออกให้บ้าง ก็จะลองประมาณคร่าวๆละกัน

ค่าตั๋วเครื่องบิน (โปร 88 บาท) = 3150 บาท/คน
ค่าโรงแรม Sintra* ~1500 บาท/คน/คืน x 1 = 1500
* (คืนวัีนเสาร์จะแพงกว่าปกติอยู่พอควร)
ค่าโรงแรม L' Hotel ~1400 บาท/คน/คืน x 3 = 5200
ค่าเรือ Turbojet ~ 570 บาท/เที่ยว x 2 = 1040 (570 วันเสาร์อาทิตย์ 550 วันธรรมดา)
ค่าบัตร Octopus สำหรับเดินทาง MTR และ The Peak ~ 800 บาท/คน
ค่าเดินทางใน Macau ~ 300 บาท/คน
ค่า Ngong Ping Skyrail (Round Trip) ~ 350 บาท/คน
ค่ากิน กะมั่วๆ มื้อละ 250 x 13 = 3250 บาท / คน (แล้วแต่ว่าจะกินหรูกันขนาดไหน)
ทั้งหมดนี้ก็ราว 16000 บาท (ไม่รวมค่าชอปปิ้ง) สำหรับทริป 5 วัน 4 คืน นอนโรงแรม 4 ดาว ไม่เลวเลยล่ะ (เผื่อไว้ก็ไม่น่าจะเกิน 20000 บาท/คน)

เพิ่มเติมอีกนี้ดส์ สำหรับคนที่อ่านผ่านทาง Multiply ขอแจ้งให้ทราบว่าสถานที่ส่วนใหญ่ในฮ่องกงที่เขียนในเอนทรี่ ได้มาร์กเอาไว้บน Google Maps แล้ว (ซึ่งบน Multiply ไม่แสดงผล) ถ้าจะเข้าไปดูให้คลิกที่ลิงค์นี้ละกัน

---- 14 The Peak ----

หลังจากทานข้าวเรียบร้อยแล้ว ก็นั่ง MTR ไปกันอีกป้ายไปลงที่ Central แล้วเดินไปออกที่สถานี Hong Kong ซึ่งทางเดินเชื่อมต่อกัน (แต่ไกลมาก) เพื่อเดินไปทางออก A2 ที่ ifc Mall (จริงๆแล้วจะว่าวันนี้แพลนผิดพลาดก็ได้ ถ้าไม่อยากเหนื่อยก็น่าจะไปหาอะไรกินที่ ifc Mall เลยดีกว่า มีร้านน่ากินมากมาย) เราเดินออกมาจากห้างมุ่งไปทางอ่าว เดินออกไปเรื่อยๆก็จะเห็นท่าเรือ Star Ferry (Pier 7) ซึ่งจะมีเรือข้ามฟากไปยังฝั่งฮ่องกง อย่างไรก็ตามจุดหมายของเราคือป้ายรถเมล์สาย 15c ซึ่งจะพาเราไปที่ Peak Tram Station

ป้ายรถเมล์สายนี้หาไม่ยาก เพราะอยู่ตรงข้ามกับ Pier 7 เลย รถเมล์สาย 15 c นั้นส่วนมากจะเป็นรถเมล์สองชั้นเปิดประทุน ซึ่งระหว่างทางที่ไป peak tram เราจะได้เห็นตึกสวยๆย่าน HongKong - Admiralty เต็มไปหมด อย่างไรก็ตามวันนั้นโชคร้ายหน่อย เพราะรถที่จอดรออยู่มันเป็นรถเมล์ไม่เปิดประทุน -_- ก็ต้องทำใจไปเพราะขี้เกียจรอ (เดินจนเมื่อยแล้ว)

View Larger Map
นั่งรถเมล์ได้ไม่น่าถึง 15 นาที ก็มาถึง Peak Tram Station ซึ่งคนถือบัตร Octopus สามารถแตะบัตรผ่าน Gate ได้เลยโดยไม่ต้องซื้อบัตรให้ยุ่งยาก (แถมลดราคาให้อีก) ตอนที่เราไปถึงมันเป็นช่วงประมาณห้าโมงครึ่ง คนเลยยังไม่เยอะมาก รอสักสิบกว่านาทีก็ได้ขึ้นและ

รถราง PeakTram เป็นรถรางที่ขึ้นแบบ ชันสุดๆ (น่าจะมากกว่า 45 องศาได้) แนะนำให้นั่งที่นั่งฝั่งขวามือเพราะวิวอยู่ฝั่งนั้น

Peak Tram พาเราไปส่งที่ Peak Tower ซึ่งเราต้องขึ้นบันไดเลื่อนอีกหลายชั้นจึงจะถึงหอชมวิว (ขึ้นลิฟต์ไปเลยดีกว่า) ซึ่งก่อนขึ้นหอชมวิวเราสามารถใช้บัตร Octopus จ่ายค่าเข้าได้เลยในราคาประหยัดกว่า ขึ้นไปถึงแล้วก็ถ่ายรูปๆๆๆๆ ใครจะไปแนะนำให้ไปก่อนช่วงพระอาทิตย์ตก จะได้ไปเซอร์เวย์ จับจองพื้นที่กันได้ พอพระอาทิตย์ตกก็รีบๆถ่ายรูป แล้วก็รีบๆลงไปซะ เพราะวันที่ไปขนาดรีบลงแล้วยังต่อแถวรอ peak tram ขากลับตั้งเกือบ 20 นาที -_-

---- 15 เป็ดย่างหมึกแดง!? ----

ตอนแรกนึกว่าถ้าลงมาทันจะรีบข้ามฝั่งไปฮ่องกงแล้วดู Symphony of Light ตอนสองทุ่ม แต่ปรากฏว่าลงมาไม่ทัน แล้วก็คิดยังไงก็ไม่รุ้ เลยนั่งเรือ Star Ferry ข้ามฟากไป ซึ่งจริงๆแล้ว วันนี้น่าจะเดินหาของกิน เที่ยว ชอปปิ้ง ฝั่ง Hong Kong ซะมากกว่า (เช่น SoHo หรือ Causeway Bay)

หลังจากเรือมาส่งที่ท่าฝั่ง Kowloon แล้วก็เดินเตร่ๆหาร้านของกิน ในที่สุดก็มาสะดุดกับร้าน Guangdong Barbecue Restaurant (น่าจะบนถนน Han Kow) ซึ่งตัด นสพ. คอลัมน์หมึกแดงไว้หน้าร้านเลยทีเดียว ก็เลยตกลงปลงใจฝากความหวังมื้อเย็นไว้ที่นี่ (เพราะตอนนั้นก็สองทุ่มครึ่งแล้ว หิวโซและเหน็ดเหนื่อยพอดู)

ร้านนี้ท่าทางจะฮิตในหมู่คนไทยพอสมควร เพราะโต๊ะตรงข้ามก็มีคนไทยนั่งอยู่ ที่นี่ยังมีเมนูภาษาไทยอีกด้วย! อาหารก็มีพวก หมูแดง เป็ดย่าง ห่านย่าง ซึ่งกินแล้ว อืมมมมมม .... กินเป็ดย่างร้านแสนยอดที่ Central World ดีกว่า 555 คือมันก็อร่อยนะ แต่ก็ไม่ได้อร่อยขนาดนั้นอะ สรุึปว่ามื้อนี้เฉยๆ (มาก) ผิดหวังกับหมึกแดงแฮะ

---- 16 Mong Kok ----

หลังจากชาร์ตพลังที่เหลือน้อยนิด ก็ได้เวลาลุยต่อ นั่ง MTR ไปที่ Mong Kok เพื่อชอปปิ้ง! ก่อนไปก็แวะเข้าห้องน้ำที่ Langham Place ก่อน (ใครมีที่ไหนที่แวะเข้าห้องน้ำได้ช่วยบอกหน่อยสิ ขี้เกียจเดิน)

ย่าน Mong Kok (Exit D3 -- Map) นี่สุดยอดจริงๆ คนเยอะมาก โดยเฉพาะถนน Sai Yeung Choi ที่สว่างไสวสุดๆ ย่านนี้จะมีถนนอยู่สามเส้นด้วยกัน ได้แก่

Sai Yeung Choi St South ขายเครื่องใช้ไฟฟ้า และแฟชั่น ถนนเส้นนี้มีร้านอุปกรณ์ Electronics มากมาย และร้านเสื้อ Giornado, Bossini (ใหญ่มาก), และอีกมากมาย ปลายสายมีร้านโดนัท Krispy Kreme ด้วย แอบผิดหวังเล็กน้อยเพราะไม่ได้ร้อนแบบทอดใหม่ๆสักเท่าไหร่ (แต่ถึงอย่างไรก็ยังอร่อยอยู่ดี)

Tung Choi St (Ladies Market) ขายเสื้อผ้าแฟชัน ของก๊อป งั้นๆ เหมือนตลาดนัดบ้านเรา

Fa Yuen St ขายรองเท้าและเครื่องกีฬาทั้งเส้น

View Larger Map

ก็เป็นอันสิ้นสุดวันอันแสนยาวนานอีกวันหนึ่ง คราวหน้าไปตะลุยวัดกัน!

G'Bye Macau, Hello HK!! (Ep 4)

2008-03-19T21:51:00.013+07:00

ในที่สุด เอนทรี่ีนี้คงได้ไปถึงฮ่องกงสักที ^^" สำหรับสถานที่ใน HK ที่เขียนไว้ในบล็อกนี้ ส่วนมากได้บันทึกไว้บน Google Maps แล้ว เข้าไปดูได้ที่นี่

---- 10 Kun Iam Temple ----

เริ่มต้นวันใหม่ด้วยอาหารเช้าจากร้านบะหมี่ที่ไปกินตอนบ่ายเมื่อวาน เสียดายที่ตอนเช้ายังไม่มีโจ๊กให้สั่ง เลยลองสั่งขนมปังดู เป็นสไตล์ขนมปังฝรั่งเศส กรอบนอก นุ่มใน ใส่หมูบาร์บีคิว อร่อยใช้ได้ เสียอย่างเดียวที่ต้องระวังกระดูก

หลังจากออกมาและรอแทกซี่สักระยะ เราก็ได้แทกซี่ 5 คนไปวัดเจ้าแม่กวนดิมกัน (Kun Lam Temple) ซึ่งว่ากันว่าเก่าแก่มาก สร้างเมื่อประมาณศตวรรณที่ 13 (ก็คงราวๆ 700-800 ปี เลยทีเดียว) แน่นอนว่าโปรแกรมนี้ถูกใจคุณแม่กับหยี่อี๊เป็นที่สุด (เห็นบอกว่ามีนักการเมืองไทยหลายคนก็เคยมาที่นี่!?) คราวนี้เลยลงทุนซื้อธูปขดๆ ไปจุดด้วย

บริเวณภายในวัด (ชั้นแรก) และที่เผากระดาษ (เผากันได้น่ากลัวมาก)

---- 11 Ruin of St. Paul ----

เนื่องจากบริเวณวัดไม่ได้เป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญเ่ท่าไหร่ (เห็นแต่ชาวมาเก๊า ไม่ก็คนจีนมาลงกัน) เลยไม่แน่ใจว่าป้ายรถเมล์อยู่ไหน (ถ้านั่งรถเมล์มามีสิทธิ์เลยชัวร์) ปรากฏว่าพอออกจากวัดเท่านั้นแหละก็เห็นรถแทกซี่ 5 คนผ่านมาพอดี อะไรจะโชคดีอย่างนี้ (หรือว่ามาจากความศักดิ์สิทธิ์ของวัดก็แล้วแต่จะคิดเน่อ ^^)

เราย้อนกลับไปที่ Senado Sq. อีกครั้ง เมื่อลงจากแทกซี่ก็ขอแวะเข้าไปที่ตึกไรสักอย่าง (ไม่รู้จริงๆว่ามันคืออะไร 55) ตรงข้ามกับ Senado Sq. ภายในก็สวยน่ารักดี รู้สึกว่าคนโปรตุเกสจะเก่งพวกเรื่องลายกระเบื้องมากพอดูเลยทีเดียว

จากนั้นเราก็เดินกลับ Senado Sq. โฉบ St. Dominic's Church และ Cathedral ซื้อทาร์ตไข่กับไอติมมากินเล่น ก่อนจะเดินไปดู Ruin of St. Paul สัญลักษณ์ของมาเก๊า เป็นซา่กประตูของโบสถ์ที่สร้างเมื่อราวปี 1600 แต่พอดีถูกไฟไหม้ทำลายไปในปี 1835 เหลือแต่ซุ้มประตูด้านหน้าไว้

ซ้าย โบสถ์เซนต์ดอมินิค ขวา ทางเดิน ปูพื้นน่ารักเชียว

ทาร์ตไข่ และ Ruin of St. Paul

---- 12 Hello HK! ----

เนื่องจากว่าขี้เกียจหาร้านอาหารทานที่มาเก๊ากัน ทุกคนเลยตัดสินใจไปตายเอาดาบหน้าที่ฮ่องกง ^o^ หลังจากกลับไปถึงโรงแรม ก็นั่งรอ Shuttle Bus ไปส่งที่ท่าเรือเฟอร์รี่ ตีตั๋ว TurboJet นั่งเรือไปฝั่ง Hong Kong เรือที่นี่นั่งสบายใช้ได้เลย (กว้างกว่า AirAsia อีกมั้ง) หลับๆตื่นๆชั่วโมงนึงก็ถึงฮ่องกงแล้ว

ท่าเรือที่ฮ่องกงนั้นอยู่ที่ตึก Shun Tak หลังจากงงไปงงมาก็หาทางลงมาที่สถานี Sheung Wan จนได้ (มีทางเชื่อมอยู่ชั้นใต้ดิน) แล้วก็จัดแจงซื้อตั๋ว Octopus กันคนละใบ (เป็นตั๋ว Smart Card ที่ใช้ได้ทั้งรถใต้ดิน รถเมล์ เรือข้ามฟาก The Peak จ่ายตังค์ที่ร้านค้าต่างๆเช่น 7-Eleven, Bossini) เพราะเราตั้งใจจะเดินทางด้วย MTR (รถใต้ดิน) เป็นหลักอยู่แล้ว ซึ่งการใช้ตั๋ว Octopus จะได้ราคาประหยัดกว่า (รวมไปถึงการขึ้น The Peak ด้วย)

สถานีรถใต้ดินที่ฝั่งฮ่องกงนั้นน่าเบื่อมาก เพราะต้องลงลึกหลายชั้น (ชั้นละชานชาลา) แถมบันไดเลื่อนยังไม่สลับกันอีก ลงมาแล้วก็ต้องเดินย้อนไปอีกฝั่ง ซึ่งต่างจากฝั่งเกาลูนที่จะมีลักษณะคล้ายๆบ้านเรา (แต่ก็ยังเดินไกลกว่าอยู่ดี) อุโมงค์ที่นี่สไตล์เหมือนที่ลอนดอนมากๆ เพียงแต่ว่าใหม่กว่า ใหญ่กว่า รถติดแอร์ และมีป้ายไฟบอกสถานี คำประกาศที่นี่ใช้เทปเหมือนรถใต้ดินกรุงเทพ แต่ไม่เต็มยศเท่า

London Underground : " Mind the Gap " (แถมเป็นเสียงผู้ชายฟังดูดุๆ ห้วนๆอีก บางสายคนขับพูดเอง)
Hong Kong MTR : "Please Mind the Gap "
Bangkok MRT : "Please Mind the Gap Between Train and Platform"

หลังจากนั่งมา 5 สถานีก็ถึงสถานี Tin Hau โผล่้ขึ้นมา (ทุลักทุเลเล้กน้อยเพราะช่วงปลายไม่มีบันไดเลื่อน) ก็เห็นโรงแรมอยู่ฝั่งตรงข้ามเลย สะดวกจริงๆ

L' Hotel Causeway Bay & Tin Hau Station Entrance

โรงแรม L' Hotel นี้ได้เห็นรีวิวมาจากห้อง BP ก็เลยลองจองดู ข้อดีคือเดินทางสะดวกมาก ห้องพักใหม่ มีอินเตอร์เนตให้ใช้ฟรีสองเครื่องที่ลอบบี้ (ปริ้นท์ฟรีด้วย) ส่วนบริการกับขนาดห้องนั้นก็เฉยๆ (ซึ่งโรงแรมส่วนมากในฮ่องกงห้องจะเล็กอยู่แล้ว)

---- 13 First Meal ----

หลังจากเช็คอินเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เวลาหาของกินกันด้วยความหิวโซ พอดีได้ Guidebook ของกินจากการท่องเที่ยวฮ่องกงมา เห็นมีร้านหม้อดิน New Chui Wah เป็นร้านแนะนำ อยู่ถนน Tang Lung ละแวก Causeway Bay ด้วย (อยู่ห่างจากโรงแรมสถานีเดียว) ก็เลยไปซะหน่อย ปรากฏว่า พระเจ้าช่วย สถานีCauseway Bay นี่กว่าจะไปถึง Exit ต้องเดินขึ้นทางลาดไปซะไกลเลยกว่าจะถึง โผล่ออกมาแล้วก็จัดการกางแผนที่เดินกัน ในที่สุดก็มาถึงร้านจนได้!

ตั้งแต่เห็นหน้าร้านก็เกิดลางสังหรณ์แล้วว่าร้านนี้ไม่น่าจะพูดภาษาอังกฤษได้ แล้วก็จริงๆด้วย เพราะตั้งแต่หน้าร้านก็เป็นภาษาจีนล้วนๆ เมนูข้า่งในก็จีนล้วนๆ แล้วจะทำยังไงเนี่ยกรู แย่ไปกว่านั้นคือ หลังจากชี้สะเปะสะปะแล้วก็ได้ข่าวว่า ข้าวอบหม้อดินยังไม่มีจนกระทั่งห้าโมงเย็น -_- เศร้าอีก

อย่างไรก็ตามงานนี้ได้หยี่อี๊ช่วยกู้ชาติ ต้องขอบคุณโต๊ะรอบข้างที่สั่งอาหารกันหลากหลาย จนการใช้กลยุทธ์ ' me too menu ' ได้อาหารอร่อยมาหลายจาน :P

จะว่าไปร้านนี้ก็คงคล้ายๆอาหารตามสั่งบ้านเรา มีกับข้าวหลายอย่าง เช่น ไก่ทอดกระเทียม บล็อคโคลี่ผัด หม้อดินเนื้อสไลด์+สับปะรดและวุ้นเส้น ซึ่งขอบอกเลยว่าอร่อยทั้งน้าน ร้านนี้ผ่านฉลุย! ถ้าใครพูดจีนเป้นน่าจะลองไปกินดูนะ เพราะสังเกตดูตอนนั้นที่ไปกินราวๆ 3-4 โมงเย็น คนก็ยังแน่นร้านตลอด (ถ้าอยากรู้วิธีไปร้านนี้ให้คลิก View Larger Map ที่แผนที่ข้างล่างแล้วหา New Chui Wah Rest. เอา)

ตอนหน้าจะมาต่อ The Peak - Mong Kok - Ngong Ping Skyrail - วัดโป้หลิน ครับพ้ม!

ไฟล์แผนที่ทางการย่าน Causeway Bay (ถ้าจะไปควรจะปริ้นท์เอาไว้ มีระบุตำแหน่งทางออกรถใต้ดิน)

View Larger Map

Viva Macau: Money Money (Ep 3)

2008-03-18T00:40:00.012+07:00

มาต่อทริปมาเก๊ากันต่อครับ!

--- 6 Taipa House Museum ----

ในที่สุด ก็มาถึงที่ Taipa House Museum ซึ่งที่นี่ก็มีโบสถ์ แล้วก็มีบ้านน่ารักๆสี่ห้าหลัง (ถ้าจะเข้าไปต้องเสียค่าเข้าชม) ไปแล้วก็ ...งั้นๆอะนะ

มองออกไปฝั่งตรงข้าม ก็เห็น Complex ของ The Venetian มาเก๊า ใหญ่โตจริงๆ ซึ่งใช้เวลาเดินจาก Taipa Village ไปสักสิบกว่านาทีก็ถึง

---- 7 The Venetian ----

ข้างใน The Venetian ยังอลังการเหมือนเดิม กับพื้นหินอ่อนอิตาลีที่เงาวับบบ ชั้นล่างของที่นี่่จะเป็น Casino ขนาดมโหฬาร ส่วนข้างบนก็จะเป็น Canal Shop ซึ่งแน่นอนว่าใหญ่กว่า Las Vegas (อ่านบล็อก Las Vegas เพื่อลองเทียบดู) เพราะที่นี่เป็นอาคารที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับสองของโลก (รวมพื้นที่ทั้งในส่วนโรงแรม) ซึ่งใหญ่กว่า Pentagon, สนามบินสุวรรณภูมิ (ใหญ่ราวๆ 3 เท่าของ Siam Paragon)

พอเดินเข้าจริง... ที่นี่ก็ 'ใหญ่โคตรๆ' สมเป็นเมืองเนรมิตรจริงๆ เดินไปตั้งนานเพิ่งจะไปได้ประมาณ 1/4 ของ Canal Shop เอง มันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างโดยสิ้นเชิงกับถนนเล็กๆ น่ารักๆ แบบใน Taipa ที่เพิ่งเดินมา

อย่างไรก็ตามด้านนอกของ The Venetian นั้นไม่ได้คึกคักแบบ Las Vegas เพราะออกมาก็เป็นถนนซึ่งละแวกนั้นไม่มีอะไรเลยนอกจาก The Venetian ดังนั้นจึงไม่มีคนเดินพลุกพล่าน มีแสงสีอลังการแบบ Las Vegas Strip

จริงๆแล้วโซนที่มีคาสิโนเยอะๆ จะอยู่บริเวณเกาะมาเก๊ามากกว่า ซึ่งจะมีคาสิโนเจ้าใหญ่เจ้าเดิมของที่นี่ นั่นคือ Lisboa Casino แล้วก็มี Casino ท้องถิ่น และคาสิโนชื่อดังจากฝั่งอเมริกาอีกหลายชื่อ เช่น Sands, Rio, MGM Grand, Wynn ซึ่งจากรายงานใน BBC ได้ระบุว่าธุรกิจคาสิโนที่นี่สร้างรายได้แซงหน้า Las Vegas ไปซะแล้ว!!!! (ข้อมูลปี 2006 ซึ่งโรงแรมยักษ์ๆ อย่าง MGM Grand, Grand Lisboa และ The Venetian ยังไม่เปิดด้วยซ้ำ) ซึ่งทุักอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วหลังการส่งมอบเกาะคืนแก่จีน ทำให้นักท่องเที่ยวจากจีนแผ่นดินใหญ่ (และฮ่องกง) ไหลเข้ามาได้ง่ายขึ้น และเกาะนี้ก็บูมสุดๆเมื่อรัฐบาลปลดล็อกเปิดโอกา่สให้นักลงทุนต่างชาติเข้ามาทำูธุรกิจคาสิโนได้ในปี 2002

Fast Fact: Macau vs Vegas Strip

Casinos: Macau 23 Las Vegas 30

Gaming tables: Macau 2,400 Las Vegas 3,200

Slot machines: Macau 5,200 Las Vegas 55,000

---- 8 Senado @ Night &โจ๊กปู!!! ----

เรากลับไปที่ Senado Square อีกครั้ง ซึ่งแสงสีตอนกลางคืนก็มีเสน่ห์ไปอีกแบบ (จะว่าไปก็สวยกว่าตอนเช้าด้วยซ้ำไป) แต่แปลกใจอย่าง ตรงที่... หาร้านอาหารแทบไม่ได้เลย!!!

เราเดินไปทางซอยที่จะไป Ruin of St. Paul ถนนสายนี้มีพวกขนม อาหารจำพวกหมูแผ่นมากมายขายอยู่ หมูแผ่นที่นี่จะทำแบบหนาๆ นุ่มๆ ไม่ได้บางกรอบแบบบ้านเรา ก็อร่อยดี ซื้อกลับมากินเล่นหลายห่ออยู่ อีกขนมที่เห็นเป็นที่นิยมก็เป็นคุกกี้อัลมอนด์ ซึ่งจะว่าไปแล้วก็คือขนมผิงที่มีอัลมอนด์อยู่นั่นแหละ หอมกว่านี้ดสนึง

หลังจากเดินไปเดินมาสักพัก ก็ไปเจอร้านบะหมี่-โจ๊ก อีกร้าน เลยตกลงปลงใจลองเข้าไปกินดู
ปรากฏว่า... โจ๊กปูที่นี่อร่อยโคตร!!!!!!!!!!!!! ตอนแรกว่าจะไม่สั่งแล้วเพราะว่าขี้เกียจแกะ แต่เจ๊คนขายแกเชียร์เต็มที่ เอาก็เอาฟระ! ปรากฏว่า มันหอมอะ รสกลมกล่อมโคตร มีรสหวานๆจากปูด้วย (ไม่คาวเลย) ใครไปมาเก๊าห้ามพลาดเด็ดขาด!

---- 9 Casinos Again ----

หลังจากอิ่มอร่อยกันแล้ว ก็ได้เวลาเดินทัวร์คาสิโน เริ่มจากโรงแรม Grand Lisboa ซึ่งข้างนอกติดไฟสวยสุดๆ โรงแรมนี้เป็นโรงแรมของ Stanley Ho ผู้สร้าง Lisboa Casino ซึ่งผูกขาดธุรกิจคาสิโนของมาเก๊ามานาน เมื่อประเทศเปิดเสรีการดำเนินธุรกิจการพนัน และมีโรงแรมต่างชาติเข้า่มาหลายแห่ง จึงต้องสร้างโรงแรมนี้มาสู้ ซึ่งภายใน Grand Lisboa แห่งนี้ มีการจัดแสดงของหายากต่างๆอยู่ โดยเฉพาะช่วงที่ไป มีการจัดแสดงหัวม้าโลหะ จากสมัยไหนก็ไม่รู้ รู้แต่ว่า Mr. Stanley Ho ประมูลมาในราคาราวๆ 300 ล้านบาท (กะแค่หัวม้าอันเดียวเนี่ยนะ!?)

รูปซ้าย: ด้านขวาที่เป็นตึกสูงๆ ฐานกลมๆ คือโรงแรม Grand Lisboa, ด้านขวาคือ Lisboa เก่า
รูปขวา : ฐานของโรงแรม Grand Lisboa

สถาปัตยกรรมภายนอก - ภายในโรงแรม Lisboa

ของมีค่าตั้งโชว์ในโรงแรม ด้านซ้ายเป็นหัวม้าอะไรสักอย่าง ราคา 300 ล้านบาท!!!!

พอเดินไปอีกหน่อย ก็ถึงโรงแรม Wynn Macau ซึ่งถอดแบบตึกเหมือนที่ Las Vegas มาเด๊ะๆ ผสมมีน้ำพุเต้นระบำหน้าโรงแรมเหมือนที่ The Bellagio Las Vegas แต่ว่ามีขนาดเล็กกว่า ซึ่งดูแล้วก็เรียกว่า เทียบไม่ติดกับที่ Bellagio เพราะที่นั่้นสุดจะใหญ่โตอลังการ (ลองนึกถึงน้ำพุบนทะเลสาบขนาด 20 ไร่ดูละกัน)

ทั้งหมดนี้พอจะทำให้นึกได้ว่า คาสิโนแบบ'จีนๆ' อย่าง Lisboa จะเน้นไปที่ตัว Casino อย่างเดียว ในขณะที่ Casino ต่างชาติจะมี Facility อื่นๆที่ไม่เกี่ยวข้องกับการพนัน เช่น ชอปปิ้ง โชว์ การแสดง อาหารต่างๆ ซึ่งที่มาเก๊ายังไม่ค่อยเด่นชัด ถนนยังไม่ได้เต็มไปด้วยแสงสี กับโชว์นอกโรงแรมแบบเวกัสเท่าไหร่

... ยังไงก็ยังจบมาเก๊าในบล็อกนี้ไม่ได้สักทีแฮะ มาต่อกันคราวหน้าละกัน แถมด้วย Video น้ำพุที่ Bellagio ซึ่งใครไม่เคยเห็นควรจะดูซะ (ของจริงสวยกว่านี้เยอะ เพราะกล้องจับได้แค่ไม่ถึงครึ่งนึงของลานน้ำพุเล้ย)